I SA/Łd 1249/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. B.– B. na postanowienie Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa działającego z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] (znak [...]) w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę. I SA/Łd 1249/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 34 § 1 i 2, w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. - Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zmianami), po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanej A. B. – B. z dnia 9 czerwca 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z [...] maja 2014r. zawierające stanowisko wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu 24 lutego 2014 r. przekazano do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-W tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przez Zastępcę Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 21 lutego 2014 r. dotyczący egzekucji należności pieniężnej nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). W toku postępowania egzekucyjnego skarżąca, pismem z dnia 2 maja 2014 r., wniosła zarzuty, w których podniosła, że nie otrzymała decyzji z dnia [...] 2010 r. nr [...], która jest podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego oraz nie dostarczono jej upomnienia. Skarżąca wniosła także zarzut przedawnienia z uwagi na fakt nieznajomości wskazanej wyżej decyzji. Powyższe pismo zostało przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł-W do rozpoznania wierzycielowi przy piśmie z dnia 8 maja 2014 r. W dniu 22 maja 2014 r., działając z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego, w którym uznał zarzuty strony za bezzasadne. W dniu 9 czerwca 2014 r. A. B.-B. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] maja 2014 r., w którym prosiła o dostarczenie jej wskazanych w zaskarżonym postanowieniu zawiadomień i decyzji w celu zapoznania się z nimi i ustosunkowania się do nich oraz podniosła, że roszczenia co do zwrotu dotacji za lata 2005-2008 uległy przedawnieniu. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podniósł, że tytuł wykonawczy został wystawiony prawidłowo. Wyjaśniono, ze w dniu 18 sierpnia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., działając z upoważnienia Prezesa Agencji, wydał Zawiadomienie Nr [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) przyznanych stronie na podstawie Decyzji Nr [...] z dnia [...] 2005 r., Decyzji Nr [...] z dnia [...] 2006 r., Decyzji Nr [...] z dnia [...] 2007 r. i Decyzji Nr [...] z dnia [...] 2008 r. Niniejszym zawiadomieniem poinformowano A. B. – B. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w P. przy ul. A 6, a także pouczono o możliwości brania czynnego udziału w sprawie zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 kpa. Wskazane wyżej zawiadomienie zostało wysłane na adres wskazany we wniosku o wpis do Ewidencji Producentów, ul. B 21, ..-... Ł. i odebrane przez J. B. - męża strony w dniu 20 sierpnia 2010 r. Skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Następnie, Decyzją nr 127/2010 z dnia [...] 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., działając z upoważnienia Prezesa ARiMR, ustalił skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości 27.574,57 zł. Wskazana kwota jest powiększona o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczane od dnia doręczenia ww. decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności włącznie. Powyższa decyzja została wysłana na adres wskazany przez A. B. – B. we wniosku o wpis do Ewidencji Producentów, tj. na ul. B 21, ..-... Ł.. Przesyłka była dwukrotnie awizowana (pierwsze zawiadomienie 10 września 2010 r.) i na podstawie art. 44 § 4 kpa została uznana za skutecznie doręczoną stronie w dniu 24 września 2010 r. Z uwagi na brak wpłat na pokrycie ciążącej na stronie należności, działający z upoważnienia Prezesa ARiMR, Dyrektor Departamentu Zarządzania Należnościami wystosował do skarżącej Upomnienie nr 1/2012 z dnia 02 stycznia 2012 r., które zostało wystawione w prawidłowy sposób i odebrane przez męża skarżącej w dniu 09 stycznia 2012 r. W odpowiedzi strona wystosowała pismo, w którym podniosła zarzut nieznajomości decyzji nr [...] i niezrozumienia powodu, dla którego wystawiono upomnienie. W związku z powyższym, do strony wystosowano w dniu 31 stycznia 2012 r. pismo szczegółowo wyjaśniające przyczyny i podstawy wystawienia ww. upomnienia, które zostało doręczone stronie w dniu 08 lutego 2012 r. W odpowiedzi, skarżąca ponownie podniosła fakt niedoręczenia jej decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności kwestionując obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności wynikający zarówno z decyzji nr [...], jak i z upomnienia nr 1/2012, nie skorzystała jednak z możliwości zapoznania się z aktami sprawy zgromadzonymi w Biurze Powiatowym ARiMR w P. mieszczącym się przy ul. A 6, a wskazanej w piśmie z dnia 31 stycznia 2012 r. Na pismo z dnia 12 lutego 2012 r. udzielono stronie odpowiedzi, jednakże tej strona nie odebrała, przesyłka była dwukrotnie awizowana (pierwsze zawiadomienie w dniu 06 marca 2012 r.) i uznano ją za doręczoną w myśl art. 44 § 4 kpa w dniu 20 marca 2012 r. W związku z nieuregulowaniem ciążącego na skarżącej zobowiązania wobec ARiMR z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), w dniu 21 lutego 2014 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...], celem przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej, podpisany w dniu 24 lutego 2014 r. przez Zastępcę Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa M. K., posiadającego w tym zakresie imienne upoważnienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (upoważnienie z dnia 14 lutego 2012 roku nr ...). W dniu 05 maja 2014 r. do Urzędu Skarbowego Ł-W wpłynęły zarzuty zobowiązanej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w których podniosła, że nie dostarczono jej decyzji z dnia [...] 