I SA/Łd 1367/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA W. Jarzębowski (spr.), Sędziowie J. Brolik, Z. Kmieciak, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 r. sprawy ze skargi R. Ł. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej za 2001r. oddala skargę. I SA/Łd 1367/03 Uzasadnienie Urząd Skarbowy w P. decyzją z dnia [...] stwierdził wygaśnięcie wcześniejszej decyzji z dnia [...] w sprawie ustalenia R. Ł. wysokości karty podatkowej za 2001 r. wydanej dla zgłoszonej przez niego działalności "usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków". Organ podatkowy stwierdził, że wykorzystywany przez podatnika do prowadzenia działalności gospodarczej samochód nie jest taksówką bagażową, gdyż nie posiada oznakowania "taxi", numeru bocznego ani taksometru, którego wskazania stanowiłyby podstawę do wystawiania rachunków i pobierania opłat, a zatem nie odpowiada wymogom określonym w art. 2 pkt 43 lit.b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), jakie powinna spełniać taksówka bagażowa. Tym samym złożona przez podatnika deklaracja PIT-16 zawierała dane powodujące nieuzasadnione zastosowania karty podatkowej. W odwołaniu R. Ł. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 40 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku zryczałtowanym polegające na przyjęciu, iż podatnik podał we wniosku o zastosowanie karty podatkowej dane powodujące nieuzasadnione przyznanie karty podatkowej, a także naruszenie szeregu przepisów proceduralnych, to jest art. 120, art. 121 § 1, art.122, art.123 § 1, art.124, art.187 § 1 i art.210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń strony. Podatnik stwierdził, iż wszelkie dane zawarte w jego wniosku o kartę podatkową były zgodne ze stanem faktycznym, gdyż rzeczywiście wykonywał działalność, którą deklarował. Dla takiej oceny nie ma znaczenia, czy pojazd używany przez podatnika był oznaczony stosownym napisem "taxi", numerem bocznym i czy wyposażony był w taksometr. Organ podatkowy bezpodstawnie przyjął, iż na potrzeby rozstrzyganej przez niego sprawy znajduje zastosowanie definicja taksówki bagażowej zawarta w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Wprowadzona ona została jedynie na potrzeby tej ustawy. Wykorzystywanie przez podatnika nieprawidłowo oznaczonego pojazdu mogłoby powodować konsekwencje przewidziane w ustawie Prawo o ruchu drogowym, a nie w ustawie podatkowej. Izba Skarbowa w Ł. utrzymała w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję podzielając zawarte w niej ustalenia i wnioski. Według organu odwoławczego uzasadnione było przyjęcie definicji "taksówki bagażowej" zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Organ I instancji prawidłowo ustalił i uzasadnił, że rodzaj prowadzonej przez podatnika działalności nie spełniał wymogów rodzaju usług, których świadczenie uprawniało do zastosowania karty podatkowej, to jest "usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków", a zatem zasadne było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia karty podatkowej. W toku postępowania uzupełniającego podatnik wyjaśnił, że samochody wykorzystywane przez niego do działalności w latach 2001 i 2002 nie posiadały oznaczeń zewnętrznych – numeru bocznego i napisu "taxi" oraz taksometru. W toku postępowania podatnik miał możliwość prezentowania swego stanowiska i argumentów na jego poparcie. W skardze na powyższą decyzję podatnik powtórzył zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Stwierdził też, że organ podatkowy ustalił jedynie, iż w dniu przeprowadzania kontroli na samochodzie podatnika brak było stosownego oznaczenia wskazującego, że jest to taksówka bagażowa. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych, a w szczególności przepisów wymienionych w odwołaniu i w skardze. Sporne między stronami jest to, czy podatnik wnioskując o zastosowanie wobec niego zryczałtowanego opodatkowania w formie karty podatkowej – z założenia korzystniejszego od opodatkowania na zasadach ogólnych – spełnił wszystkie wymogi przewidziane w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz.930 ze zm.). Opodatkowanie tą formą podatku ryczałtowego jest możliwe jedynie wobec podatników – osób fizycznych - prowadzących działalność gospodarczą określoną w art. 23 tej ustawy przy spełnieniu wymogów określonych w tym przepisie oraz w art.25 i w warunkach określonych w tabelach będących załącznikami do ustawy. Zgodnie z art. 23 ust.1 pkt 5 opodatkowaniu w formie karty podatkowej mogą podlegać