I SA/Łd 1316/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Brolik, Sędziowie P. Janicki, W. Jarzębowski (spr.), Protokolant A.Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy restrukturyzacji zaległych zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 1999r. do 30 czerwca 2000r. oddala skargę. I SA/Łd 1316/03 Uzasadnienie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] odmówił Spółce z o.o. "A" restrukturyzacji zaległych zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 1999 r. do 30 czerwca 2002 r. stwierdzając w uzasadnieniu, że powyższe zaległości podatkowe objęte wnioskiem podatnika nie były znane organowi restrukturyzacyjnemu na dzień 30 czerwca 2002 r., bowiem Spółka dopiero w dniu 14 listopada 2002 r. złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości za lata 1999 – 2002. Zgodnie z art.6 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz.1287) restrukturyzacją mogą być objęte tylko te rodzaje należności publicznoprawnych wymienionych w ustawie, które były znane organowi restrukturyzacyjnemu na ten dzień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższą decyzję uznając za trafne powyższe ustalenia i wnioski organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż przez "należności znane", jak wynika z art.2 pkt 3 ustawy o restrukturyzacji... , należy rozumieć należności, także sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny, w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Spółka "A" jako osoba prawna zobowiązana była do samodzielnego obliczania podatku od nieruchomości i składania deklaracji na podatek właściwemu organowi gminy oraz wpłacania – bez wezwania organu – zadeklarowanej kwoty. Dla osoby prawnej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a podatkiem do zapłaty jest w zasadzie podatek wykazany w deklaracji, a zatem wysokość tego podatku organ będzie znał dopiero wówczas, gdy podatnik złoży deklarację podatkową. Organ podatkowy może określić decyzją takiemu podatnikowi wysokość zaległości podatkowej dopiero wtedy, gdy na skutek wszczętego postępowania stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku albo wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. Wobec Spółki "A" przed 30 czerwca 2002 r. nie było wszczynane postępowania w celu określenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Organ podatkowy nie znał zatem wysokości zaległości w podatku od nieruchomości, skoro ani podatnik nie składał deklaracji, ani nie została wydana decyzja określająca wysokość zaległości podatkowej. Fakt wzywania podatnika przez Oddział Dochodów Podatkowych Wydziału Finansowego Urzędu Miasta Ł. do złożenia wyjaśnień odnośnie podatku od nieruchomości za lata 2000 i 2001 nie oznacza, że organ podatkowy znał wysokość zaległości podatkowej. Nie jest też równoznaczne ze znajomością zaległości podatkowej posiadanie przez organ podatkowy wiedzy na temat powierzchni nieruchomości położonych przy ul. B 40 i ul. C 28 i znajomość stawek podatkowych za poszczególne lata. W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją Prezydenta Miasta Ł., Spółka zarzuciła naruszenie art.1 ust.2, art. 6 ust.1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców nie zgadzając się z oceną organów, że należności podatkowe Spółki nie były znane organowi, w szczególności dlatego, że podatnik nie złożył deklaracji podatkowych. Spółka stwierdziła, iż deklaracje na podatek od nieruchomości wbrew ustaleniom organów składała, lecz obecnie nie jest w stanie wykazać tego faktu z uwagi na brak ich kopii w swojej dokumentacji. O złożeniu przez Spółkę takich deklaracji świadczy jednak treść kierowanych do niej przez Urząd Miasta pism. Domagano się w nich wyjaśnień w sprawie podatku od nieruchomości, a nie w sprawie braku deklaracji na podatek. Poza tym z treści art.2 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej wynika, że tzw. należności znane mają wynikać z jakichkolwiek danych znajdujących się w posiadaniu organu restrukturyzacyjnego, gdyż ewidencje i rejestry są wskazane jako możliwe rodzaje źródeł tych danych, a deklaracje są wymienione przykładowo. Organ restrukturyzacyjny musiał wiedzieć o zaległościach Spółki w podatku od nieruchomości, bo znane mu były obie nieruchomości należące do podatnika, ich wielkość powierzchni użytkowej i powierzchnia gruntu. Dane o tych nieruchomościach muszą znajdować się w ewidencji Urzędu Miasta, skoro obie nieruchomości istnieją od czasów przedwojennych i miały poprzednio swoich właścicieli. Potwierdzeniem takiej wiedzy Urzędu są pisma kierowane do podatnika dotyczące opóźnień w zapłacie opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów. Nawet jeżeli wszelkich koniecznych danych świadczących o istnieniu zaległości w podatku od nieruchomości byłoby brak w jednostce Wydziału Finansowego UM Ł. zajmującej się sprawą podatków, ale byłyby one w innej jednostce organizacyjnej tego Urzędu, to nie możnaby twierdzić, że zaległość nie była organowi restrukturyzacyjnemu znana. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz.1287). Zgodnie z art.6 ust.1 pkt 1 restrukturyzacji podlegają wymienione w przepisie należności publicznoprawne, które były znane na dzień 30 czerwca 2002 r. W art.2 pkt 3 zdefiniowane zostały należności znane. Są nimi należności, w tym należności sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień. Zgodnie z art.7 ust.1 tej ustawy stosuje się ją odpowiednio do należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego podejmie uchwałę o restrukturyzacji tych należności, z wyjątkiem podatków, które nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedmiotem sporu w tej sprawie jest jedynie istnienie jednej ustawowej przesłanki, której spełnienie jest konieczne dla objęcia restrukturyzacją zgłoszonych przez Spółkę zaległości podatkowych. Chodzi o to, czy zaległości podatkowe skarżącej w podatku od nieruchomości za okres od początku 1999 r. do połowy 2002 r. były znane organowi restrukturyzacyjnemu. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że warunkiem koniecznym zrestrukturyzowania należności publicznoprawnych jest fakt posiadania przez organ restrukturyzacyjny wiedzy o tych należnościach. Niewątpliwie pojęcie "należności znane" oznacza, iż mają one być znane organowi restrukturyzacyjnemu, skoro wiedza o nich ma wynikać z ewidencji, rejestrów itp., a więc z dokumentacji posiadanej przez ten organ. Skoro mają to być należności będące znanymi organowi zaległościami to należy przyjąć, iż wiedza organu musi dotyczyć rodzaju należności, osoby dłużnika oraz wielkości zaległości. Nie wystarczy, iż z posiadanych przez organ restrukturyzacyjny danych wynika osoba dłużnika i fakt zalegania przez niego z płatnością podatku, jeżeli jednocześnie nie będzie wynikała kwota zaległości. Brak wiedzy organy co do kwoty zaległości uniemożliwiałby ustalenie w decyzji restrukturyzacyjnej, stosownie do art.18 ust.2 pkt 1 i 2 cyt. wyżej ustawy restrukturyzacyjnej, kwoty należności objętych restrukturyzacją oraz wysokości opłaty restrukturyzacyjnej obliczanej od sumy należności objętych restrukturyzacją. Wysokość należności podatkowej w podatku od nieruchomości zależy powierzchni budynków i gruntów objętych opodatkowaniem, od ich rodzaju, sposobu wykorzystywania (mieszkalne, związane z działalnością gospodarczą, pozostałe) oraz statusu podatnika (będącego lub nie będącego przedsiębiorcą) oraz od wartości budowli (art.4 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz.31 ze zm.). Należy zgodzić się z wnioskiem Kolegium, iż organ podatkowy będzie znał wysokość należności w podatku od nieruchomości osoby prawnej wtedy, gdy osoba ta złoży deklarację na podatek zgodnie z art.6 ust.8 cyt. wyżej ustawy. Z deklaracji bowiem wynika kwota podatku, jak i przyjęte do jej obliczenia wszystkie dane. Posiadane przez Urząd Miasta Ł. dane związane z należącymi do Spółki nieruchomościami, wskazywane przez podatnika w odwołaniach i w skardze nie były wystarczające do obliczenia podatku, gdyż odnosiły się do powierzchni gruntów. Kwota podatku zależna jest także od powierzchni użytkowej budynków, ich rodzajów i sposobu wykorzystania, posiadania budowli, a te fakty i wielkości mogły się zmieniać np. na skutek rozbudowy budynku lub rozebrania jego części. Z tego choćby względu posiadane przez Urząd Miasta dane uzyskane od poprzedniego właściciela nieruchomości nie musiały być aktualne w odniesieniu do skarżącej. Trafne są zatem wnioski organów, iż zaległości podatkowe Spółki "A " objęte wnioskiem restrukturyzacyjnym nie były znane organowi restrukturyzacyjnemu na dzień 30 czerwca 2002 r., skoro podatnik nie złożył deklaracji na podatek. Twierdzenie podatnika o terminowym złożeniu tych deklaracji jest gołosłowne. Ciężar dowodu w tym zakresie ciążył na Spółce. Z treści wezwań kierowanych do Spółki celem "wyjaśnienia podatku od nieruchomości" nie wynika, że podatnik złożył wymagane prawem deklaracje i jedynie nie wpłacił podatku. Z uwagi na niezasadność zarzutów strony skarżącej należało skargę oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).