I SA/Łd 1263/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia decyzji i umorzenia postępowania za lipiec, październik oraz listopad 2008 r. oddala skargę. Pismem z dnia 17 października 2014 r. H. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. orzekającą o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oraz umarzającą postępowanie za lipiec, październik i listopad 2008 r. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...]. na podstawie art. 108, art. 109, art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p.") Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. orzekł o odpowiedzialności skarżącego jako Prezesa Zarządu A. Sp. z o. o., za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, października, listopad i grudzień 2008 r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 r. w łącznej kwocie 17.794,20 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 10.547 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 173,24 zł. Z ustaleń organu wynikało, że Spółka pomimo złożenia deklaracji VAT-7 za ww. miesiące i wykazania kwot do wpłaty wpłat tych nie dokonała. Ponadto z ustaleń organu I instancji wynika, że ww. zaległość w podatku od towarów i usług powstała gdy Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu A. Sp. z o. o. Od decyzji organu I instancji Skarżący wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] r. W pierwszej kolejności organ wskazując na treść art. 208 § 1 O.p. oraz art. 70 § 1 O.p. stwierdził, że z dniem 31 grudnia 2013 r. wygasło zobowiązanie dłużnika – A. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za lipiec, październik i listopad 2008 r., czego konsekwencją jest zwolnienie z odpowiedzialności strony, jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki za wskazane okresy oraz konieczność uchylenia decyzji organu I instancji w tym zakresie oraz umorzenie postępowania. W odniesieniu do pozostałych okresów objętych decyzją organu I instancji organ odwoławczy odwołując się do treści art. 116 § 1 O.p. stwierdził, że nie zaistniały przesłanki negatywne odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe ww. Spółki. W szczególności organ podkreślił, że nie można mieć wątpliwości, iż zaległości podatkowe Spółki powstały gdy H. K. pełnił funkcję prezesa zarządu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż w dniu 26 września 2006r. w KRS skarżący został wpisany jako osoba pełniąca funkcję prezesa zarządu Spółki i taki wpis widnieje jako aktualny do chwili obecnej. Jednocześnie w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji przedłożono kserokopię pisma strony z dnia 12 grudnia 2006r. skierowanego do udziałowców Spółki z prośbą o odwołanie z funkcji prezesa zarządu z uwagi na zły stan zdrowia lub ewentualne zawieszenie w pełnieniu obowiązków. Pomimo, iż z akt sprawy wprost nie wynika jak Spółka zareagowała na ww. pismo, tzn. czy skarżący został odwołany z pełnionej funkcji, to jednak wskazać należy, iż po złożeniu ww. pisma podpisał złożoną w dniu 3 lutego 2009r. przez Spółkę w Urzędzie Skarbowym w Z. deklarację roczną o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2008 (PIT-4R). Na ww. dokumencie strona podpisała się jako Prezes Zarządu, co w ocenie organu odwoławczego świadczyło o tym, iż de facto nie doszło do odwołania H. K. z pełnienia funkcji członka zarządu, zwłaszcza, że Spółka nie dokonała żadnych zmian w KRS, w którym strona figuruje jako prezes zarządu do chwili obecnej. Odnosząc się do kwestii bezskuteczności prowadzonej egzekucji oraz niewskazania przez stronę mienia A. Sp. z o.o. umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych tej Spółki organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do majątku A. Sp. z o.o. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, iż postępowanie egzekucyjne umarzono ponieważ organ uznał, że w toku egzekucji nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że Spółka od roku 2010 nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, tj. R., ul. A. 34, nie jest właścicielem nieruchomości, na terenie której zgłoszone jest prowadzenie działalności gospodarczej, ani żadnej innej nieruchomości. Spółka nie posiada żadnych środków transportu oraz rachunków bankowych. Postanowienie to nie zostało przez Spółkę zaskarżone. Odnosząc się do podniesionej przez H. K. w odwołaniu kwestii posiadania przez Spółkę licznych ruchomości w postaci sprzętu biurowego oraz maszyn, których sprzedaż pozwoliłaby na uregulowanie zaległości spółki organ odwoławczy stwierdził, że jeśli w ocenie strony postępowanie egzekucyjne niezasadnie zostało umorzone gdyż Spółka dysponowała majątkiem, który pozwoliłby zaspokoić Skarb Państwa, to strona winna wskazać ten majątek, do czego był zobowiązana zgodnie z brzmieniem art. 222 O.p. Odnosząc się natomiast do kwestii nie złożenia przez stronę wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki organ stwierdził, że zgodnie z art. 116 O.p. strona może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe A. Sp. z o.o. jeśli wykaże, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości tej Spółki lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy Strony. Odwołując się do brzmienia art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze oraz utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych organ podkreślił, że aby stwierdzić uchybienie przez członka zarządu obowiązkowi zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości niezbędne jest wykazanie zaprzestania wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, przy czym ważne jest, by nie miało to charakteru przejściowego (krótkotrwałego), albo że zobowiązania przekroczyły wartość jej majątku oraz wykazanie, że zarząd (członek zarządu) nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie 14 dni od dnia, w którym się o istnieniu przesłanek upadłościowych dowiedział lub mógł i powinien się dowiedzieć. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ uznał, iż nie można mieć wątpliwości, że A. Sp. z o.o. od dłuższego czasu nie płaciła swoich zobowiązań wobec różnych podmiotów. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż Spółka zaprzestała regulowała swych należności wobec Skarbu Państwa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych od miesiąca sierpnia 2008 roku oraz w zakresie podatku VAT od miesiąca lipca 2008. W zakresie podatku VAT Spółka nie regulowała swych należności także w roku 2009. Mając na uwadze fakt, iż przerwa w regulowaniu należności nie miała charakteru przejściowego, o czym świadczy nie regulowanie zobowiązań podatkowych w zakresie podatku VAT także w roku 2009, wskazać należy, iż już po trzecim kwartale 2008 roku zachodziły przesłanki do złożenia przez Stronę wniosku o ogłoszenie upadłości. Odnosząc się do złego stanu zdrowia strony organ stwierdził, że choć nie kwestionuje złego stanu zdrowia strony (w 1992 r. przebyty zawał, pogorszenie w 2007 r. trzykrotna hospitalizacja do 2012 r.), to nie uniemożliwiał on podpisywania przez stronę dokumentów Spółki w charakterze prezesa zarządu i deklaracji o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2008 (PIT-4R), a także objęcia w grudniu 2006 r. funkcji prezesa zarządu w B. Sp. z o.o. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że jako prezes zarządu A. Sp. z o. o. z siedzibą w R. nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. oraz styczeń- marzec 2009 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w tej części przez organ l instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę: 1. przepisów postępowania: - art. 108 § 2 ust. 1 lit. b) O.p. poprzez zaniechanie zbadania czy organ podatkowy przed wszczęciem postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki wydał decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika; - art. 108 § 2 ust. 1 lit. b) w związku z przepisem art. 208 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy z uwagi na niewydanie przez organ podatkowy przed wszczęciem postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią nie wydał decyzji o odpowiedzialności płatnika, co stanowi trwałą i nieusuwalną przeszkodę uniemożliwiającą prowadzenie postępowania i skutkuje koniecznością jego umorzenia; - art. 188 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wniosku o załączenie akt postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko Spółce A. Sp. z o. o. z siedzibą w R. w sytuacji gdy przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy - ustalenie braku bezskuteczności; - - art. 123 § 1 i art. 200 § 1 ww. ustawy poprzez brak umożliwienia stronie postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w szczególności poprzez zaniechanie wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 108 § 2 ust. 1 lit. b O.p. poprzez wydanie przez organ podatkowy decyzji o odpowiedzialności jako osoby trzeciej skarżącego będącego prezesem zarządu spółki pomimo niewydania wcześniejszej decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika, tj. A. Sp. z o. o.; -° art. 116 ust. 1 ww. ustawy polegającą na jego zastosowaniu w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członka jej zarządu, w szczególności: egzekucja z majątku spółki nie okazała się w całości ani części bezskuteczna; skarżący wskazał, że spółka posiada majątek, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2008r. oraz styczeń, luty i marzec 2009 wraz z odsetkami za zwłokę od powstałych zaległości podatkowych oraz kosztami postępowania egzekucyjnego za grudzień 2008 oraz luty i marzec 2009r.; niezłożenie w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło bez winy skarżącego, - art. 116 ust. 1 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i bezzasadne przyjęcie, iż przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, niezbędna do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki