I SA/Łd 1385/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP: [...] znak pisma: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r., umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zauważył, że decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił Spółce A Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: styczeń 2009 r. w wys. 97.958 zł, za luty 2009 r. w wys. 236.651 zł, za marzec 2009 r. w wys. 193.305 zł, za kwiecień 2009 r. w wys. 282.255 zł, za maj 2009 r. w wys. 203.949 zł, za czerwiec 2009 r. w wys. 137.469 zł, za lipiec 2009 r. w wys. 136.233 zł, za sierpień 2009 r. w wys. 167.314 zł, za wrzesień 2009 r. w wys. 173.387 zł, za październik 2009 r. w wys. 164.718 zł, za listopad 2009 r. w wys. 119.751 zł i za grudzień 2009 r. w wys. 65.674 zł. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającej Spółce A Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I-XII 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] r. w części nadającej rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. za XII 2009 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, a w pozostałej części, tj. nadającej rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji za I-XI 2009 r., utrzymał w mocy postanowienie Organu pierwszej instancji. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 458/15 uchylił ww. rozstrzygnięcie. Sąd w swoim orzeczeniu stwierdził, iż nie została spełniona przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, stanowiąca podstawę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., ponieważ w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe bieg terminu przedawnienia został zawieszony. Umarzając postępowanie odwoławcze zainicjowane wskazanym zażaleniem, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w postanowieniu z dnia [...] r. stwierdził, że postępowanie wszczęte odwołaniem Strony od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającej Spółce A Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za I-XII 2009 r., której zaskarżonym postanowieniem nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zostało zakończone wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. ostatecznej decyzji z dnia [...]r. (decyzja Organu I instancji została uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez ten Organ). Z akt sprawy wynika, że na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. zostały wystawione tytuły wykonawcze o numerach: [...] oraz od [...] do [....], w oparciu o które: w dniu 10 grudnia 2014 r. zastosowano skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych Spółki w Banku A S.A. w W. oraz w Bank B S.A.; w dniu 12 marca 2015 r. zastosowano kolejne środki egzekucyjne, tj: zajęcie innej wierzytelności pieniężnej (w firmach PPHU B M. R., PPHU C D. G.), zajęcie ruchomości w postaci 5 środków transportu oraz towarów znajdujących się w trzech magazynach na terenie Ł.. Z uwagi na wydaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., uchylającą w całości decyzję Organu I instancji z dnia [...] r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. jako Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [....] r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki w oparciu o przepis art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, albo jeżeli obowiązek nie istniał. Jednocześnie zawiadomieniami z dnia 28 maja 2015 r. Organ egzekucyjny uchylił dokonane w dniach 10 grudnia 2014 r. i 12 marca 2015 r. zajęcia z uwagi na umorzenie postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze zaistniałe okoliczności w sprawie (uchylenie w całości decyzji wymiarowej Organu I instancji oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego) w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zasadnym było stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i jego umorzenie. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zostało zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez Spółkę, która wniosła o jego uchylenie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie 1) art. 208 § 1 w zw. z art. 219 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez umorzenie postępowania zażaleniowego, pomimo braku jego bezprzedmiotowości; 2) art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędne uznanie, że z chwilą wydania decyzji ostatecznej, postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przestaje wywoływać skutki w sferze praw i obowiązków i tym samym pozostaje bez wpływu na sytuację prawną Podatnika; 3) art. 127 tejże ustawy, tj. zasady dwuinstancyjności postępowania; 4) art. 123 tejże ustawy, tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 5) art. 121 tejże ustawy, tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; 6) art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez umorzenie postępowania zażaleniowego, podczas gdy Sąd w wydanym orzeczeniu zobowiązał Organ do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem uwag co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2016 r. skarżąca spółka ustosunkowała się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1.Skarga jest zasadna dlatego zaskarżone postanowienie zostało wyeliminowane z porządku prawnego. Zagadnienie , które różni strony sprowadza się do