I SA/Łd 1293/10

Dnia 9 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Tarno sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 roku sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2007. oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że odwołanie z dnia 9 sierpnia 2010 r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej powoływana jako "o.p."). Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. została doręczona 25 czerwca 2010 r. w Kancelarii jednego z pełnomocników Spółki – adwokata D. M. Termin do wniesienia odwołania od niniejszej decyzji upłynął 9 lipca 2010 r., natomiast odwołanie od decyzji zostało złożone w dniu 9 sierpnia 2010 r. Wraz z odwołaniem pełnomocnik Spółki, pismem z tej samej daty, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu brak było przesłanek przemawiających za przychyleniem się do wniosku i postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Powodem niedotrzymania ustawowego terminu do wniesienia odwołania był pobyt pełnomocnika w szpitalu w okresie od dnia 31 maja do dnia 8 czerwca 2010 r., a następnie korzystanie przez niego ze zwolnienia lekarskiego do dnia 3 sierpnia 2010 r. Pełnomocnik nie był umocowany do udzielenia substytucji, gdyż został zatrudniony przez Spółkę z uwagi na jego szczególnie wysokie kompetencje zawodowe. Spółka w dniu 8 lutego 2010 r. ustanowiła swoim pełnomocnikiem również radcę prawnego – P. M. Udzielono mu prawa w pełnym zakresie do reprezentowania Spółki w postępowaniu przed Urzędem Kontroli Skarbowej w Ł. nr UKS [...] a także, w tej sprawie, przed organami i sądami wszystkich instancji z prawem udzielania dalszych pełnomocnictw. Zdaniem organu nie było przeszkód aby rozpatrywane odwołanie zostało złożone w terminie. Nawet jeśli nie mógł tego uczynić adwokat D.M. z uwagi na chorobę, to spółka była reprezentowana jeszcze przez radcę prawnego P. M., który winien złożyć opisany środek odwoławczy w terminie prawem przewidzianym. Organ uznał zatem, że przedmiotowe odwołanie zostało złożone z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 o.p., który wyznacza na dokonanie tego typu czynności czternastodniowy termin, liczony od dnia doręczenia decyzji. Strona nie zgodziła się z powyższym stanowiskiem organu i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzuciła w niej naruszenie: 1. art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. poprzez stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, 2. art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 162 § 1 o.p., gdyż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej i z tego względu w pełni zasadny był wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz 3. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów a także zasady prawdy materialnej i uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodziły przewidziane w art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. przesłanki uzasadniające wydanie zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na zakres zaskarżenia i charakter naruszeń strona wniosła o uchylenie wskazanego postanowienia. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że wraz z odwołaniem od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wskazując w nim, że brak wniesienia odwołania w wyznaczonym terminie powstał w sposób niezawiniony przez stronę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ w sposób wyczerpujący ustalił w sprawie stan faktyczny i w sposób właściwy dokonał jego analizy a także oceny, nie naruszając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów. W rozpatrywanym sporze należy skupić się przede wszystkim nad kwestią dotyczącą tego, czy we wskazanych okolicznościach doszło do uchybienie terminu. Bezspornym jest, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. została doręczona w dniu [...] r. w Kancelarii adwokata D. M., co do którego organ nie miał wiedzy, że jest chory. Informacja o chorobie, czy też niemożności przyjęcia przesyłki zawierającej decyzję nie widnieje na dowodzie dokumentującym doręczenie korespondencji. Odwołanie od opisanej decyzji zostało złożone 9 sierpnia 2010 r., gdy termin do jego złożenia upłynął, zgodnie z regulacją zawartą w treści art. 223 § 2 pkt 