I SA/Łd 1366/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. G. i A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], ustalającą A. i A., małżonkom G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że A. i A., małżonkowie G., na podstawie umowy kupna - sprzedaży z dnia 15 listopada 1998 r., są właścicielami nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 5, działka nr 712/1, o powierzchni 1835 m2, oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem B - tereny mieszkaniowe. W dniu 29 stycznia 1999 r. złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości deklarując do opodatkowania 1835 m2 powierzchni pozostałych gruntów oraz wskazując na budynek w budowie. Na podstawie tej informacji organ podatkowy ustalał wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 1999 - 2004. W dniu 14 stycznia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął zawiadomienie o zakończeniu robót budowlanych związanych z budową jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem, a w dniu 30 listopada 2005 r. Podatnicy złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 rok, deklarując do opodatkowania 1835 m2 powierzchni pozostałych gruntów oraz 212,00 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych. Na tej podstawie ustalana była wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005 - 2011, przy czym w 2008 i 2011 roku podatnicy zwracali się z prośbą o zmniejszenie wysokości zobowiązania od nieruchomości, ze względu na przebiegającą nad działką linię energetyczną. Wspomnianą decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta Ł. ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od przedmiotowej nieruchomości za 2014 rok, w kwocie 981 zł od 1835 m2 powierzchni pozostałych gruntów (stawka 0,45 zł za m2) oraz 212,00 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych (stawka 0,73 zł za m2), według stawek wynikających z § 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 listopada 2012 r., nr LI/1046/12 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 10 grudnia 2012 r., poz. 4174). Od decyzji tej podatnicy wnieśli odwołanie, postulując zmniejszenie wysokości ustalonego zobowiązania ze względu na przebiegającą nad działką linię energetyczną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...]. wyjaśniło, że przedmiotowa nieruchomość gruntowa, oznaczona w ewidencji gruntów jako B, tzn. zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) "tereny mieszkaniowe", stanowi grunt podlegający podatkowi od nieruchomości. Dalej powołując się na treść art. 3 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.), organ zaznaczył, że o zaliczeniu danego gruntu do danej kategorii, decydują zapisy w ewidencji gruntów, która jest urzędowym źródłem informacji o decydującym znaczeniu dla opodatkowania gruntów. Wynikająca z ewidencji gruntów, a nadto z księgi wieczystej i złożonych informacji powierzchnia 1835 m2, stanowi zatem podstawię opodatkowania w podatku od przedmiotowej nieruchomości w zakresie gruntów. Natomiast odnośnie wybudowanego budynku mieszkalnego, podstawą opodatkowania jest powierzchnia użytkowa zadeklarowana przez podatników w dniu 30 listopada 2005r., tzn. 212 m2. Dane te stanowiły podstawę ustalenia wysokości spornego zobowiązania podatkowego, przy uwzględnieniu stawek wynikających z zapisów uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 listopada 2012 r. Kolegium wyjaśniło ponadto, że wskazywana przez podatników okoliczność, iż nad działką przebiega linia energetyczna 110 kV, przez co 1/3 działki jest wyłączona z użytkowania, nie ma świetle przypisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wpływu na ustalenie zobowiązania podatkowego. Ustawodawca nie przewidział bowiem dla takiej sytuacji ani wyłączenia z opodatkowania, ani też zwolnienia z opodatkowania. Poza tym samo ograniczenie w możliwości korzystania z nieruchomości, ze względu na usytuowanie nad działką przewodów linii energetycznej nie oznacza, że nieruchomość przestała pozostawać we władztwie przysługującym odwołującym się. Zatem skoro właściciele nieruchomości nie zostali wyłączeni z opodatkowania, gdyż przedmiotowa nieruchomość nie jest w samoistnym posiadaniu zakładu energetycznego, to w niniejszej sprawie nie doszło do sytuacji, w której odwołujący się przestali władać częścią nieruchomości. Jedynie doszło do ograniczenia możliwości korzystania z niej. Stąd też nie można przyjąć, iż część nieruchomości znajduje się w posiadaniu innego podmiotu w sposób wykluczający opodatkowanie nieruchomością jej współwłaścicieli i obciążenie podatnikiem od tej części nieruchomości innego podmiotu tzn. zakładu energetycznego. Powyższą decyzję A. i A., małżonkowie G. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, nie zgadzając się z jej treścią. Podkreślili, że płacenie podatku w pełnej wysokości od nieruchomości, której użytkowanie jest w części ograniczone, poprzez zawieszoną nad nią linią wysokiego napięcia jest niedorzeczne i krzywdzące. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżący są właścicielami przedmiotowej nieruchomości oraz że oznaczona ona jest w ewidencji gruntów jako B - tereny mieszkaniowe i stanowi grunt podlegający podatkowi od nieruchomości zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i grunt podlegający podatkowi od nieruchomości. Sporną kwestią jest czy skarżący, jako właściciele nieruchomości powinni płacić podatek od części nieruchomości, znajdującej się pod linią wysokiego napięcia, czy podatkiem od tej części winien być obciążony zakład energetyczny. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 podatkiem od nieruchomości obciążeni zostali właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych, a jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4). Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji o zaliczeniu danego gruntu do poszczególnych kategorii, decydują zapisy w ewidencji gruntów, które mają decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jednolity Dz. U. z 1974r., nr 10, poz. 64 ze zm.), uchylonej z dniem 1 sierpnia 1985 r., organy administracji państwowej, instytucje i przedsiębiorstwa państwowe mogły za zezwoleniem naczelnika gminy (prezydenta naczelnika miasta, ewentualnie dzielnicy), zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach (zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową) m.in. przewody służące do przesyłania elektryczności. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy jeżeli założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń powoduje, że nieruchomość nie nadaje się do dalszego racjonalnego jej użytkowania przez właściciela na cele dotychczasowe, nieruchomość podlega wywłaszczeniu w trybie i według zasad przewidzianych w tej ustawie dla wywłaszczenia nieruchomości. Jednakże, co jest także bezsporne w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, która obecnie jest we współwłasności podatników. Zatem okoliczność, iż usytuowanie spornej linii nad działką na podstawie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej, wydanej uwzględnieniem przepisów wskazanej ustawy nie jest tożsame z wyłączeniem nieruchomości czy też zwolnieniem nieruchomości z opodatkowania. Ustawodawca nie przewidział bowiem takiej możliwości zarówno w przepisach ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, przepisach regulujących ową kwestię po 1 sierpnia 1985 r., jak i obecnie obowiązującej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samym nadal właścicielami całości nieruchomości pozostają małżonkowie G., co znajduje potwierdzenie w ewidencji gruntów. Wskazywana przez podatników okoliczność, iż nad działką przebiega linia energetyczna 110 kV, przez co 1/3 działki jest wyłączona z użytkowania, nie ma świetle wskazanych przepisów wpływu na ustalenie zobowiązania podatkowego, gdyż jak wskazano ustawodawca, w sytuacji odpowiadającej stanowi faktycznemu rozpoznawanej sprawy, nie przewidział ani wyłączenia z opodatkowania, ani też zwolnienia z opodatkowania. Samo ograniczenie w możliwości korzystania z nieruchomości, ze względu na usytuowanie nad działką przewodów linii energetycznej nie zmieniło podmiotu mającego władztwo nad nieruchomością. Do wyłączenia z opodatkowania wobec właścicieli mogło by dojść, gdyby nieruchomość była w samoistnym posiadaniu zakładu energetycznego, na warunkach przedstawionych w art. 3 ust. 1 pkt 2, w związku z ust. 3 u.p.o.l. W myśl tego przepisu podatnikami podatku od nieruchomości są bowiem m.in. osoby fizyczne, będące: posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Posiadanie samoistne ma pierwszeństwo przed własnością wtedy, gdy istnieje podmiot będący posiadaczem samoistnym nieruchomości. W takiej sytuacji to ten podmiot (w miejsce właściciela) jest podatnikiem podatku od nieruchomości, Jednak jak wynika z akt sprawy żaden inny podmiot, poza skarżącymi nie ma praw do przedmiotowej nieruchomości, które wpływałyby na kształt spornego podatku. Wskazana ustawa wprawdzie w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a stanowi m. in., że podatnikami podatku od nieruchomości są posiadacze nieruchomości lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, jednakże z akt rozpoznawanej sprawy także nie wynika, by skarżący zawarli jakąkolwiek umowę z zakładem energetycznym, odnośnie zmiany stanu posiadania przynajmniej części przedmiotowej nieruchomości. Skoro takiej umowy nie było, to nie ma podstaw do obciążania innego, poza skarżącymi, podmiotu przedmiotowym podatkiem od tej części nieruchomości, na której zlokalizowana jest linia energetyczna. Stąd też nie można przyjąć, iż część nieruchomości znajduje się w posiadaniu innego podmiotu w sposób wykluczający opodatkowanie nieruchomością jej współwłaścicieli i ustanowienie podatnikiem od tej części innego podmiotu, czyli zakładu energetycznego. Ewentualne roszczenia z tytułu ograniczenia możliwości korzystania z przedmiotowej nieruchomości, jak słusznie wskazało Kolegium stanowią domenę prawa cywilnego, nie zaś podatkowego. Sprawa o ewentualne odszkodowanie od właściciela linii energetycznej na rzecz skarżących także należy do właściwości sądu powszechnego. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. dc.