I SA/Łd 1310/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Świderska (spr.), Sędziowie NSA Arkadiusz Cudak, NSA Wiktor Jarzębowski, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 rok oddala skargę I SA/Łd 1310/06 UZASADNIENIE W dniu 26 czerwca 2006 r. H. R. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. dokonał wymiaru podatku za 2006 rok od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. Na nieruchomości tej H.R. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zajazd A. Opodatkowane grunty zostały zakwalifikowane jako grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Grunty pozostają we współużytkowaniu wieczystym H. R. i W. R.. Na nieruchomości znajdują się również budowle zakwalifikowane jako związane z działalnością gospodarczą. Wnosząc odwołanie od w/w decyzji i żądając jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji podatniczka podniosła, że grunt o powierzchni 0,3626 ha oznaczony w ewidencji gruntów i budynków nr ewid. [...] nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Na działce sąsiedniej o nr ewid. [...] o powierzchni 0,2427 ha strona prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zajazd A. Natomiast działka o nr ewid. [...]od momentu jej nabycia nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej - wąski pas tej działki graniczy z działką o nr ewid. [...] i służy jako droga dojazdowa. Działka nie została podłączona do sieci wodno- kanalizacyjnej. W uzasadnieniu decyzji będącej przedmiotem skargi do Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że w świetle przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawowym kryterium opodatkowania gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest posiadanie tych gruntów przez przedsiębiorcę. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04 "istotnym jest, iż związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą." Organ wskazał nadto, że okolicznością wyłączającą grunty lub budynki z kategorii gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej są "względy techniczne". W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "względów technicznych". Brak jest też odesłania do regulacji zawartych w innych aktach prawnych. Dlatego też należy odwołać się do potocznego znaczenia tego zwrotu. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego przez "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystywanie danego obiektu należałoby rozumieć techniczną niemożliwość korzystania z niego, a zatem niemożliwość dotyczącą tego, co jest związane ze sposobem korzystania z obiektu. Wyłączenie z opodatkowania nastąpi tylko w niektórych przypadkach np. w sytuacji chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego skażenia gruntu, które uniemożliwi jego użytkowanie, przy czym brak możliwości korzystania z w/w przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych, zarówno w chwili obecnej jak i w przyszłości powinno zostać potwierdzone przez właściwy organ administracyjny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podkreśliło, że przez grunt przebiega sieć wodociągowa do budynku. Zatem, jeśli tylko strona uzna to za stosowne, może zwrócić się do właściwego organu o umożliwienie podłączenia się do sieci wodno - kanalizacyjnej. Gmina bowiem stworzyła ku temu warunki prowadząc wodociąg. W rozpatrywanej sprawie przedmiotowy grunt służy jako droga dojazdowa, podjazd i plac . Nie można więc, biorąc ten stan faktyczny pod uwagę, jedynie z tego powodu, że mimo istnienia sieci wodociągowej działka nie została podłączona do tej sieci uznać, że istnieją takie "względy techniczne", które powodują niemożność obecnie i w przyszłości wykorzystywania gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H.R. zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, że w rozumieniu powołanych wyżej przepisów sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę przesądza o zakwalifikowaniu tego gruntu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na rzeczywiste wykorzystywanie tego gruntu w prowadzonej działalności gospodarczej, a nadto poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku spornego gruntu nie występują względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie tego gruntu w prowadzonej działalności gospodarczej. Stawiając powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca wyjaśniła, że błędnie organ odwoławczy przyjął, że przedmiotowa działka stanowi drogę dojazdową do zajazdu i że istnieje możliwość podłączenia sieci wodno – kanalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażonej w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie zostały wydana z uchybieniami, która spowodowałyby konieczność ich uchylenia. Istotą sporu do jakiego doszło między podatniczką, a organami podatkowymi na gruncie niniejszej sprawy jest interpretacja treści art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.). Intencja strony jest wyłączenie drugiej z posiadanych działek z zakwalifikowania jej jako nieruchomości związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Takie bowiem zakwalifikowanie uzasadnia zastosowanie wyższej stawki podatku od nieruchomości. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawodawca zdefiniował pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując, że są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Argumentacja strony skarżącej sprowadza się do dwóch kwestii. Z jednej strony twierdzi ona, że posiadana działka stanowiąca wąski pas gruntu sąsiadujący z działką, na której prowadzony jest zajazd A, nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ ze względów praktycznych się do tego nie nadaje, z drugiej zaś strony (co jest konsekwencją pierwszej okoliczności) skarżąca twierdzi, że względu technicznych nie ma możliwości korzystania z przedmiotowej działki. Stanowisko skarżącej jest błędne. W orzecznictwie konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.). Tak wskazał między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pięciu sędziów z dnia 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00 (ONSA z 2001 r., Nr 4, poz. 150). Interpretacja ta jest o tyle oczywista, że już posługując się regułami wykładni językowej dostrzec należy, że w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy ustawodawca mówi o gruntach, budynkach i budowlach będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Dopiero od tej ogólnej zasady przepis stanowi wyjątki. Jedynym wyjątkiem, który wymagał rozważenia przez organ była kwestia względów technicznych. Ten argument był również podnoszony przez podatniczkę. Postępowanie przeprowadzone przez organy, jak również uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia przesądzają, że nie ma podstaw do stwierdzenia jakoby przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Podstawowa relacja względów technicznych do działalności gospodarczej dotyczy stwierdzenia, iż są to pewne obiektywne przeszkody uniemożliwiające prowadzenie tej działalności. Relacja względów technicznych do prowadzonej działalności gospodarczej powinna być analizowana przez pryzmat wpływu owych względów na sposób wykonywania tej działalności. Jeżeli przyjmiemy jako owe względy techniczne brak możliwości podłączenia do sieci wodno – kanalizacyjnej, to przede wszystkim zbadać należy, czy brak ten ma charakter trwały i czy brak ten ma obiektywny wpływ na prowadzoną działalność. Nie można stwierdzić takiego wpływu w sytuacji, gdy działka ma być wykorzystywana jako np. teren rekreacyjny czy też droga dojazdowa, które ze swej istoty tego typu przyłączy nie wymagają. W przedmiotowej sprawie stwierdzić jednak należy, że w ogóle nie można mówić o braku możliwości podłączenia sieci wodno – kanalizacyjnej, a jedynie o braku samego podłączenia. Przez działkę przebiega przyłącze do działki sąsiedniej, a zasady doświadczenia życiowego pozwalają wnioskować, że w związku z tym podłączenia nowych przyłączy może być wręcz ułatwione (co nie oznacza, że konieczne lub potrzebne). Nieprawidłowe jest więc powoływanie się przez stronę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2005 r. , sygn. akt FSK 2319/04 (M. Podat. 2006/1/2), w którym stwierdzono, że brak dokonania przez gminę przyłączenia do sieci wodno - kanalizacyjnej może być przesłanką do stwierdzenia, że prowadzenie działalności gospodarczej na gruncie jest niemożliwe ze względów technicznych. Cytowane orzeczenie zapadło w odmiennym stanie faktycznym. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd skargę oddalił.