na członka jej zarządu jest spełniona gdy bezskuteczna będzie egzekucja prowadzona z jakiegokolwiek elementu majątku spółki, a nie z całej jego masy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Niekwestionowaną przez stronę skarżącą podstawą prawa do przeniesienia odpowiedzialności z podatnika będącego spółką kapitałową na członka zarządu jest art. 108 § 3 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Dlatego też jako nieporozumienie należy traktować zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 108 § 2 punkt 1 litera b. Przepis ten zabrania wszczynania postępowania w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią przed doręczeniem decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta a więc nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, która dotyczy przeniesienia odpowiedzialności za podatnika. Konsekwencją zastosowania powyższego przepisu było wydanie na podstawie art. 116 § 1 O.p. zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie sądu I instancji przesłanki zastosowania wymienionego przepisu zostały spełnione. W pierwszym rzędzie podnieść należy, że egzekucja z majątku spółki (podatnika) okazała się bezskuteczna. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze organy podatkowe załączyły do zebranego materiału dowodowego akta postępowania egzekucyjnego. Postępowanie to prowadzone w stosunku do A. Sp. z o.o. zakończyło się umorzeniem egzekucji po stwierdzeniu, że w jego dalszym toku nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (postanowienie z dnia [...]r.). W treści cytowanego aktu organ egzekucyjny wskazał, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej od roku 2010, nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada środków transportu i żadnych rachunków bankowych. Postanowienie to jest ostateczne, nie będąc zaskarżonym przez spółkę. Funkcjonowanie w obrocie prawnym tego postanowienia dało organom podatkowym asumpt do stwierdzenia, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Zdaniem sądu I instancji bezskuteczność egzekucji wobec spółki A. stwierdzona wymienionym aktem organu administracyjnego stanowi spełnienie warunku z art. 116 § 1 O.p. uzależniającego przeniesienie odpowiedzialności z podatnika na osobę trzecią od bezskuteczności egzekucji prowadzonej w stosunku do tego podatnika. Nie jest przy tym wystarczające powołanie się przez stronę skarżącą na to, że spółka posiada liczne ruchomości w postaci sprzętu biurowego oraz maszyn, których sprzedaż pozwoliłaby na uregulowanie zaległości podatkowych. Jak należy przyjąć strona skarżąca odwołuje się w ten sposób do art.116 § 1 punkt 2 O.p. zgodnie z którym okolicznością uwalniającą osobę trzecią od odpowiedzialności za zaległości podatnika jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Jednak by spełnić ten warunek nie wystarczy podanie ogólnikowych i lakonicznych stwierdzeń co do mienia ruchomego posiadanego przez podatnika, jak uczyniła to strona skarżąca. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych mienie spółki wskazywane przez członka zarządu spełnia wymogi z art. 116 § 1 punkt 2 O.p. - uwalniając tego członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki - tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące, a nadto umożliwiające przeprowadzenie egzekucji zaległości podatkowych spółki "w znacznej części", co oznacza, że musi mieć egzekwowalną wartość spełniającą przesłankę "znaczności" w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki. W przypadku wskazywania na majątek w postaci rzeczy ruchomych musi spełniać wskazanie znajdujących się w ściśle określonym miejscu konkretnie oznaczonych przedmiotów w sposób umożliwiający ich identyfikację, tak by było możliwe ustalenie ich wartości – vide wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt I SA/Kr 1244/13. WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całej rozciągłości akceptuje powyższe stanowisko. Skoro zaś oświadczenia strony skarżącej dotyczące mienia ruchomego były pozbawione owej konkretności i możliwości jego identyfikacji nie mogły stanowić spełnienia omawianego warunku uwolnienia się skarżącego od odpowiedzialności za długi spółki kapitałowej. Nie ma również podstaw do przyjęcia, iż złożenie przez skarżącego prośby o odwołanie z funkcji Prezesa Zarządu A. Sp. z o.o. uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki. Przedmiotowe oświadczenie skarżącego datowane na dzień 12 grudnia 2006r. (k. 45 akt administracyjnych) nie ma zdecydowanego charakteru. Z treści tego dokumentu nie sposób wywnioskować, czy wolą skarżącego jest definitywna rezygnacja z pełnionej funkcji w zarządzie spółki, czy jedynie czasowe zawieszenie wykonywania obowiązków Prezesa Zarządu trwające tylko do czasu poprawy stanu zdrowia. Gdyby jednak, mimo powyższych wątpliwości, hipotetycznie przyjąć, że jest to forma rezygnacji z funkcji to przyjąć należy, iż nie wyłącza ona odpowiedzialności skarżącego z art. 116 § 1 O.p. Skarżący nie zachował bowiem wymaganej formy, wobec czego przedmiotowe oświadczenie nie spowodowało oczekiwanych skutków prawnych. Z załączonego do akt sprawy wypisu z KRS wynika, że zarząd w spółce A. jest jednoosobowy. Nie przewidziano w niej również rady nadzorczej ani prokurenta (k. 17-19 akt administracyjnych). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 202 § 4 ksh, prezes zarządu winien zwołać zgromadzenie wspólników spółki z porządkiem obrad obejmującym powołanie nowego członka zarządu, a oświadczenie o rezygnacji złożyć dopiero na tym zgromadzeniu (Kodeks spółek handlowych, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2014r., s. 618). Tymczasem skarżący przedłożył swoje oświadczenie tylko jednemu z udziałowców spółki, nie zachowując wskazanej procedury. Ponadto w aktach sprawy brak jest informacji o tym, czy udziałowcy spółki w ogóle zareagowali na przedmiotowe pismo. Powyższe okoliczności, jak również przedstawione wyżej zasadnicze wątpliwości co do charakteru i woli skarżącego wyrażonej w piśmie z dnia 12 grudnia 2006r. nie pozwalają, w ocenie sądu I instancji, uznać, że w tymże dniu nastąpiła rezygnacja skarżącego z funkcji Prezesa Zarządu spółki, co wyłączałoby jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki za wskazane miesiące 2008 i 2009 r.. Wniosek ten jest tym bardziej oczywisty, że już po złożeniu przedmiotowego oświadczenia skarżący wykonywał określone czynności przypisane członkowi zarządu spółki prawa handlowego np. podpisując deklarację roczną spółki o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2008 (k. 85-86 akt administracyjnych). Dodatkowo zaś zauważyć należy, że w wypisie z KRS wedle stanu na dzień 20 czerwca 2013 r. skarżący figuruje jako Prezes Zarządu spółki A.. Tak więc nawet do tej chwili skarżący nie spowodował zmiany zapisu, który choć pośrednio mógłby wskazywać na jego wolę rezygnacji z pełnionej funkcji w zarządzie spółki. Jednocześnie zaś nie może być żadnych wątpliwości, że do powstania przedmiotowych zaległości podatkowych doszło wówczas, gdy skarżący pełnił omawianą funkcję. Zgodnie z przywoływanym wypisem z KRS został powołany na Prezesa Zarządu spółki A. z dniem 26 września 2006r. Oznacza to, że zaległości podatkowe, za które odpowiedzialność jest przenoszona ze spółki na skarżącego w rozpoznawanej sprawie, powstały w okresie, gdy skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu przedmiotowej spółki kapitałowej. Nie budzi również zastrzeżeń stanowisko organów podatkowych, że niezłożenie przez skarżącego wniosku o upadłość spółki nie nastąpiło bez jego winy. Okolicznością wymagającą rozważenia w tej materii jest bezsprzecznie zły stan zdrowia podnoszony przez skarżącego jako przyczyna niezłożenia przedmiotowego wniosku o upadłość. Trafne jest, w ocenie sądu I instancji, stanowisko organu odwoławczego, że poważna choroba wieńcowa skarżącego, datująca swój początek najpóźniej na rok 1992 nie przeszkodziła mu w podjęciu decyzji o objęciu przedmiotowej funkcji we władzach spółki A.. Ponadto w aktach sprawy brak jest informacji, które wskazywałyby, że choroba ta nie pozwalała skarżącemu zajmować się sprawami spółki. Zachowuje więc aktualność stanowisko organu II instancji, że winę członka zarządu spółki prawa handlowego należy oceniać według kryteriów podwyższonej staranności uwzględniającej podwyższone ryzyko gospodarcze związane z prowadzeniem tej działalności. Oznacza to, że od członka zarządu spółki prawa handlowego należy oczekiwać podjęcia aktów należytej staranności dla zapewnienia prawidłowego prowadzenia spraw spółki jeśli choroba uniemożliwiłaby ich nadzorowanie. Jeśli zaś skarżący sam prowadził sprawy spółki, w czym choroba mu nie przeszkadzała, nie może skutecznie powoływać się na brak winy w niezłożeniu wniosku o upadłość. Bezsprzecznie zaś przesłanki do wystąpienia z takim wnioskiem zostały spełnione gdy spółka zaprzestała płacenia swoich zobowiązań, co jak wykazały ograny nastąpiło już w trakcie roku 2008. Nie ma również uzasadnionych podstaw stanowisko strony skarżącej co do tego, że naruszono wobec niej art. 200 § 1 O.p. i nie wyznaczono stosownego terminu do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Z akt sprawy wynika, że stosowne postanowienie w trybie art. 200 § 1 O.p. było kierowane do strony skarżącej trzykrotnie w dniach 11 października 2013r., 25 listopada 2013r. oraz 6 grudnia 2013r.. W tej sytuacji żądanie kolejnego informowania skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego należy uznać za zmierzające do przedłużenia postępowania. Jednocześnie wskazać należy, że sąd I instancji w pełni podziela ocenę organu odwoławczego co do braku wpływu trudności komunikacyjnych strony i jej pełnomocnika na zachowanie terminu z art. 200 § 1 O.p. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. J.B.