I SA/Łd 1262/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H. K. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie orzeczenia o jego odpowiedzialności podatkowej, jako prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 rok wraz z należnymi odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 28 listopada 2014 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie naraża go na poniesienie znacznej szkody majątkowej oraz trudne do odwrócenie konsekwencje. Dodał, że otrzymał upomnienie wzywające go do uregulowania należności z tytułu przedmiotowych zaległości podatkowych w łącznej kwocie 13 281,60 zł, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem skarżącego ewentualne pozytywne rozpatrzenie jego skargi przez sąd spowoduje uchylenie jego odpowiedzialności, co winno także przemawiać za uwzględnieniem przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., w sprawie o sygn. akt FZ 496/04, www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). Z uzasadnienia wniosku złożonego w niniejszej sprawie nie wynika w czym skarżący upatruje możliwości wyrządzenia znacznej szkody. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Tym samym na podstawie twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku nie można stwierdzić, czy istotnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego pozbawiłoby skarżącego możliwości normalnej, codziennej egzystencji. Co istotne ustawodawca w art. 8-10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyłącza spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji, obejmującej tzw. koszyk produktów i usług zapewniających człowiekowi jego normalne potrzeby biologiczne i społeczne. Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał dostatecznie, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dla porządku należy dodać, iż wprawdzie postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od połowy wpisu sądowego od skargi, to jednak należy zauważyć, iż przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wiosek o przyznanie prawa pomocy podlega bowiem ocenie w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a., zaś wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu. Ake.