I SA/Łd 124/10

Dnia 18 marca 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. E. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie targowej p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu – S. E. prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. S.E. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie targowej. Wezwany następnie do uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi w kwocie 100 zł skarżący złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku tym skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną J., 8-letnim synem A. oraz 6-letnią córką Z. Wskazał przy tym, że osiąga dochód z tytułu działalności gospodarczej w kwocie 3.000 zł brutto miesięcznie. Majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci domu o pow. 180 m2, nieruchomości rolnej o pow. 10 ha, a ponadto oszczędności w kwocie 2.000 zł. Z uwagi na fakt, iż zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 22 lutego 2010 roku, skarżący został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów dotyczących jej sytuacji majątkowej, w tym do: wyjaśnienia przyczyny braku zatrudnienia oraz osiągania dochodu przez żonę J.; nadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych przez skarżącego oraz jego żonę rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, w tym rachunku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą; określenia kwoty wydatków związanych z utrzymaniem rodziny i koniecznością opłacenia podstawowych świadczeń (gaz, energia elektryczna, itp.) oraz nadesłania deklaracji podatkowych potwierdzających fakt osiągania dochodu w kwocie wskazanej we wniosku - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Wezwanie w tej kwestii zostało skarżącemu doręczone w dniu 26 lutego 2010 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie nadesłał wymaganych dodatkowych informacji i dokumentów określonych w zarządzeniu Referendarza sądowego z dnia 22 lutego 2010 r. Natomiast w dniu 2 marca 2010 r. skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł, do którego był wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 lutego 2010 r. poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym w sposób bezsporny wynika jedynie, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną J., 8-letnim synem A. oraz 6-letnią córką Z.. Majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci domu o pow. 180 m2, nieruchomości rolnej o pow. 10 ha, a ponadto oszczędności w kwocie 2.000 zł. Pozostałe zaś kwestie dotyczące stanu majątkowego rodziny skarżącego i jego możliwości płatniczych wobec faktu niewykonania zarządzenia z dnia 22 lutego 2010 r., a w szczególności: niewyjaśnienia przyczyny braku zatrudnienia i związanego z nim braku osiągania dochodu przez żonę J., nienadesłania wyciągów z ewentualnie posiadanych przez niego oraz jego żonę rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, w tym rachunku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą; nieokreślenia kwoty wydatków związanych z utrzymaniem rodziny i koniecznością opłacenia podstawowych świadczeń (gaz, energia elektryczna, itp.) oraz braku nadesłania deklaracji podatkowych potwierdzających fakt osiągania dochodu w kwocie wskazanej we wniosku - w ocenie Referendarza sądowego rozpoznającego niniejszy wniosek - nie zostały należycie przez skarżącego wyjaśnione. Tym samym uznać należało, że wnioskodawca nie wykazał, iż znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Co więcej, fakt zgromadzenia oszczędności w kwocie 2.000 zł, mimo trudnej – jak wskazuje skarżący sytuacji majątkowej – dowodzi, że kondycja finansowa rodziny skarżącego pozwala mu ponieść zarówno koszty sądowe, jak i koszty związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika w niniejszej sprawie. Dodatkowo podkreślić w tym miejscu należy, że skarżący w dniu 2 marca 2010 r. uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł, znajdując na ten cel stosowne środki finansowe w budżecie rodziny. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)