I SA/Łd 1370/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 oraz wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy za rok 2010 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podatnik zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 w wysokości 8.272 zł oraz wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy za rok 2010, w wysokości 859 zł. W zeznaniu za rok 2010 podatnik zadeklarował nadpłatę w wysokości 30.077 zł. Równocześnie ze skargą podatnik złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podniósł, że ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Od kwietnia 2015 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. W okresie od stycznia do marca 2015 r. osiągnął dochód w wysokości 45.873,36 zł. Oświadczył, że ciążą na nim zobowiązania kredytowe w wysokości 1.500.000 zł, które zaciągnął wraz z żoną, z którą jest obecnie w separacji. Oświadczył również że nie posiada majątku, który pozwoliłby na zapłatę zobowiązania wynikającego z decyzji. Stwierdził, że konsekwencje egzekucji kwoty 8.272 zł mogą być trudne do odwrócenia, a jej późniejszy zwrot może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Ponadto egzekucja powyższej należności uniemożliwi podatnikowi regulowanie bieżących i niezbędnych wydatków związanych ze zobowiązaniami kredytowymi oraz utrzymaniem rodziny. Organ podatkowy nie odniósł się w odpowiedzi na skargę do wniosku strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanych wynika, iż sąd może, na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie decyzji, wydając w tym przedmiocie postanowienie, jeśli wystąpi jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie żądania zależy przede wszystkim od rzeczowego uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). W ocenie Sądu argumenty, na które w niniejszej sprawie powołała się strona skarżąca, nie przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Skarżący wskazał wprawdzie, że od kwietnia 2015 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, jednak nie wyjaśnił, czy oznacza to że aktualnie nie uzyskuje żadnych dochodów. Równocześnie oświadczył, że w pierwszym kwartale 2015 r. uzyskał dochód znacząco przewyższający zobowiązanie podatkowej wynikające z zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim jednak skarżący nie wyjaśnił dlaczego egzekucja kwoty 8.272 zł spowoduje trudne od odwrócenia skutki, które nie będą mogły być naprawione przez jej ewentualny zwrot. Wnioskodawca nie przedstawił również żadnych argumentów, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu szkody znacznych rozmiarów. Wskazał jedynie, że wykonanie decyzji uniemożliwi mu regulowanie bieżących zobowiązań kredytowych oraz wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Nie wskazał jednak jaka jest wysokość tych wydatków, co uniemożliwia sądowi zweryfikowanie twierdzeń strony. Reasumując, Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. Ake.