2010 r. nr [...], która jest podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego oraz nie dostarczono stronie upomnienia. Skarżąca wniosła także z ostrożności zarzut przedawnienia z uwagi na fakt nieznajomości wskazanej wyżej decyzji. W dniu 22 maja 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego, uznając zarzuty za nieuzasadnione. Zaskarżone postanowienie zawierało wskazanie terminu przedawnienia dla sprawy dotyczącej zwrotu płatności ONW za lata 2004-2007. Od tego postanowienia strona wniosła, z zachowaniem terminu, zażalenie w dniu 09 czerwca 2014 r. Wyjaśniono dalej, że zarówno w postępowaniu dotyczącym ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zakończonym wydaniem prawomocnej decyzji nr [...] z dnia [...] 2010 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości 27 574,57 zł powiększonej o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczane od dnia doręczenia ww. decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności włącznie, jak i w późniejszej korespondencji ze zobowiązaną, wskazano możliwość czynnego udziału w sprawie, gwarantowanego zapisem art. 10 § 1 kpa, oraz zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, który na żądanie strony zostanie jej udostępniony w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w P.. Pomimo informacji kierowanych do skarżącej nie skorzystała ona z przysługującego jej prawa, a swoje prośby o ponowne przesłanie dotyczącej jej dokumentacji argumentowała jedynie nieznajomością tejże i koniecznością zapoznania się z toczącym się postępowaniem. Podnosząc zarzut przedawnienia zgłoszonych przez ARiMR roszczeń, strona została poinformowana, iż te ulegną przedawnieniu po dniu 31 grudnia 2015 r. zgodnie z dyspozycją art. 70 § 1 Działu III Ordynacji podatkowej z dnia 29 sierpnia 1997 r. (j. t. - Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Zatem, zdaniem organu, ponowne zgłaszanie zarzutu przedawnienia należy uznać za niedopuszczalne w świetle art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. -Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.) Na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2014 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia dnia [...] maja 2014 r. Jednocześnie wniesiono o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wezwania z dnia 19 lipca 2014 r. do usunięcia naruszeń prawa. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności, ponieważ zdaniem strony, zażalenie kierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpatrywał ten sam organ, za pośrednictwem którego wniesiono zażalenie. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano na konkretne przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i ustawy kpa stanowiące podstawę wydania zaskarżonego postanowienia przez ten sam organ oraz podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Skarga wniesiona do WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 8 października 2014 r. została przekazana według właściwości do WSA w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy, że art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli powołane postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia wskazanego powyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie wierzyciela, tj. postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. działającego z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2014 r. wydane w przedmiocie zarzutów zobowiązanej dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 roku, poz. 98, nr 634 ze zm.) - w sprawach dotyczących ustalenia nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, które zostały przekazane przez Agencję na podstawie umowy w związku z realizacją Wspólnej Polityki Rolnej, Wspólnej Polityki Rybackiej lub sektorowego programu operacyjnego: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej - stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 2 ww. ustawy - do egzekucji wierzytelności, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Procedura ustanowiona w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2012r. poz. 1015 ze zm.), co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których katalog zawarty został w art. 33 § 1 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy "ostateczne" rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2). Z kolei w myśl przepisu art 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 roku poz. 1015 ze zm.) - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2 (w sprawie stanowiska wierzyciela), wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. To zaś oznacza, że w odniesieniu do tych postanowień przysługuje zażalenie (a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Zażalenie to przysługuje jednak – wbrew twierdzeniom skarżącej - do tego samego organu, a nie do ministra (por. Komentarz do art. 17 u.p.e.a. Piotra Pietrasza, LEX). W przedmiotowej sprawie wierzycielem jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w imieniu której działa Prezes Agencji, natomiast organem wyższego stopnia wobec tego organu jest Minister do Spraw Rozwoju Wsi na podstawie przepisu art. 3 ustęp 1 ustawy o Agencji, w związku z przepisem art. 17 punkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego odpowiednio stosuje się przepis art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z tym zobowiązany ma prawo do złożenia zażalenia do tego organu. Z tych względów prawidłowo ten sam organ wydał zaskarżone postanowienie nr [...] o utrzymaniu w mocy swojego wcześniejszego postanowienia z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów, a tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności jest bezzasadny. Jednocześnie z tych samych przyczyn Sąd stwierdza brak podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze wniosku o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wezwania skarżącej z dnia 19 lipca 2014 r. do usunięcia naruszeń prawa. Przechodząc do meritum wskazać należy, że istota niniejszej sprawy koncentruje się na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, a zatem dotyczy oceny, czy organ prawidłowo uznał podniesione przez skarżącą na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), dalej u.p.e.a., zarzuty za nieuzasadnione. W pierwszej kolejności podkreślić należy, jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, że tytuł wykonawczy został wystawiony prawidłowo. Wskazaną w tytule wykonawczym podstawą prawną obowiązku będącego przedmiotem egzekucji administracyjnej była decyzja nr [...] z dnia [...] 