I SA/Łd 1276/10

Dnia 16 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 roku sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz A. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1276/10 Uzasadnienie Pismem z dnia [...]r. A. W. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o odroczenie terminu do złożenia zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S odmówił wszczęcia postępowania w sprawie odroczenia ww. terminu. Powyższe postanowienie doręczono Skarżącej w dniu [...] r. Na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Skarżąca, za pośrednictwem administracji Zakładu Karnego nr [...] w Ł., wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że zażalenie Skarżącej złożone zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że na podstawie informacji zgromadzonych w aktach sprawy ustalił, iż na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., Skarżąca złożyła zażalenie za pośrednictwem administracji Zakładu Karnego nr [...] w Ł. w dniu [...] r., a więc z uchybieniem 7 dniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 236 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako o.p.). Powyższe organ ustalił na podstawie daty złożenia zażalenia Skarżącej w administracji Zakładu Karnego, widniejącej na kopercie przesyłki, na której zamieszczono adnotację "...wpłynęło dnia 28 Lipca 2010 r.". Organ podkreślił również, że skuteczność dokonanych czynności uzależniona jest od zachowania terminu ustawowego. Nie zachowanie terminu do wniesienia zażalenia, zgodnie z przepisem art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 o.p., obligowało organ odwoławczy do stwierdzenia w formie postanowienia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A. W.. W swoim środku zaskarżenia wskazała, iż zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. złożyła w administracji Zakładu Karnego Nr [...] w Ł. w dniu [...] r. Na dowód powyższego skarżąca załączyła do skargi potwierdzenie Działu Ewidencji Zakładu Karnego nr [...] w Ł. - odbioru korespondencji urzędowej nadanej przez Skarżącą do Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] r. Wskazała, że skoro postanowienie z dnia [...] r. zostało jej doręczone w dniu [...] r., a zażalenia nadała w dniu [...] r., to dochowała 7 dniowego terminu do jego wniesienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, zaś zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 165a § 2 o.p. na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania służy zażalenie. W myśl art. 236 § 2 o.p. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W rozpoznawanej sprawie postanowienie organu I instancji w zakreślonym wyżej przedmiocie doręczono skarżącej w dniu [...] r. (adnotacja na zwrotnym poświadczeniu odbioru postanowienia k. 4 akt administracyjnych). Zatem termin do wniesienia środka odwoławczego upływał z dniem [...] r. Badając zachowanie terminu przez skarżącą organ odwoławczy stwierdził, iż uchybiła ona temu terminowi. Za podstawę swego twierdzenia organ uznał adnotację (pieczątkę) na treści koperty zawierającej sformułowanie o treści "...wpłynęło dnia 28 lipca 2010 r. ‘’ Zapis ten mógł świadczyć, że zażalenie zostało złożone po upływie terminu. Jednak organ odwoławczy nie podjął próby porównania treści tego zapisu z innymi dostępnymi dowodami, przyjmując dowolnie, że zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu. W szczególności zaś nie poczynił w tym przedmiocie żadnych ustaleń na podstawie dostępnej w zakładzie karnym ewidencji korespondencji i oparł się jedynie na dowodzie z notatki urzędowej. Z notatki tej zaś wynika, że organ oparł się w tej mierze na oświadczeniu niezidentyfikowanej osoby (pracującej w zakładzie karnym lub Prokuraturze), która wyjaśniła, że owa adnotacja oznacza, iż skarżąca w dniu [...] r. w ZK nr [...] w Ł. złożyła korespondencję do wysłania (k. 15 akt administracyjnych). Na tej podstawie organ przyjął, że [...] r. skarżąca nadała przesyłkę zawierającą zażalenie na wymienione postanowienie z dnia [...] r. Tymczasem z materiałów ewidencyjnych, na których opierała się skarżąca tj. z potwierdzenia odbioru korespondencji urzędowej (k. 7 akt sądowych) wynika, że korespondencję do organu I instancji skarżąca złożyła (nadała) w dniu [...] r., a więc przed upływem terminu do wniesienia zażalenia. W tej sytuacji uprawnione jest twierdzenie, że skoro skarżąca dysponuje potwierdzeniem nadania korespondencji to dowód złożenia tej korespondencji musi istnieć i być uwidoczniony w urządzeniach ewidencyjnych zakładu, w którym ówcześnie przebywała skarżąca. Sąd administracyjny nie ma możliwości ustalania faktów w sprawie podatkowej. Stosowne instrumenty prawne posiada natomiast organ podatkowy. Jego zadaniem w rozpoznanej sprawie było ujawnienie wszystkich dowodów, istotnych dla rozstrzygnięcia, w tym także zachowania terminu do złożenia środka odwoławczego. Zatem brak ujawnienia i ocen wymienionego dowodu oznacza, że rozstrzygnięcie zapadło na podstawie niepełnego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 122 i art. 191 o.p. Owo uchybienie mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, gdyż mogło spowodować nieuprawnione pozbawienie skarżącej prawa do odwołania się do organu II instancji, co gwarantuje zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 127 o.p. W toku ponowionego postępowania organ winien skonfrontować treść przedmiotowego potwierdzenia z zapisami w ewidencji korespondencji w jednostce penitencjarnej i ocenić, który z wymienionych wyżej dokumentów jest godny dania wiary przy ocenie zachowania terminu przez skarżącą, a który należy uznać za niewiarygodny oraz wyjaśnić swe stanowisko w tym zakresie. Dopiero wówczas sąd administracyjny będzie miał pełną możliwość zbadania legalności rozstrzygnięcia. Na obecnym etapie sąd nie jest uprawniony do formułowania tego typu ocen, z uwagi na wskazany brak podstępowania dowodowego w przedstawionej materii. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. Na podstawie art. 200 ww. ustawy orzeczono o kosztach postępowania sądowego. P.Z-C.