I SA/Łd 1299/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego za czerwiec i wrzesień 2009 r. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r. określającą I. B. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec i wrzesień 2009 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone 24 września 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji, zawartego w aktach administracyjnych. Następnie 7 listopada 2014 r. podatnik wniósł za pośrednictwem poczty skargę na powyższą decyzję. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej odrzucenie z uwagi na naruszenie terminu jej złożenia do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest spóźniona i z tego powodu podlega odrzuceniu. Sposób i termin składania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skargę do sądu administracyjnego wnosi się zatem za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z przepisu tego wynika, że kluczowe znaczenie dla ustalenia czasu, w jakim podatnik może wystąpić ze skargą do sądu, ma ustalenie daty doręczenia rozstrzygnięcia organu (decyzji), to jest chwili rozpoczęcia biegu wspomnianego trzydziestodniowego terminu. W rozpatrywanej sprawie doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w trybie opisanym w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.). Z przepisu tego wynika, że jeżeli w toku postępowania podatkowego nie można doręczyć pisma (decyzji) wprost do rąk adresata, czy też za pośrednictwem pełnoletniego domownika (sąsiada lub dozorcy domu), doręczania dokonuje się między innymi przez operatora pocztowego. Podmiot ten ma wówczas obowiązek przechowywania pisma przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając adresata dwukrotnie o miejscu w którym może podjąć pismo. Jeżeli pismo nie zostanie w tym terminie podjęte, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wspomnianego okresu. W takiej sytuacji nieodebrane (faktycznie) pismo zwracane jest organowi podatkowemu, który pozostawia je w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (art. 150 § 2 O.p.). W niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została skutecznie doręczona 24 września 2014 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jej odbioru załączone do akt administracyjnych sprawy. Z treści tego potwierdzenia wynika wprost, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, przy czym pierwsze awizo pozostawiono 10 września, a powtórne – 18 września 2014 r. Przesyłkę doręczono zatem z zachowaniem trybu przewidzianego w art. 150 O.p. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi do sądu, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 83 § 2 p.p.s.a., upłynął 24 października 2014 r. W tym terminie skarżący powinien złożyć skargę do Sądu, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Tymczasem podatnik wniósł skargę dopiero 7 listopada 2014 r., bezspornie po terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca postanowieniem (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponieważ w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi nie został zachowany sąd, na podstawie ww. art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę. ak