I SA/Łd 1328/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 15 października 2015 r. podatnik wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. określającą wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok, w wysokości 91.262,60 zł, wnosząc o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając wniosek decyzji skarżący podniósł, że wstrzymanie wykonania jest uzasadnione z uwagi na kwotę zaległości podatkowej oraz oczywistą zasadność skargi. Stwierdził, że wykonanie decyzji może wywołać szkodę w majątku skarżącego, który z uwagi na charakter prowadzonych wobec niego postępowań nie ma możliwości podjęcia jakiejkolwiek działalności gospodarczej z uwagi na brak zdolności kredytowej. Jednocześnie z uwagi na warunki panujące na rynku lokalnym skarżący nie jest w stanie znaleźć pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanych przepisów wynika, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą konkretnych okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FZ 1419/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie przedstawił takich okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Do okoliczności tych nie można bowiem zaliczyć wysokości zaległości podatkowej ani przekonania skarżącego, o tym że skarga jest zasadna. Również brak zdolności kredytowej nie wyczerpuje przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskodawca nie sprecyzował dlaczego w jego ocenie wykonanie decyzji mogłoby spowodować szkodę w jego majątku. Nie widomo, czy skarżący ma na uwadze konieczność wyprzedaży majątku w celu zapłaty zaległości podatkowej, czy też obawia się że organ podatkowy będzie prowadził egzekucję np. z majątku ruchomego. Nie wiadomo również jaki majątek miał na uwadze wnioskodawca. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., sąd postanowił jak w sentencji. Ake.