I SA/Łd 128/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Porczyńska, Sędzia NSA Cudak (spr.), Asesor WSA Koziński, Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005roku sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę; 2) przyznaje ze Skarbu Państwa radcy prawnemu A. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. I S.A./Łd 128/04 Uzasadnienie Zobowiązany Z. P. w piśmie z dnia 17 marca 2003 r. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...]. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w przedmiocie wniosku zobowiązanego jest bezprzedmiotowe. Zaległość objęta tytułem wykonawczym nr [...] w dniu [...] została wyegzekwowana. Natomiast na skutek zawiadomienia wierzyciela z dnia 29 sierpnia 2003 r. o zapłaceniu wierzytelności, postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...], zostało umorzone. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego Z. P., postanowieniem z dnia [...], zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu postanowienia podzielono argumentacje organu egzekucyjnego pierwszej instancji, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych zostało zakończone na dzień rozpatrywania żądania strony z 17 marca 2003 r. Zatem postępowanie w przedmiocie wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego jest bezprzedmiotowe. Powyższe postanowienie zaskarżył skargą do Sądu administracyjnego zobowiązany Z. P.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniósł szereg elementów odnoszących się do prawidłowości i zasadności wszczęcia i prowadzenia egzekucji na podstawie tych tytułów wykonawczych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie umorzenia jako bezprzedmiotowe wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia był przepis art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. 2002 r. Nr 110, poz.968 z późn. zm.). Zgodnie z tym unormowaniem, organ egzekucyjny wydaje (w przypadku postępowania egzekucyjnego) postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie należy się zgodzić z organem egzekucyjnym, że powyższa bezprzedmiotowość występuje w niniejszej sprawie. Nie można bowiem rozpoznawać wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego po zakończeniu tego postępowania. W analizowanej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Postępowanie egzekucyjne było prowadzone na podstawie trzech tytułów wykonawczych. Należność objęta tytułem wykonawczym nr [...] została w dniu 31 lipca 2003 r. w całości wyegzekwowana. Zatem toczące się w tym zakresie postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Z kolei odnośnie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...], bezspornym jest to, że wierzyciel w dniu 29 sierpnia 2003 wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Na skutek tego żądania, organ egzekucyjne w dniu [...] wydał postanowienie umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wyżej wskazanych tytułów wykonawczych. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano przepis art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zatem po dniu 15 grudnia 2003 r. postępowanie egzekucyjne zostało zakończone i nie toczyło się. Dlatego też bezprzedmiotowe było rozstrzyganie o wniosku zobowiązanego, żądającego umorzenia tego postępowania egzekucyjnego. Bez znaczenia dla powyższej oceny jest fakt, że postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie było ostateczne. Ponadto należy podkreślić, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje na każdym etapie postępowania właściwe środki prawne ochrony swych praw przez zobowiązanych. Zatem w przypadku kwestionowania zasadności wszczęcia i prowadzenia egzekucji, zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 ustawy). W razie kwestionowania prawidłowości czynności egzekucyjnych zobowiązany jest uprawniony wnieść skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego (art. 54 ustawy). W toku egzekucji zobowiązany może również składać wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Z niemal wszystkich środków prawnych skarżący korzystał. Rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych były kontrolowane przez Sąd administracyjny w zakresie ich legalności w związku z rozstrzyganiem skarg na te postanowienia. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę. Stosownie do treści art. 250 powyższej ustawy przyznano wyznaczonemu z urzędu radcy prawnemu wynagrodzenie.