podatnicy wykonujący usługi transportowe przy użyciu jednego pojazdu – w warunkach określonych w części V tabeli załącznika nr 3 do ustawy, a więc między innymi świadczący usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków. Dla zastosowania karty podatkowej konieczny jest wniosek podatnika, w którym zgłosi on prowadzenie działalności wymienionej w jednej z części tabeli. Wysokość podatku w formie karty podatkowej ustala urząd skarbowy decyzją odrębnie na każdy rok podatkowy. Sankcją za podanie we wniosku danych niezgodnych ze stanem faktycznym powodujące nieuzasadnione opodatkowania w formie karty podatkowej jest stwierdzenie przez urząd skarbowy wygaśnięcia decyzji o zastosowaniu karty podatkowej. W deklaracji PIT-16 podatnik zadeklarował prowadzenie działalności " taxi bagażowe, przewożenie ładunków", co formalnie uprawniało go do skorzystania z uprzywilejowanej formy opodatkowania zryczałtowanego kartą podatkową. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca przewidział możliwość opodatkowania kartą podatkową tylko niektórych usług transportowych w zakresie transportu drogowego, które nazwał "usługi taksówkowe w zakresie przewozu osób" i "usługi taksówkowe w zakresie przewozu towarów". Wyznacznikiem tego rodzaju usług transportowych jest to, aby miały one charakter "taksówkowy". W ustawie o podatku zryczałtowanym ustawodawca nie określił na czym ma polegać taksówkowy przewóz osób lub towarów, co oznacza, że nie dążył do nadania tym pojęciom szczególnego znaczenia, a więc znaczenia odbiegającego od potocznego rozumienia tych pojęć w języku polskim. Chodzi zatem o świadczenie usług przewozowych przy użyciu taksówki. Według Słownika języka polskiego pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, PWN Warszawa 1981 cyt. "taksówka to samochód osobowy lub niewielki samochód ciężarowy, służący do przewożenia ludzi lub towarów za opłatą według ustalonej taryfy; taksówka osobowa, bagażowa. Wolna, zajęta taksówka. Prywatna taksówka. Postój taksówek. Wziąć, wynająć taksówkę. Zamówić taksówkę". Zapłata za przewóz taksówką nie jest z zasady ustalana w drodze rokowań między przewoźnikiem, a zamawiającym usługę bowiem dla obu stron wiadomym jest, że jej wysokość wynika z obowiązującej taryfy. Wynagrodzenie taksówkarza zależy głównie od ilości przejechanych kilometrów. Wysokość wynagrodzenia jest obliczana przez specjalny licznik – taksometr. Skorzystanie z przejazdu lub przewozu taksówką, dostępną dla każdego potencjalnego pasażera (zlecającego przewóz), wymaga wiedzy, że posiadacz danego pojazdu świadczy usługi taksówkowe, a zatem wymaga stosownego oznaczenia samochodu. Przyjęta na użytek tej sprawy przez organy definicja "taksówki" z ustawy Prawo o ruchu drogowym odpowiada definicji opartej o wykładnię gramatyczną, a zatem organy miały podstawy do ustalenia, iż podatnik nie świadczył usług taksówkowych, skoro samochód przeznaczony do prowadzonej przez niego działalności usługowej nie był stosownie oznaczony jako taksówka i nie był wyposażony w taksometr, co uniemożliwiało obliczanie należności za przejazd według obowiązujących taksówkarzy taryfy. Należy też zwrócić uwagę, iż w umowie zawartej w dniu [...] z Hurtownią Leków "B" S.A. podatnika zobowiązał się do świadczenia usług polegających nie tylko na przewozie towarów ale także na jednoczesnym wykonywaniu innych czynności (zbieranie zamówień i przekazywanie ich zleceniodawcy, odbiór i przewóz należności za dostarczony towar) wykraczających poza zakres właściwy dla usług taksówkowego przewozu towarów. Podatnik zobowiązał się też do powstrzymania od świadczenia podobnych usług na rzecz innych podmiotów, co jest sprzeczne z założeniem świadczenia usług taksówkowych, które powinny być dostępne dla każdego chcącego skorzystać z takiej formy transportu. Także określony na podstawie tej umowy (załącznik do umowy) sposób wynagradzania podatnika wskazuje, że świadczone przez niego usługi transportowe nie miały charakteru usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków, bowiem miał on otrzymywać wynagrodzenia ustalane jako ryczałtową stawkę za kilometr plus premię transportową. Wbrew zarzutowi skarżącego organy podatkowe miały podstawy do ustalenia, iż przez cały rok podatkowy samochód używany przez podatnika do świadczenia usług transportowych nie był wyposażony w taksometr, ani nie był stosownie oznaczony bowiem wynika to z protokołu przesłuchania podatnika w toku postępowania karnego z dnia [...]. Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).