I SA/Łd 1325/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Ewa Jodełka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku w części dotyczącej naliczenia podatku od nieruchomości na 2008 rok oddala skargę. I SA/Łd 1325/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] Wójt Gminy w W. K. ustalił M. D. na 2008 rok wymiar podatku od nieruchomości położonej w W. K. - działka nr [...], w wysokości 12.195 zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że wysokość podatku ustalono na podstawie wykazu nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów. Organ wskazał, że aktem notarialnym nr [...] z dnia [...]roku M. D. zakupiła działkę nr [...], położoną w W. K. na terenie byłych zakładów chemicznych wraz z naniesieniami w postaci 5 - kondygnacyjnego budynku po dawnej młynowni o powierzchni użytkowej 2.920 m2 oraz przyległym budynkiem po dawnym magazynie opakowań o powierzchni 100 m2. W dniu 2 kwietnia 2008 roku M. D. złożyła deklarację w sprawie podatku rolnego, w której wykazała grunty orne o powierzchni 0,3711 ha, w tym grunty klasy IVb o powierzchni 0,3533 ha i grunty w klasie V o powierzchni 0,0158 ha. Przedłożyła też ekspertyzę rzeczoznawcy o złym stanie technicznym zakupionych budynków. Postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...]wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 rok, wzywając jednocześnie podatniczkę do wypełnienia i dostarczenia organowi podatkowemu druków informacji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że w/w działka nr [...] o powierzchni 0,3711, sklasyfikowana jest w rejestrze gruntów symbolem Ba R, jako teren zabudowy przemysłowej. Przeprowadzone dnia 21 maja 2008 roku oględziny wykazały, że nie jest ona wykorzystywana rolniczo i winna być wraz ze znajdującymi się na niej budynkami opodatkowana podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym wymienioną na wstępie decyzją ustalono M. D. wymiar podatku od nieruchomości na 2008 rok. Powyższą decyzję zaskarżyła M. D., wnosząc o jej uchylenie w części naliczającej podatek od budynków pozostałych w kwocie 11.576,66 zł. Skarżąca podniosła, iż budynek znajdujący się na ww. nieruchomości oznaczonej nr działki [...], w aktualnym stanie technicznym nie nadaje się do użytkowania oraz, że wymaga kapitalnego remontu. Wskazała, iż w stropach są ogromne otwory po usuniętych urządzeniach mielących. Wyjaśniła, iż w takim stanie kupiła budynek z zamiarem jego remontu. Wskazała, że wykonana przez rzeczoznawcę ekspertyza dowodzi, iż w tym stanie nie można budynku używać, głównie ze względów bezpieczeństwa. Powołała się ponadto na protokół z oględzin, sporządzony przez pracowników Urzędu Gminy W. K., z którego wynika, że budynek jest w złym stanie technicznym i nie nadaje się do użytkowania. Uważa, że wbrew ustaleniom protokołu, przedmiotową decyzją dokonano wymiaru podatku od powierzchni budynku. Skarżąca wskazała, że nie jest przedsiębiorcą, nie prowadzi działalności gospodarczej, a obecnie nie można wykorzystać budynku tak, by był z niego dochód. W ocenie strony, obciążenie jej tak wysokim podatkiem jest zatem niesprawiedliwe, złożyła bowiem dowody na okoliczność bardzo złego stanu technicznego budynku. Podała, że nie ma instalacji wodno - kanalizacyjnej, elektrycznej, brak jest okien, a piętra oddzielają niebezpieczne stropy z dziurami o średnicy 3 - 4 m. Zdaniem skarżącej, dopiero, gdy budynek będzie spełniał wymogi pod względem bezpieczeństwa, powinien być opodatkowany. Ponadto dodała, że przeznaczenie posiadanych środków finansowych na zapłatę podatku, uniemożliwi jej przygotowanie budynku do działalności gospodarczej i jej rozpoczęcie. Decyzją z dnia [...]roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż stanowisko skarżącej nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach prawa, gdyż będące jej własnością budynki, znajdujące się na działce nr [...], mieszczą się w definicji budynku z art. 1 a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 roku, Nr 121, poz. 844 ze zm.) i podlegają opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 1 tej ustawy. Organ wyjaśnił, iż ustalając wymiar podatku od nieruchomości bierze pod uwagę ich charakter i sposób użytkowania, albowiem od tego uzależniona jest wysokość stawki podatku. Skoro, jak podał organ, przedmiotowe budynki nie są budynkami mieszkalnymi, nie są wykorzystywane na cele rolnicze, nie znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy ani też nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza, to zasadnym było opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje bowiem wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków, ze względu na ich zły stan techniczny. Na powyższą decyzję organu odwoławczego M. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W swoim środku zaskarżenia skarżąca powieliła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu podatkowego z punktu widzenia legalności. Uwzględniając skargę na decyzję, Sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy budynek skarżącej z racji jego złego stanu technicznego jest objęty podatkiem od nieruchomości. W ocenie skarżącej brak jest podstaw do obciążania jej obowiązkiem podatkowym z uwagi na okoliczność, iż w/w obiekt nie jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Z kolei według organów podatkowych powinność taka istnieje. W ocenie Sądu stanowisko organów należy uznać za prawidłowe. W pierwszej kolejności podkreślić wypada, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa powoływana już ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl art. 2 ust. 1 cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Podatnikami podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 tej ustawy są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych i użytkownikami wieczystymi gruntów. Czyniąc budynki lub ich części odrębnym przedmiotem opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy) omawiana ustawa podatkowa wskazuje zarazem, co rozumie pod pojęciem "budynku", zawierając w art. 1a ust. 1 pkt 1 postanowienie, iż pojęcie to oznacza taki obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd uznał, iż organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły dla skarżącej wymiar podatku od nieruchomości za 2008 rok. Skarżąca jest niewątpliwie właścicielką budynku znajdującego się na działce nr [...] położonej w W. K. i na niej spoczywa obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości. Przedmiotowy budynek – jak trafnie wykazały organy podatkowe – spełnia wymogi budynku, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jest bowiem trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz bezspornie posiada on fundamenty i dach. Nie jest trafny przy tym podnoszony w skardze zarzut, iż obiekt skarżącej nie może być uznany za budynek w rozumieniu Prawa budowlanego, gdyż nie posiada przegród budowlanych, albowiem w podłogach znajdują się otwory o znacznych rozmiarach (4x4 m). Zauważyć bowiem wypada, iż "przegrody", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mają powodować wydzielenie budynku z przestrzeni. Będą to więc pionowe ściany budynku, a nie stropy. Fakt, iż w podłogach (sufitach) znajdują się otwory, może mieć jedynie znaczenie przy ustalaniu powierzchni budynku, co też zresztą zostało uwzględnione przez organy podatkowe przy wymiarze budynku. Ustalając jego powierzchnię organy oparły się bowiem na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, przyjmując prawidłowo, iż wynosi ona 3.020,00 m². Podkreślić także wypada, że okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż budynek jest w złym stanie technicznym pozostaje bez znaczenia przy wymiarze podatku dla skarżącej. Wszak ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w żadnym miejscu nie wskazuje, iż budynek, którego stan techniczny jest niewłaściwy nie podlega opodatkowaniu. Jedyny wyjątek w tym względzie zawiera art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine, który eliminuje z zakresu regulacji tego przepisu te budynki, które "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych". Nie ma on jednak z przyczyn oczywistych zastosowania w rozpoznawanej sprawie, albowiem skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Zresztą przepis ten nie zwalnia z obowiązku podatkowego, a powoduje tylko zastosowanie innych stawek podatkowych. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów podatkowego prawa materialnego, względnie z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. M.Ko.