I SA/Łd 129/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. z/s w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...]. określającą A Sp. z o.o. Spółka komandytowa (poprzednio B Spółka komandytowa) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013, w kwocie 174.531,00 zł. Zgodnie z deklaracją na podatek od nieruchomości złożoną w 9 stycznia 2013 r. na rok 2013 spółka wykazała budowle o wartości 23.900,00 zł. W korekcie deklaracji złożonej 29 maja 2014 r. (po kontroli przeprowadzonej w spółce) spółka zadeklarowała budowle o łącznej wartości 24.000,00 zł, w tym: parking utwardzony, dwie studnie głębinowe i ogrodzenie - położone w Ł. przy ul. A. 64/66. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w decyzji z [...]. uchylając decyzję Prezydenta Miasta Ł. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, zakwestionowało między innymi, że organ podatkowy nie przyjął do opodatkowania budowli, tj. komina oraz zbiornika naziemnego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy wezwał pełnomocnika spółki do dostarczenia ewidencji środków trwałych w zakresie posiadanych w latach 2012 - 2013 budowli. W odpowiedzi, spółka przekazała opinie dotyczące zlikwidowania zbiorników naziemnych oraz opinię dotyczącą istniejącego komina. Spółka oświadczyła, iż prowadzi ewidencję, ale nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej budowli. Wartość rynkowa budowli wynosi 24.000,00 zł, natomiast komin oraz zbiorniki naziemne nie mają żadnej wartości rynkowej. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego pierwszej instancji, spółka 11 marca 2016 r. przedłożyła oświadczenie, że zbiorniki na wodę technologiczną usytuowane w Ł. przy ul. A. 64/66 na działkach nr, 346/54, 346/55 i 346/56 nie przedstawiały żadnej wartości rynkowej - stanowiły jedynie problem. Po zgłoszeniach zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ich likwidacji - niezwłocznie, w lipcu 2012 r. zostały zlikwidowane. W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji wezwał spółkę do przekazania kopii "Operatu szacunkowego wydzielonej geodezyjnie części nieruchomości gruntowej przy ul. A. 64/66 w Ł.", będącego w posiadaniu podatnika. Wymieniony operat sporządzony został 31 marca 2010 r. przez rzeczoznawcę majątkowego T. C., na zlecenie spółki w celu zabezpieczenia wierzytelności. Przedmiotem wyceny były działki położone w Ł. przy ul. A. 64/66. Zgodnie z zapisem w końcowej części operatu, wartość rynkowa wydzielonej części nieruchomości (gruntów, budynków i budowli) powołany rzeczoznawca określił na kwotę 7.163.000,00 zł (na dzień sporządzenia operatu, tj. 31 marca 2010 r.). Organ podatkowy pierwszej instancji, po analizie zebranego materiału dowodowego zakwestionował wartość budowli wskazaną przez spółkę i powołał z urzędu biegłego rzeczoznawcę majątkowego mgr inż. P. K., celem sporządzenia opinii na okoliczność, jakie budowle i o jakiej wartości rynkowej posiadała spółka na nieruchomości w Ł. przy ul. A. 64/66 w latach 2012 - 2013. W dniach: 20 i 21 września 2016 r. oraz 3 października 2016 r. zgodnie z zawiadomieniami, w obecności biegłego, przedstawicieli spółki oraz pracownika organu pierwszej instancji, przeprowadzono wizję i oględziny wymienionej nieruchomości. 17 maja 2017 r. biegły przedłożył: "Opinię dotyczącą stanu i ilości budowli w Ł. przy ul. A." oraz "Operat szacunkowy nieruchomości sporządzony na potrzeby określenia wartości rynkowej budowli – Ł., ul. A. 64/66". Zgodnie z operatem szacunkowym wartość wszystkich budowli, wyliczona przez biegłego na 1 stycznia 2012 r. wyniosła 345.644,00 zł. Aktem notarialnym z [...]. spółka sprzedała prawo użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości przy ul. A. 64/66, stanowiącej działkę nr 346/41 o powierzchni 1.810,00 m2, na której znajdowały się budowle o wartości 16.838,44 zł, tj. ogrodzenie z siatki i wodociąg. Organ podatkowy pomniejszył wartość budowli i przyjął, iż wartość budowli położonych przy ul. A. 64/66 na 1 stycznia 2012 r. wynosi 328.806,00 zł (345.644,00 zł -16.838,00 zł). Oceniając zebrany materiał, za wiarygodną i popartą szczegółową dokumentacją organ podatkowy pierwszej instancji przyjął wartość budowli wyliczoną przez powołanego z urzędu biegłego. W odwołaniu pełnomocnik spółki wskazał, że nie zgadza się z wymiarem podatku z tytułu posiadanych przez spółkę budowli. Podniósł, że część sieci ciepłowniczej nie należy do spółki tylko do