I SA/Łd 1326/15

Dnia 25 maja 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...], UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania podatkowego oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 roku p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Prawomocnym postanowieniem z 30 grudnia 2015 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 1.000 zł, w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 roku. W dniu 17 lutego 2016 roku skarżąca uiściła kwotę 1.000 zł tytułem obciążających ją kosztów sądowych w sprawie. Wyrokiem z 5 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę podatniczki. W dniu 23 maja 2016 roku do sądu wpłynęła skarga kasacyjna skarżącej spółki od powyższego rozstrzygnięcia wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jako bezprzedmiotowy podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) –dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie prawomocnym postanowieniem z 30 grudnia 2015 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej spółce prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 1.000 zł. W dniu 17 lutego 2016 roku strona uiściła koszty sądowe w prawidłowej wysokości. W zawartym w skardze kasacyjnej wniosku skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W tym miejscu zaznaczyć należy, że na aktualnym etapie postępowania nie istnieje obowiązek pokrywania przez stronę jakichkolwiek kosztów sądowych, a przedmiotowy wniosek nie może mieć zastosowania do uiszczonych na etapie występowania ze skargą kosztów sądowych w wysokości 1000 zł, gdyż wniosek o prawo pomocy obejmować może już jedynie aktualne lub przyszłe koszty procesu, nie może dotyczyć kosztów uiszczonych zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w prawomocnym postanowieniu o prawie pomocy. Wobec prawomocnego przyznania spółce prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 1.000 zł i uiszczenia przez nią kosztów sądowych w obciążającej ją w tym postępowaniu wysokości jej ponowne żądanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zawarte w skardze kasacyjnej, należało uznać za bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wobec tego, iż obecny wniosek o prawo pomocy dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych, których strona nie jest już zobowiązana uiszczać postępowanie w zakresie zwolnienia od tych kosztów jako zbędne należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. AKE.