I SA/Łd 136/25

Dnia 3 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 13 grudnia 2024 roku nr 1001-IEE.7192.289.2024.2.KJR w przedmiocie wyłączenia zajętych ruchomości spod egzekucji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej z Funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowanego w dniu 24 marca 2025 roku pod pozycją 1048. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia C. Sp. z o.o. z/s w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 57) oraz art. 17, art. 18 i art. 38 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.) dalej: u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Polesie z dnia 21 października 2024 r. o odmowie wyłączenia spod egzekucji ruchomości oraz o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia ich zajęcia. Pismem z dnia 10 lutego 2025 r. C. Sp. z o.o. z/s w Ł. wniosła skargę na opisane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 13 grudnia 2024 r. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej przed sądem administracyjnym, zaś w razie nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu jego kognicji. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Z kolei, jak stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl natomiast art. 40 § 2 u.p.e.a., na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Mając na względzie treść przytoczonych wyżej przepisów, stwierdzić należy, że choć w myśl ogólnej regulacji, zawartej w przepisach p.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego przysługuje na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia, od których stronie przysługiwał środek odwoławczy w postaci zażalenia, to jednak z mocy przepisu szczególnego – art 40 § 2 u.p.e.a., którego treść jest jednoznaczna i o którego treści strona skarżąca została pouczona przez organ w zaskarżonym postanowieniu (str. 8 postanowienia), z kognicji sądów administracyjnych wyłączone zostały postanowienia w przedmiocie odmowy wyłączenia rzeczy lub praw majątkowych z egzekucji. W tej więc sytuacji, na tego rodzaju postanowienia skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (vide: postanowienie NSA z dnia 9 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 785/24 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Ochrona prawna została zagwarantowana osobie trzeciej przed sądem powszechnym, do którego może zostać wniesione powództwo przeciwegzekucyjne. Rozwiązanie normatywne, o jakim mowa w art. 40 § 2 u.p.e.a., jest koherentne z rozwiązaniem przewidzianym w przepisach art. 842 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, a postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji musi być dołączone do pozwu. Końcowo należy zauważyć, że ustalenie istnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dopuszczalność orzekania przez sąd, powoduje brak możliwości odnoszenia się przez do meritum sprawy, a zatem także zarzutów podnoszonych w skardze. Uwzględniając powyższe unormowanie, Sąd zobligowany był do odrzucenia wniesionej skargi, o czym na podstawie art. 58§ 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł w pkt 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi postanowiono, jak w pkt 2 sentencji rozstrzygnięcia, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym, sąd zwraca z urzędu stronie cały wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. mko