przedsiębiorstw dystrybuujących energię cieplną i elektryczną. Ponadto, zauważył, iż na nieruchomości przy ul A. 64/66 w Ł., jako terenie pofabrycznym Zakładu C znajdują się sieci energetyczne, które nie są już przez podatnika używane, z uwagi na fakt, że nieruchomość ta została podzielona na kilkanaście działek i sieć energetyczna wybudowana w poprzednim stuleciu nie spełnia już swojej funkcji i nie jest używana przez spółkę. Pełnomocnik spółki zakwestionował przyjętą w opinii wycenę nawierzchni utwardzonej trylinką. W jego ocenie kwota przedstawiona przez, biegłego (219.467,80 zł) jest zawyżona i nie odpowiada aktualnej wartości rynkowej tej trylinki. Teren, który jest wyłożony trylinką obecnie jest w złym stanie i nadaje się do demontażu oraz do ponownego utwardzenia terenu. W związku z powyższym wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, na okoliczność potwierdzenia, że wycena trylinki, wskazana w opinii biegłego rzeczoznawcy jest niewłaściwa i nie odpowiada rzeczywistemu stanu rzeczy. W piśmie z 30 marca 2018 r. pełnomocnik spółki wskazał, że biegły znacznie zawyżył cenę jednostkową ogrodzenia z siatki, która to cena nie jest wartością rynkową. Cena jednostkowa siatki za 1 m powiększona o projekt/nadzór w żadnym razie nie kosztuje 243,10 zł netto. Wystarczy przeczytać kilka ogłoszeń ofert wykonania robót polegających na postawieniu ogrodzenia z siatki z zakupem materiałów, z których wynika, że kwoty te nie przekraczają 100 zł. Dotyczy to nowego ogrodzenia bez uwzględnienia współczynnika stopnia jego zużycia. Biegły powinien zatem wyliczyć stopień zużycia na poziomie 70% (tak przyjął), ale liczony od wartości rynkowej tej budowli. Po drugie, pełnomocnik spółki zauważył, że biegły jako budowlę wskazał również ogrodzenie z siatki na działkach 346/57 i 346/19, na których nie ma żadnego ogrodzenia. W piśmie z 23 listopada 2017 r. biegły rzeczoznawca wyjaśnił, że zakres ilościowy uzbrojenia terenu, w tym ciepłociągów, przyjęty został na podstawie wyjaśnień przedstawicieli spółki. Podczas oględzin sporządzona została mapa z podaniem lokalizacji uzbrojenia podpisana przez podatnika i będąca załącznikiem do operatu. Na podstawie tej mapy ustalono długość ciepłociągów. Z przedstawionego wyjaśnienia D nie wynika aby w czasie, którego dotyczy wycena stan rzeczy był inny. Podczas wyceny trylinki przyjęto jej zużycie techniczne średnie na 70%, co oznacza że jest ona w złym stanie, występują w niej znaczne uszkodzenia i ubytki, grożące miejscowymi awariami. Przy takim stopniu zużycia wymagany jest kompleksowy remont główny lub wymiana. Pismem z 27 grudnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wezwało organ pierwszej instancji do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia własności sieci uzbrojenia terenu położonych na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 64/66, z uwagi na fakt, iż własność ta jest kwestionowana przez spółkę. 23 lutego 2018 r. D Łódź S.A. poinformowała, iż na wymienionych działkach w latach 2012 - 2013 posiadała sieci ciepłownicze parowe. Wszelkie pozostałe sieci nie były jej własnością. Do pisma załączony został załącznik graficzny, na którym kolorem niebieskim zaznaczono wspomniane sieci. Organ podatkowy przekazał powyższe pismo biegłemu celem zajęcia stanowiska. Pismem z 12 marca 2018 r. biegły udzielił odpowiedzi, z której wynika, iż zaznaczone na załączniku graficznym sieci ciepłownicze nie były w ogóle brane pod uwagę w sporządzonym przez niego operacie szacunkowym, którym określono wartość części składowych gruntu bez budynków, znajdujących się na nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A. 64/66. Ustosunkowując się do zarzutów spółki, iż budowle w postaci fragmentów ciepłociągu i kabla elektrycznego nie posiadają żadnej wartości, są bowiem niekompletne, zardzewiałe, nie połączone z węzłami cieplnymi czy stacją transformatorową, nie nadają się do użytkowania - organ podatkowy podniósł, iż podatek od nieruchomości nie jest podatkiem uzależnionym od wykorzystywania budowli przez podatnika, tylko podatkiem związanym z posiadaniem przez niego określonych przedmiotów opodatkowania. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...]. spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, spowodowane błędnymi ustaleniami faktycznymi i przyjęciu, że opinia biegłego sądowego wraz z operatem szacunkowym budowli położonych na nieruchomości w Ł. przy ul. A. 64/66 jest pełna, jasna i spójna, mimo tego, że według § 3 ust. 2 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 maja 2004 r. w sprawie metod i podstaw sporządzania kosztorysu inwestorskiego, obliczenia planowanych kosztów prac projektowych oraz planowanych kosztów robót budowlanych, określonych w programie funkcjonalno-użytkowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 130, poz. 1389) rzeczoznawca majątkowy przy sporządzaniu kosztorysu budowli powinien, w pierwszej kolejności, brać pod uwagę dane rynkowe ustalane w oparciu o ogólną sytuację gospodarczą panującą w branży budowlanej, a nie tylko informacje o cennikach, opublikowanych z systemu SEKOCENBUD; 2) art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 197 Ordynacji podatkowej, polegające na nieprzeprowadzeniu dodatkowego dowodu z opinii innego biegłego, na okoliczność dokonania ponownej wyceny budowli na terenie nieruchomości przy ul. A. 64/66 w Ł., w sytuacji gdy pierwszy biegły sądowy sporządził opinię wraz z operatem szacunkowym w sposób nierzetelny, co ostatecznie spowodowało przyjęcie przez organ podatkowy zawyżonej ceny wartości budowli na tej nieruchomości; 3) art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i innych opłatach lokalnych, (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że wszystkie sieci energetyczne i ciepłownicze na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 64/66 w pełni nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej i nie zawierają braków technicznych, a tym samym uznanie, że wszystkie sieci uwzględnione przez biegłego w operacie przedstawiają wartość i podlegają opodatkowaniu od podatku od nieruchomości; 4) art. 180 § 1, art.181, art. 187 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w tym: a) nieuwzględnienie dowodu z umowy z 1 września 2008 r. zgodnie z którą skarżąca spółka musiała korzystać z infrastruktury E sp. z o.o., gdyż kable elektroenergetyczne nie nadają się do korzystania, b) nieuwzględnienie dowodu z dokumentów księgowych za lata 2010 - 2013 wskazujące na wydatki związane z opałem i częściami do kotłowni znajdującej się na terenie nieruchomości przy ul. A. 64/66 w Ł., na potwierdzenie okoliczności, że skarżąca musiała zainwestować w inne źródło ogrzewania, ponieważ korzystanie z sieci ciepłowniczej z uwagi na jej zły stan nie było możliwe, - a tym samym uznanie, że wszystkie sieci energetyczne i ciepłownicze znajdujące się na nieruchomości przy ul. A. 64/66 w Ł. przedstawiają pełną wartość rynkową i nadają się do korzystania przy prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej, co jest niezgodne z prawą; e) art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, spowodowane błędnymi ustaleniami faktycznymi i przyjęciu, że skarżąca spółka korzysta w ramach prowadzonej przez siebie działalności z całego uzbrojenia nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 64/66, nie uwzględniając, że cześć sieci nie nadaje się do użytku z uwagi na względy techniczne, spowodowane bardzo złym stanem. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...]. oraz uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...]. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należących do spółki za wskazany na wstępie rok, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania wywołanych wniesieniem niniejszej skargi z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Spór miedzy spółką a organami podatkowymi dotyczy wartości budowli zlokalizowanych w Ł. przy ul. A. 64/66. Skarżąca spółka zadeklarowała, że wartość tych budowli wynosi 24.000.00 zł, natomiast organy podatkowe, na podstawie opinii biegłego przyjęły, że podstawa opodatkowania budowli wynosi 328.806,00 zł. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: "u.p.o.l."), podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. W przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych należy podać ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l). W przypadku, gdy spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych, należy podać wartość rynkową poszczególnych budowli posiadanych przez spółkę, występujących na nieruchomościach, których spółka jest właścicielem, określoną na dzień powstania obowiązku podatkowego, czyli na dzień 1 sierpnia 2010 r., z uwagi na nabycie nieruchomości przy ul. A. 64/66 w dniu 5 lipca 2010 r. (art. 4 ust. 5 u.p.o.l). Spółka oświadczyła, że prowadzi