odmiennej oceny okoliczności stanu faktycznego i ich prawnego znaczenia na gruncie powołanych przepisów prawa , dla których tło stanowią podjęte skutecznie czynności egzekucyjne w oparciu o wydane postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej organu kontroli skarbowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. ( dalej w skrócie "UKS") w zakresie podatku VAT za styczeń do listopada 2009 r. o doniosłych skutkach materialnoprawnych , decyzji która została później uchylona w toku postępowania rozpoznawczego w wyniku czego organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne i uchylił dokonane zajęcia ( zastosowane środki egzekucyjne) , a organ odwoławczy umorzył postępowanie zażaleniowe , którym zakwestionowano wydane postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności . Strona dowodzi , iż ta forma zakończenia postępowania zażaleniowego pozbawia ją możliwości kwestionowania zasadności podjęcia postanowienia o nadaniu rygoru i nie unicestwia skutków jakie ono wywołano wobec wszczęcia egzekucji i na podstawie podjętych czynności egzekucyjnych i zastosowanych środków egzekucyjnych w postaci zajęć wierzytelności pieniężnych , które wywołały skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia - art. 70 § 4 OP., i domaga się kontynuowania postępowania zażaleniowego a więc rozpoznania merytorycznie zażalenia w celu wykazania braku podstaw do jego wydania albowiem tylko ta forma rozstrzygnięcia pozwoli na późniejszą ocenę skutków jakie mogły wywołać przedsięwzięte czynności egzekucyjne. Powołuje się przy tym na wyrok WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 458/15 , w którym sąd uchylił postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności , podnosząc ,że powołana przesłanka wynikająca z art. 239 b § 1 pkt 4 Op. nie mogła stanowić podstawy nadania rygoru albowiem bieg terminu przedawnienia został zawieszony . Z kolei organ wyjaśnia ,że decyzja wymiarowa został uchylona przez organ drugiej instancji, a organ podatkowy I instancji działający jako organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne i uchylił dokonane zajęcia wierzytelności , które zaistniały w następstwie zastosowanych środków egzekucyjnych . Podnosi ,że stan ten czyni bezprzedmiotowym postępowanie zażaleniowe w sprawie nadania rygory natychmiastowej wykonalności i jego umorzenie. Rozumie przy tym bezprzedmiotowość postępowania zażaleniowego jako sytuację , kiedy brak jest decyzji wymiarowej , której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i łączy ten stan także ze skutkami , które mogły powstać w wyniku dokonania różnych czynności egzekucyjnych, także już wyeliminowanych. Skoro uchylono decyzję wymiarową – dowodzi , i umorzono postępowanie egzekucyjne zasadnym jest stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego. W sporze tym rację przyznać należy stronie choć nie można odmówić słuszności niektórym tezom organu. W ramach uwag wstępnych podnieść należy ,że sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ). 2. Z przywołanej , jako argumentacja zarzutów skargi, uchwały NSA z 28.04.2014 r. sygn. akt I FPS 8/13 o doniosłym dla obrotu prawnego znaczeniu wynika , że uchylenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej w skrócie "u.p.e.a." ) , powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego , w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 OP. Jak wskazał w uzasadnieniu NSA , nie może wywołać skutku prawnego środek egzekucyjny, który – jako uchylony z uwagi na wadliwość ( brak legalności ) podstawy prawnej jego zastosowania , skutkującą umorzeniem postępowania egzekucyjnego – w ogóle nie powinien być stosowany. W świetle wywodów skargi oraz przywołanego poglądu prawnego w powołanej uchwale rację ma strona , kiedy twierdzi , że nieuprawniony jest pogląd , zgodnie z którym wydanie decyzji ostatecznej w sprawie , w której decyzji organu I instancji nadano w drodze postanowienia rygor natychmiastowej wykonalności , nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego i jego umorzenia na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1 i art. 239 Op. jeżeli prowadzona była egzekucja administracyjna zobowiązań podatkowych , gdyż skutki prawne zaskarżonego postanowienia nadal istnieją , z uwypukleniem określonych w art. 70 § 4 Op. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy doszło jednakowoż do umorzenia postępowania egzekucyjnego w następstwie podjętych czynności przez organ egzekucyjny na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 §1 pkt 2 u.p.e.a. . W takiej sytuacji jak wskazuje brzmienie art. 60 § 1 cytowanej ustawy umorzenie postępowania m.in. z przyczyny wymienionej w art. 59 § 1 pkt 2 powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej ( w niniejszej sprawie zastrzeżenie to nie ma zastosowania). Oznacza to , że następstwem umorzenia postępowania egzekucyjnego jest uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych , co skutkuje także wyeliminowaniem podjętych w ramach tych czynności środków egzekucyjnych i ich skutków w sferze praw i obowiązków podatnika, także materialnych. Przepis art. 60 § 1 u.p.e.a. traktuje o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w ogólności , konsekwencją czego jest uchylenie dokonanych czynności, a zatem