2010 r. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., działającego z upoważnienia Prezesa ARiMR, którą ustalono skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości 27.574,57 zł. Wskazana kwota jest powiększona o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych naliczane od dnia doręczenia ww. decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności włącznie. Powyższa decyzja została wysłana na adres wskazany przez A. B. – B. we wniosku o wpis do Ewidencji Producentów, tj. na ul. B 21, ..-... Ł.. Przesyłka była dwukrotnie awizowana (pierwsze zawiadomienie 10 września 2010 r.) i na podstawie art. 44 § 4 kpa została uznana za skutecznie doręczoną stronie w dniu 24 września 2010 r. Od powyższej decyzji nie zostało wniesione odwołanie i tym samym stała się ona ostateczną. Z uwagi na brak wpłat na pokrycie ciążącej na stronie należności, działający z upoważnienia Prezesa ARiMR, Dyrektor Departamentu Zarządzania Należnościami wystosował do skarżącej Upomnienie nr 1/ z dnia 02 stycznia 2012 r., które zostało wystawione w prawidłowy sposób i odebrane przez męża skarżącej w dniu 09 stycznia 2012 r. Wobec powyższego zarzuty skarżącej o nie doręczeniu jej decyzji z dnia [...] 2010 r. oraz upomnienia, w opinii Sądu, słusznie zostały uznane w zaskarżonym postanowieniu za bezzasadne. Dalej wskazać trzeba, jak podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, że w związku z nieuregulowaniem ciążącego na skarżącej zobowiązania wobec ARiMR z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), w dniu 21 lutego 2014 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...], celem przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej, podpisany w dniu 24 lutego 2014 r. przez Zastępcę Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, posiadającego w tym zakresie imienne upoważnienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W dniu 05 maja 2014 r. do Urzędu Skarbowego Ł-W wpłynęły zarzuty zobowiązanej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jak wskazano powyżej, są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Zarzuty są to jedyne środki prawne, kierowane do organu egzekucyjnego, jakie służą stronie do zakwestionowania zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie, przy czym konieczność wskazania podstawy prawnej zarzutów spoczywa na zobowiązanym. Ponadto zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na jednej z podstaw wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Podkreślenia wymaga również kwestia, że organ egzekucyjny nie rozpoznaje sprawy od strony merytorycznej, wówczas bowiem stałby się trzecią instancją, a jest to uzasadnione tym, że strona mogła podnieść zarzuty dotyczące meritum sprawy w postępowaniu przy wydawaniu decyzji nakładającej obowiązek (vide: R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Warszawa 2008, s. 111-112). Ponadto należy zwrócić uwagę na związanie organu - zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. - wypowiedzią wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. Co istotne, organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i podważenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że skarżąca wniosła zarzuty do postępowania egzekucyjnego podnosząc, że nie doręczono jej decyzji z dnia [...] 2010 r. oraz upomnienia i podnosząc z ostrożności zarzut przedawnienia. Wierzyciel w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił, że zarówno w postępowaniu dotyczącym ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zakończonym wydaniem prawomocnej decyzji nr [...] z dnia [...] 2010 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności, jak i w późniejszej korespondencji ze zobowiązaną, wskazano jej możliwość czynnego udziału w sprawie oraz zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Pomimo informacji kierowanych do skarżącej nie skorzystała ona z przysługującego jej prawa, a swoje prośby o ponowne przesłanie dotyczącej jej dokumentacji argumentowała jedynie nieznajomością tejże i koniecznością zapoznania się z toczącym się postępowaniem. Organy dokładnie wyjaśniły, jak wskazano powyżej, kwestie doręczenia skarżącej korespondencji zawierającej decyzję z dnia [...] 2010 r., upomnienie, tytuł wykonawczy, wyjaśnienia będące odpowiedzią na jej pisma. Powyższa korespondencja była wysłana na prawidłowy adres skarżącej podany przez nią do Ewidencji Producentów i była doręczona w trybie art. 43 oraz art. 44 kpa. Odnośnie zarzutu przedawnienia zgłoszonych przez ARiMR roszczeń, strona została poinformowana zaskarżonym postanowieniem, iż te ulegną przedawnieniu po dniu 31 grudnia 2015 r. zgodnie z dyspozycją art. 70 § 1 Działu III Ordynacji podatkowej z dnia 29 sierpnia 1997 r. (j. t. - Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Reasumując, w ocenie Sądu, prawidłowo w zaskarżonych postanowieniach uznano zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, wniesione przez skarżącą, za nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. (mko)