ewidencję środków trwałych, ale nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej budowli. Wartość rynkowa budowli wynosi 24.000,00 zł, natomiast komin oraz zbiorniki naziemne nie mają żadnej wartości rynkowej. Zgodnie z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 w pkt 3 oraz w ust. 5 lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 w pkt 3 oraz w ust. 5 lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik. Zgodnie z art. 4 ust. 8 u.p.o.l. organ podatkowy powołuje biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa w ustawie z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z cytowanego przepisu, jak również z art. 149 i art. 150 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wynika, że wyceny nieruchomości dokonuje się w oparciu o przepisy tej ustawy oraz że jedynymi biegłymi uprawnionymi do jej dokonania, są rzeczoznawcy majątkowi. Organ podatkowy nie może zatem powołać do sporządzenia wyceny nieruchomości innego biegłego, np. biegłego z zakresu budownictwa, jak domagała się tego strona skarżąca w odwołaniu, bądź ogólnie "innego biegłego, na okoliczność dokonania ponownej wyceny budowli" (pkt 2 skargi). Dowodu z wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego nie można również zastąpić, a przyjętej przez niego wyceny nieruchomości – zmodyfikować przy pomocy innego dowodu, np. ofert handlowych - jak domaga się tego strona skarżąca. Ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje w art. 157 szczególny tryb w przypadku gdy strona kwestionuje prawidłowość sporządzonej przez rzeczoznawcę wyceny. Z przywołanego przepisu wynika, że w takim przypadku, strona powinna, na poparcie swoich zarzutów przedstawić dowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych lub inny operat, do którego organ musiałby się ustosunkować. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka takiego dowodu nie przedstawiła. Wobec powyższego zarzut skargi, zgodnie z którym operat szacunkowy nie jest pełny, jasny i spójny (pkt 1 skargi), jest niezasadny. Z art. 149 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wynika że przepisy niniejszego rozdziału (Rozdział I Działu IV "Określanie wartości nieruchomości") stosuje się do wszystkich nieruchomości, bez względu na ich rodzaj, położenie i przeznaczenie, a także bez względu na podmiot własności i cel wyceny, z wyłączeniem określania wartości nieruchomości w związku z realizacją ustawy o scalaniu i wymianie gruntów. Skoro określenie wartości nieruchomości następuje na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, to do określenia wartości nieruchomości nie mają zastosowania przepisy ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, ani tym bardziej przepisy aktów wykonawczych do tej ustawy. Wobec powyższego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia § 3 ust. 2 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 18 maja 2004 r. w sprawie metod i podstaw sporządzania kosztorysu inwestorskiego, obliczenia planowanych kosztów prac projektowych oraz planowanych kosztów robót budowlanych, określonych w programie funkcjonalno-użytkowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 130, poz. 1389), sformułowany w punkcie 1 skargi. Przywołane rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy Prawo zamówień publicznych, a nie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie ma zatem zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Dodać należy, że podstawy prawne dokonanej wyceny biegły wskazał na str. 6 operatu szacunkowego, w punkcie zatytułowanym "Uwarunkowania prawne" i nie wymienił wśród nich przywołanego w skardze rozporządzenia. Sąd nie podzielił również podniesionego w skardze zarzutu, zgodnie z którym biegły wycenił wartość ogrodzenia z siatki oraz wartość trylinki według cennika SEKOCENBUD, a zdaniem strony skarżącej powinien, w pierwszej kolejności przyjąć rynkową cenę za materiały i roboty budowalne. Skarżąca spółka zarzuciła również że dane z systemu SEKOCENBUD, nie są jedynymi aktualnymi publikacjami tego typu, a ponadto biegły miał możliwość sprawdzenia, na terenie Ł. ogłoszeń dotyczących robót polegających na wykonaniu ogrodzenia z siatki i położeniu trylinki. Organ podatkowy nie może zamiast rzeczoznawcy majątkowego i wbrew jego opinii przyjąć innej wartości nieruchomości. Może natomiast, a wręcz jest do tego zobligowany - na zasadzie dążenia do prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów, ocenić dowód w postaci operatu szacunkowego. Może domagać się od rzeczoznawcy majątkowego wyjaśnień w sytuacji gdy podatnik dostrzeże błędy lub stwierdzenia nieodpowiadające rzeczywistości. