I SA/Łd 125/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia podatku akcyzowego p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. P. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. [...] , określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 2.517,00 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zakwestionowanej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody. Podniósł, że w aktualnej sytuacji finansowo-ekonomicznej wykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. stwarza realną groźbę utraty płynności finansowej jego firmy. Stwierdził, że w lipcu 2010 r. zaciągnął kredyt w wysokości 130.000 zł w celu pokrycia dotychczasowych zobowiązań, w tym zapłaty na rzecz organu celnego cła w wysokości 49.999 zł. W październiku firma zaciągnęła następny kredyt w wysokości 200.000 zł. Konieczność zapłaty zobowiązań wynikających z decyzji organu celnego wiązałaby się z poważnym zachwianiem sytuacji ekonomicznej oraz brakiem środków na prowadzenie działalności operacyjnej firmy, a także na spłatę zaciągniętych kredytów, co mogłoby doprowadzić do konieczności postawienia jej w stan likwidacji. Podniósł, że z tytułu dodatkowych należności celnych i podatkowych został zobowiązany do zapłacenia łącznej kwoty 91.497 zł z tytułu podatku VAT oraz kwoty 17.369 zł z tytułu podatku akcyzowego. Z uwagi na powyższe, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – w ocenie P. T. – podyktowany jest chęcią zapewnienia ciągłości funkcjonowania firmy oraz utrzymania dotychczasowego zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 zd. 1 in principio wskazanego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd ma możliwość wydania pozytywnego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rozumie się taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Łączna wartość dochodzonych przeciwko skarżącemu należności podatkowych, kwestionowanych przed Sądem w 13 sprawach wynosi około 90.000,00 zł. Dochodzenie przedmiotowej należności przez organy podatkowe i związane z tym zajęcia ruchomości i rachunków bankowych skarżącego przed zakończeniem postępowania w niniejszej sprawie w świetle stawianych argumentów, pozwala przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarzać będzie dla strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie sprawy sąd, uznając wniosek skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. P.Z-C.