I SA/Łd 1300/07

Dnia 18 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek za zwłokę za 2007 roku p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu – W. M. prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W.M. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek za zwłokę za 2007 roku. We wniosku tym podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnął jedynie w marcu 2007 roku dochód w kwocie 300 zł. Podniósł przy tym, że jego majątek stanowi mieszkanie o pow. 26 m2 oraz oszczędności w kwocie 136 000 zł, stanowiące sumę uzyskaną ze sprzedaży działki z domkiem letniskowym. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że dokonał sprzedaży działki wraz z domkiem letniskowym z uwagi na swą trudną sytuację materialną. Mimo posiadanych kwalifikacji przez wiele lat pozostawał bowiem bez pracy. Od 10 sierpnia 2006 roku został zmuszony do prowadzenia działalności gospodarczej, która po opłaceniu wszystkich składek, czynszu, kosztów utrzymania, przynosi mu jedynie straty. W związku z tym może liczyć tylko na swoje oszczędności, które już się skończyły. Jednocześnie we wniosku skarżący zawarł oświadczenie, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym oraz rzecznikiem patentowym. Jednakże z uwagi na fakt, iż powyższe oświadczenia skarżącego okazały się niewystarczające dla oceny jego sytuacji materialnej i możliwości płatniczych, zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2007 roku skarżący został wezwany do nadesłania wyciągów z posiadanych rachunków i ewentualnych lokat bankowych za ostatnie 3 miesiące, określenia kwoty środków pieniężnych przeznaczanych na własne utrzymanie oraz podania kwoty poniesionej straty na koniec listopada 2007 roku, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W wykonaniu powyższego wezwania, skarżący w drodze pisma procesowego z dnia 6 grudnia 2007 r. wskazał kwotę środków przeznaczanych miesięcznie na własne utrzymanie, straty od początku prowadzenia działalności gospodarczej oraz załączył wyciąg z rachunku bankowego wraz z potwierdzeniem transferu środków z dnia 10.11.2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dokumentów źródłowych wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnął dochód jedynie w marcu 2007 roku w kwocie 300 zł. Jego majątek stanowi przy tym mieszkanie o pow. 26 m2. Jednocześnie z nadesłanego wyciągu bankowego wynika, że skarżący posiada oszczędności w kwocie 119.070,83 zł (lokata superduet oraz fundusze inwestycyjne). Straty skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 10 sierpnia 2006 roku, jak podaje skarżący, obejmują: kwotę 3500 zł, wynikającą ze sprzedaży samochodu dostawczego Hyundai H 100, kradzież samochodu osobowego Fiat Siena (wartość ok. 10.000 zł) oraz zapłacony podatek od sprzedaży działki z domkiem letniskowym w kwocie ponad 16.600 zł wraz odsetkami. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza kwotę zgromadzonych oszczędności, Sąd uznał, iż wniosek W.M. nie zasługuje na uwzględnienie i odmówił przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał bowiem dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Co więcej, fakt posiadania oszczędności w kwocie 119.070,83 zł przesądza jednoznacznie, iż sytuacja finansowa skarżącego pozwala mu na poniesienie kosztów postępowania, w tym kosztów związanych z ustanowieniem adwokata oraz uiszczeniem wymaganych opłat sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. (MSi)