1 o.p., w dniu 9 lipca 2010 r. W przedmiotowej sprawie Spółka ustanowiła dwóch pełnomocników do jej reprezentowania w prowadzonym przez organ postępowaniu. Zgodnie z treścią art. 145 § 2 o.p., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pismo doręcza się jemu. Ustanawiając większą liczbę pełnomocników strona wskazuje jednego z nich jako właściwego do doręczeń, jednakże, gdy takie wskazanie nie nastąpiło organ podatkowy doręcza pismo jednemu z ustanowionych przez stronę pełnomocników (art. 145 § 3 o.p.). Mając na względzie treść cytowanych powyżej przepisów, w niniejszej sprawie, organ miał prawo wyboru pełnomocnika, do którego prześle decyzję. To na profesjonalnym pełnomocniku, jakim niewątpliwie jest adwokat czy radca prawny, ciąży obowiązek należytej staranności w przypadku wykonywania powierzonych mu przez mocodawcę czynności. W niniejszej sprawie staranność ta winna się sprowadzać do powiadomienia organu przez adwokata D. M., bądź pracowników jego kancelarii, o niemożności czasowego wykonywania przez niego swoich obowiązków jako pełnomocnika. Skoro powinność ta nie została przez pełnomocnika dopełniona, organ miał wszelkie prawo skierować do niego korespondencję, w tym również decyzję z dnia [...] r. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik strony wskazał, iż powodem niedotrzymania ustawowego terminu do wniesienia odwołania był jego pobyt w szpitalu w okresie od dnia 31 maja do dnia 8 czerwca 2010 r., a następnie korzystanie przez niego ze zwolnienia lekarskiego do dnia 3 sierpnia 2010 r. Pełnomocnik podniósł również, że nie był umocowany do udzielenia substytucji, gdyż został zatrudniony przez Spółkę z uwagi na jego szczególnie wysokie kompetencje zawodowe. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik argumentował, że o chorobie dowiedział się w marcu 2010 r., po wykonaniu badania głowy rezonansem magnetycznym. Poinformowano go wówczas, że w najbliższym czasie będzie musiał poddać się leczeniu, w związku z czym będzie całkowicie wykluczony z osobistego prowadzenia kancelarii adwokackiej. Z powyższego wynika zatem, że adwokat D. M. już od marca 2010 r. mógł spodziewać się wyłączenia z możliwości czasowego wykonywania swojego zawodu. Mając tego świadomość oraz posiadając wiedzę o prowadzonym przez organ postępowaniu w stosunku do jego mocodawcy, które w każdym czasie mogło być zakończone wydaniem decyzji, która z kolei mogła rodzić konieczność wniesienia środka odwoławczego, pełnomocnik Spółki już wówczas winien poinformować o tym organ. Nawet jeżeli wówczas tego nie uczynił to mógł to zrobić będąc na zwolnieniu lekarskim. Fakt, że adwokat D. M. w ogóle nie powiadomił organu o niemożności wykonywania swoich zawodowych obowiązków, w sytuacji gdy wiedział o toczącym się postępowaniu, mając dodatkowo świadomość, iż został zatrudniony ze względu na swoją fachowość bez możliwości udzielania dalszych substytucji, dowodzi jedynie, iż zachował się nieodpowiedzialnie i niestarannie, dopuszczając się niedbalstwie. Stwierdzenie natomiast wystąpienia tego rodzaju niedbalstwa wyklucza możliwość przyjęcia innych ustaleń od tych jakie poczynił organ. Na marginesie należy podnieść, że w czasie hospitalizacji i korzystania przez adwokata D. M. ze zwolnienia lekarskiego jego kancelaria adwokacka prowadziła normalną działalność, w tym miała możliwość odbioru adresowanej do niej korespondencji. Skoro pracownik kancelarii przyjął pismo, którego nadawcą był organ, to niewątpliwie zostało ono doręczone zgodnie z treścią art. 145 § 2 o.p. Wobec skutecznego doręczenia pełnomocnikowi strony decyzji w dniu 25 czerwca 2010 r. w pełni uzasadnione jest stwierdzenie, że odwołanie od tej decyzji z dnia 9 sierpnia 2010 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest kwestia wzajemnej świadomości pełnomocników o swoim istnieniu. Każdy z nich bowiem, będąc pełnomocnikiem zawodowym winien dołożyć należytej staranności aby w sposób właściwy prowadzić sprawę swojego mocodawcy. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszeń, w tym również wymienionych przez stronę w rozpatrywanej skardze, uzasadniających uwzględnienie stanowiska Spółki i z tych względów, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę. J.Z.