I SA/Łd 1272/08

PostanowienieWSA w Łodzi2009-02-26

Skład orzekający: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego jest dopuszczalne w polskim postępowaniu administracyjnosądowym?
Ratio decidendi
Zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego jest niedopuszczalne, ponieważ przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takiej możliwości. Dopuszczalność zażaleń jest enumeratywnie wymieniona w przepisach, a brak odrębnej możliwości zaskarżenia zarządzenia nie oznacza braku możliwości kontroli instancyjnej, która może nastąpić w ramach skargi kasacyjnej.
Stan faktyczny
A. M. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. utrzymującą w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej. W trakcie postępowania skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziów, który został oddalony. Następnie skarżący złożył zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o wyłączenie sędziów oraz wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy. Przewodniczący zarządził wyznaczenie posiedzenia w przedmiocie wniosku o sprostowanie po prawomocnym rozstrzygnięciu wniosku o wyłączenie sędziów. Skarżący wniósł zażalenie na to zarządzenie, podnosząc, że nie zostało rozpoznane jego żądanie sprostowania protokołu.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono zażalenie.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 26 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2009 roku zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 stycznia 2009 roku w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważność decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok postanawia: odrzucić zażalenie. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] roku o odmowie A. M. stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającej podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok. Na powyższą decyzję A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Na terminie rozprawy w dniu 11 grudnia 2008 roku skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziów, a Sąd postanowił odroczyć rozprawę. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2008 roku, w sprawie o sygn. akt I SO/Łd 4/08 Sąd oddalił wniosek A. M. o wyłączenie sędziów. Postanowienie to zostało zaskarżone przez A. M. zażaleniem. W dniu 29 grudnia 2008 roku A. M. wniósł o sprostowanie protokołu rozprawy. Przewodniczący w dniu 6 stycznia 2009 roku zarządził, że posiedzenie w przedmiocie wniosku zostanie wyznaczone po prawomocnym rozstrzygnięciu wniosku o wyłączenie sędziów. W dniu 14 stycznia 2009 roku skarżący zażądał doręczenia powyższego zarządzenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 stycznia 2009 roku wnioskowane zarządzenie zostało skarżącemu doręczone. W dniu 28 stycznia 2009 roku A. M. wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego podnosząc, że w dniu 11 grudnia 2008 roku nie rozpoznawano skargi, a posiedzenie zakończono po przedstawieniu kwestii formalnych. Strona wskazała, że oczekuje rozpoznania w pierwszej kolejności wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy, ponieważ jego treść przedstawia merytoryczne argumenty podnoszone podczas rozprawy, a nieujawnione w protokole. Dopiero wiarygodny i kompletny protokół z rozprawy może być podstawą do prawidłowego przeprowadzenia postępowania w sprawie o wyłączenie sędziów. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 roku w sprawie o sygn. akt II FZ 51/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego w przedmiocie wyłączenia sędziów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalne. Zgodnie z dyspozycją art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym zażalenie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy przepis tak stanowi. Przypadki zaskarżalności postanowień Sądu i zarządzeń Przewodniczącego zostały enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 p. p. s. a. oraz w szczegółowych przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest więc dopuszczalne zażalenie w kwestiach, które w przepisach tych nie zostały wymienione. Jeżeli strona pomimo braku stosownej podstawy prawnej, zażalenie jednak wniesie, będzie ono podlegało odrzuceniu, w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p. p. s. a. Podnieść przy tym jednak należy, że brak odrębnej możliwości zaskarżenia zarządzenia nie oznacza zamknięcia możliwości uruchomienia kontroli instancyjnej w tym przedmiocie w ogóle. Zasadność tego rodzaju zarządzenia może być kwestionowana w postępowaniu ze skargi kasacyjnej. Wniesione przez A. M. zażalenie jest niedopuszczalne. Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują bowiem możliwości zaskarżenia zarządzenia w przedmiocie wyznaczenia terminu posiedzenia niejawnego. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił zażalenie. M.Ko.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło