I SA/Łd 1310/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odroczenia spłaty opłaty restrukturyzacyjnej oraz ustalenia wysokości opłaty prolongacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 3 października 2008 r. pełnomocnik podatnika P.D. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odroczenia spłaty opłaty restrukturyzacyjnej oraz ustalenia wysokości opłaty prolongacyjnej. W skardze pełnomocnik podatnika zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie podając jednocześnie żadnych okoliczności na jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek pełnomocnika strony nie zasługuje na uwzględnienie. Z istoty instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, unormowanej w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wynika że może ona dotyczyć tylko takich decyzji, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania związane jest z elementem realizacji przyznanych komuś uprawnień, bądź wypełnienia nałożonych na kogoś obowiązków. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym, nie każdy wymaga wykonania. Przykładem takiego, nie nadającego się do wykonania, aktu jest decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji (por. Z. Kmieciak: Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003, nr 5, s. 27). Decyzja taka nie przyznaje nikomu uprawnienia, ani też nie nakłada na nikogo obowiązku. Nie można jej wykonać ani w sposób dobrowolny, ani też w trybie egzekucji. W konsekwencji, skoro zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie może zostać uwzględniony. Niezależnie jednak od podniesionych wyżej kwestii wskazać należy, że przedmiotowy wniosek nie został w ogóle uzasadniony. Tymczasem warunkiem wstrzymania przez sąd wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę okoliczności przemawiających za wstrzymaniem tj. możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. art. 61 § 3 p.p.s.a.). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13.12.2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica). Brak uzasadnienia wniosku powoduje, że sąd także z tego punktu widzenia nie może uwzględnić zawartego w nim żądania. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.