I SA/Łd 1327/06

Dnia 20 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant asystent sędziego Joanna Skrzypczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 roku przy udziale - sprawy ze skargi C. G. i I. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R., działając na podstawie art. 224 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8,poz. 60 ze zm.) , odmówił C. i I. małżonkom G. wstrzymania wykonania decyzji Nr [...] z dnia [..] określającej im wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w kwocie 7405,40 zł. Uzasadniając postanowienie organ wyjaśnił, iż w odwołaniu od decyzji z dnia [..] pełnomocnik skarżących zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, nie umotywował go jednak. Z uwagi na brak uzasadnienia wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie zgromadzonego w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego materiału dowodowego za lata podatkowe 2003 i 2004 dokonał analizy sytuacji finansowej i majątkowej skarżących pod kątem ważnego interesu strony. Ustalił, że małżonkowie mają stałe dochody- I. G. emeryturę, a C. G.- wynagrodzenie za pracę .Sytuacja materialna skarżących nie była więc zagrożona i brak było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2003. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących stwierdził, iż "powodem złożenia przedmiotowego wniosku nie był interes prawny strony, ani interes publiczny". Było nim naruszenie przez organ art. 128 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżących sprawa ich zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym za rok 2003 została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] Nr [..] Wywiódł następnie, że wydana w dniu 19 stycznia 2006 roku decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za rok 2003 jest drugą decyzją określającą sytuację podatników za ten sam okres rozliczeniowy, Postanowieniem z dnia [...] Nr [..] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] i umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji organu podatkowego I instancji z dnia [...] Nr [..], jako bezprzedmiotowe. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na uchylenie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [....] decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] wstrzymanie jej wykonania stało się bezprzedmiotowe. Organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że byt prawny postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji organu podatkowego I instancji jest uzależniony od rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Z uwagi na uchylenie decyzji, której wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył, jej wstrzymanie stało się bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, C. i I. małżonkowie G. stanęli na stanowisku, iż zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej decyzja wywiera skutki prawne w niej określone i staje się elementem obiegu prawnego od daty jej doręczenia. Wskazali przy tym na okoliczność wydania decyzji uchylającej decyzję z dnia [..] w tym samym dniu, w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie. W ich ocenie decyzja organu odwoławczego, przed doręczeniem skarżącym nie weszła do obiegu prawnego i nie mogła być podstawą rozstrzygnięcia w innym akcie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie nie budzi wątpliwości, że byt prawny postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji organu podatkowego I instancji jest uzależniony od rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Przyznał, iż zgodnie z art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest związany decyzją od dnia jej doręczenia. Zwrócił jednakże uwagę, że decyzje, o których mowa w art. 67d przywołanej ustawy wiążą organy podatkowe od chwili ich wydania. Ponadto zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie i doktrynie stosowania prawa data wydania decyzji wskazuje, iż w dniu tym została ona sporządzona, a zatem wyrażona została wola organu podatkowego w indywidualnej sprawie podatkowej. Data wydania decyzji pozwala ustalić, w jakim stanie prawnym i faktycznym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. Od daty doręczenia stronie decyzji organ jest zaś nią związany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działania organów administracji publicznej pod kątem jego zgodności z prawem ( art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych-Dz.U. Nr 153,poz. 1269 ze zm.). W tych ramach stosują środki przewidziane ustawą ( art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako ppsa).Środki te określone zostały w art. 145-151 ppsa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, inne niż stanowiące podstawę wznowienia postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego uchylające postanowienie organu I instancji , odmawiające wstrzymania wykonania decyzji i umarzające postępowanie w przedmiocie tego wniosku. Postanowienie to, co pozostaje poza sporem, zostało wydane w tym samym dniu, w którym Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji, której wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył. Zarówno decyzja ta, jak i zaskarżone postanowienie zostały doręczone stronie jednocześnie 30 maja 2006 r. Odwołanie od decyzji organu podatkowego jest środkiem odwoławczym względnie suspensywnym ( art. 224 § 1 Ordynacji podatkowej). Wniesienie tego środka nie powoduje bowiem wstrzymania jej wykonania, wstrzymanie to uzależnione jest od wystąpienia wskazanych w ustawie przesłanek, zaś ocena, czy one wystąpiły, należy do organu podatkowego, działającego w tym zakresie z urzędu lub na wniosek strony (art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej). Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji traci moc obowiązującą z chwilą wydania ostatecznej decyzji przez organ odwoławczy ( por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 1431/98, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 34896 ). Zgodzić się należy ze skarżącymi, iż decyzja organu odwoławczego, uchylająca decyzję organu I instancji określającą im zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 wywołała skutek prawny dopiero z chwilą jej doręczenia skarżącym ( art. 212 Ordynacji podatkowej), czyli po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Zauważyć jednak należy, iż zarówno zaskarżone postanowienie, jak i decyzja organu odwoławczego zostały doręczone stronie w tym samym dniu. Nawet więc gdyby organ odwoławczy uwzględnił zażalenie strony na odmowę wstrzymania wykonania decyzji, w dacie doręczenia jej ostatecznej decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego, postanowienie to utraciłoby moc prawną. Ponadto treść decyzji Dyrektora Izby Skarbowej również przesądzała o braku podstaw do wstrzymania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zobowiązania podatkowego, skoro decyzję tę wyeliminowano z obrotu prawnego. Z tych względów uznać należało, iż naruszenie przepisów postępowania nie miało w tym wypadku istotnego wpływu na wynik sprawy. Skargę należało zatem oddalić na podstawie art. 151 ppsa. Wynik postępowania przesądza o tym, iż każda ze stron ponosi we własnym zakresie koszty postępowania ( art. 199 i 200 ppsa).