I SA/Łd 1376/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. H. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu [...] r. pod pozycją [...]. Na wniosek I. H., w dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przesyłka zawierająca interpretację indywidualną została doręczona wnioskodawczyni w dniu 2 września 2013 r. Przedmiotowa interpretacja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 20 września 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi z dnia 8 października 2013 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono skarżącej w dniu 11 października 2013 r. W dniu 8 listopada 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na interpretację Ministra Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast w myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jakkolwiek wniesienie skargi do sądu administracyjnego na indywidualne interpretacje podatkowe jest dopuszczalne, to jednak złożenie tego środka zaskarżenia powinno zostać poprzedzone wezwaniem organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia więc dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a więc skarżąca wzywając organ do usunięcia naruszenia prawa, musi dokonać tej czynności w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu interpretacji. Niespełnienie któregokolwiek z warunków czyni skargę niedopuszczalną. W przedmiotowej sprawie skarżąca uchybiła obowiązkowi terminowego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Przesyłka zawierająca interpretację Ministra Finansów została skarżącej doręczona w dniu 2 września 2013 r. Czternastodniowy termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał zatem w dniu 16 września 2013 r. W związku z powyższym skarżąca nadając przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 20 września 2013 r. uczyniła to z przekroczeniem ustawowego terminu. Nadmienić przy tym należy, że skarżąca uchybiła terminowi pomimo prawidłowego pouczenia jej o sposobie postępowania przy wnoszeniu środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Na równi z sytuacją braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa należy traktować wniesienie tego wezwania z uchybieniem ustawowego terminu. Wniesienie pisma po terminie nie wywołuje bowiem skutku w postaci wyczerpania przedsądowego trybu weryfikacji rozstrzygnięć organów administracyjnych. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o odrzuceniu skargi. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu Sąd wydał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. AK.