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w toku postępowania odwoławczego żądało od rzeczoznawcy dodatkowych wyjaśnień w związku z podnoszonymi przez spółkę zarzutami niewłaściwej wyceny W piśmie z 30 maja 2018 r. rzeczoznawca majątkowy, w odpowiedzi na zarzuty sformułowane w pismach spółki z 30 marca i 13 kwietnia 2018 r. wyjaśnił w sposób logiczny i przekonujący dlaczego podstawą określenia wartości nieruchomości, nie mogą być oferty handlowe. Sąd podziela wyjaśnienia biegłego, zgodnie z którymi celem wyceny nie jest ustalenie wartości najniższej lub najwyższej, ale takiej która jest najbardziej prawdopodobna. Taką wartość można ustalić wyłącznie na podstawie cenników, a nie konkretnych ofert handlowych. Posługiwanie się ofertami handlowymi byłoby uprawnione gdyby określona robota budowlana nie była wyceniona, a tak nie jest w przypadku ogrodzenia z siatki i utwardzenia placu trylinką. Biegły podał, że istotnie przy określeniu wartości tych budowli posłużył się cennikiem SEKOCENBUD Biuletyn cen obiektów budowalnych cz.II. Uwzględnił przy tym to, że ogrodzenie nieruchomości spółki nie posiadało cokołu betonowego. W złożonej skardze spółka zarzuciła, że organ podatkowy błędnie przyjął, że opodatkowaniu podlegają sieci ciepłownicze i energetyczne znajdujące się na terenie nieruchomości w Ł. przy ul. A. 64/66. Podniosła, że w trakcie oględzin z udziałem biegłego potwierdziła jedynie, że dana ilość uzbrojenia znajduje się na przedmiotowej nieruchomości, natomiast nie potwierdziła, że dana ilość uzbrojenia przedstawia wartość rynkową i w całości jest wykorzystywana przez spółkę. Zdaniem spółki sieć energetyczna i ciepłownicza nie nadawała się do wykorzystania, o czym miała świadczyć umowa ze Spółką z o.o. E umożliwiająca przepływ energii od tego podmiotu oraz wydatki poniesione przez skarżącą spółkę związane z opałem i częściami do kotłowni znajdującej się na nieruchomości (str. 4 skargi). Zauważyć należy, że nie jest prawdą jakoby wycena biegłego obejmowała całą sieć energetyczną. We wskazanym wyżej piśmie biegły wyjaśnił, że "...wyceniono wyłącznie sieci, które wskazał Podatnik podczas oględzin...". Stwierdzenie to znajduje potwierdzenie w treści sporządzonej przez biegłego "Opinii dotyczącej stanu i ilości budowli na działkach nr 346/41, 346/43, 346/44, 346/45, 346/52, 346/55, 346/56, 346/19, 346/57, G-25", w której szczegółowo opisano poszczególne działki i znajdujące się na nich budowle, w tym wszystkie znajdujące się na nich sieci. Przy każdej z wymienionych działek biegły określił, jaka część tych sieci była wykorzystywana przez spółkę i tylko tę część przyjmował do wyceny. Do opinii załączono protokoły z oględzin oraz mapy poszczególnych działek, na których zaznaczono długość kabli elektrycznych i ciepłociągów wskazanych przez spółkę. W tej sytuacji podniesiony w skardze zarzut jakoby biegły przyjął do wyceny te części sieci energetycznej i ciepłowniczej, które nie były wykorzystywane przez spółkę, należy uznać, za gołosłowny. W opinii opisano wszystkie sieci znajdujące się na terenie poszczególnych działek, natomiast do wyceny biegły przyjął te z nich, które są wykorzystywane przez skarżącą spółkę. Z protokołu oględzin z 21 września 2016 r. wynika, że już podczas oględzin zgłoszono biegłemu, że skarżąca spółka podpisała umowy ze Spółką E na dostawy energii cieplnej i elektrycznej. Okoliczność ta była zatem znana zarówno biegłemu jak i organom podatkowym. Zauważyć należy, że skoro skarżąca spółka korzystała z energii elektrycznej i cieplnej dostarczanej przez Spółkę E, to musiała wykorzystywać część sieci energetycznej i ciepłowniczej znajdującej się na nieruchomości w Ł. przy ul. A. 64/66. W przeciwnym razie dostawa energii od Spółki E do budynków skarżącej spółki byłaby niemożliwa. Nietrafny jest zatem zarzut, że sieci te w całości nie były używane ze względu na stan techniczny. W konsekwencji za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, polegający zdaniem strony skarżącej na opodatkowaniu sieci energetycznej i ciepłowniczej w takim zakresie w jakim ze względów technicznych sieci te nie mogły i nie były wykorzystywane przez spółkę. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę. dch