doprowadzenie do stanu sprzed wszczęcia egzekucji , wywołania skutku ex tunc . Oznacza to , że wszystkie czynności egzekucyjne bez względu na podstawę ich podjęcia tracą swoje umocowanie prawne , także w zakresie skutków wywołanych przez te czynności. W świetle tej regulacji nie można zgodzić się ze skarżącym ,że jedynie umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki w oparciu o nadany rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej na skutek podważenia zasadności wydanego postanowienia o nadaniu rygoru spowoduje – doprowadzi w dalszej kolejności do unicestwienie skutków prawnych związanych z wydaniem postanowienia rygorowego , w szczególności uchylenie skutku przerwania biegu terminu przedawnienia , wobec zastosowanych czynności egzekucyjnych. Jakkolwiek zgodzić należy się ze stroną , że merytoryczna kontrola przesłanek nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności pozwala na dokonanie kontroli prawidłowości jego nadania , w konsekwencji pozwala stwierdzić czy było ono zgodne z prawem czy też nie , jednakże w ocenie sądu każde umorzenie postępowania z przyczyn opisanych w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 u.p.e.a. prowadzi do tego samego skutku. Ustawodawca nie przewidział odrębnej regulacji , która odpowiadałaby okolicznościom stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie skoro obowiązek uregulowania daniny nie był wymagalny albowiem decyzja wymiarowa I instancji z chwilą uchylenia jej przez organ odwoławczy utraciła swój byt prawny ( art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) naczelnik urzędu skarbowego działający jako organ egzekucyjny musiał zastosować się do dyspozycji § 1 cytowanego przepisu i umorzyć postępowanie egzekucyjne. Konsekwencje tej czynności procesowej są wyłożone w art. 60 § 1 u.p.e.a. . Skoro skutki materialnoprawne podjętych czynności w oparciu o decyzję nieostateczną zaopatrzoną w rygor natychmiastowej wykonalności upadły, z tej perspektywy w odniesieniu do zagadnienia przerwania biegu terminu przedawnienia, nie było potrzeby rozstrzygania kwestii zażalenia na postanowienie , na mocy którego ów rygor został ustanowiony . W tych warunkach sąd nie podzielił stanowiska skargi opartego na zrzucie uchylenia się od rozpoznania zażalenie przez organ odwoławczy i umorzenia postępowania zażaleniowego jako bezprzedmiotowego , i braku wyeliminowania skutku materialnoprawnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, w związku z zastosowana argumentacja prawną. 3. Natomiast o zasadności stanowiska skargi a więc konieczności skontrolowania wydanego postanowienia tym samym możliwości uznania postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego za nieprawidłowe, przemawia następujący pogląd sądu. Nie budzi wątpliwości , że wdanie postanowienia w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt 3 OP. uniemożliwia zbadanie legalności orzeczenia rozstrzygającego kwestię zgodności z prawem postanowienia rygorowego organu podatkowego I instancji, a tym samym prowadzi do naruszenia zasady , o której mowa w art. 121 § 1 Op. Dalsze procedowanie ma niekiedy istotne znaczenie , jakkolwiek strona tego nie podnosi , chociażby w zakresie przepisów prawa materialnego regulujących kwestię możliwości wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym w związku z ewentualną szkodą , która może wystąpić w wyniku wydania wadliwej decyzji , skierowanej następnie do egzekucji w drodze nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności , rygoru który oparty został na rzekomym wystąpieniu przesłanek wadliwie zinterpretowanych przez organ. Materialną odpowiedzialność za szkodę poniesioną w wyniku wydania wadliwej decyzji podatkowej oraz zasady, które wynikają z tej podstawy, należy wywodzić z prawa cywilnego (art.260 Op.). Podstawę prawną mogącą mieć ewentualne odniesienie do tej sprawy stanowi tu art.417 ¹ § 2 zdanie pierwsze ustawy Kodeks cywilny (dalej Kc. ), zgodnie z którym "jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej." Jak wskazuje Sąd Najwyższy – wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, w sposób oczywisty wadliwej, może być uznane za działanie bezprawne, rodzące odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa, gdy przez wykonanie takiej nieostatecznej , następnie uchylonej, decyzji została wyrządzona wymierna szkoda. Zachodzi zatem potrzeba zbadania, jaki charakter miało naruszenie prawa, stwierdzone decyzją nadzorczą, czy było to naruszenie tak rażące, że może być uznane za działanie bezprawne" ( zob. wyrok SN II CSK 247/09 ). Podkreślenia jednocześnie wymaga, że wykładnia językowa i systemowa art. 417¹ § 2 k.c. prowadzi do wniosku, iż ustawodawca objął tym przepisem wyrządzenie szkody decyzją ostateczną, po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu jej niezgodności z prawem, a więc niewątpliwie wyłączył z hipotezy tej normy decyzje nieostateczne (vide : wyrok sądu apelacyjnego w Katowicach z 25.04.2013 r. V ACa 32/13; LEX nr 1322482). Także Sąd Najwyższy wskazał w wyroku z 2 lutego 2011 r., II CSK 398/10 (OSNC 2011, Nr 11, poz. 125) ,że decyzja nieostateczna nie może być uznana za sprzeczną z prawem, gdyż to podważałoby sens instancyjności i istniejących środków odwoławczych . Umorzenie postępowania zażaleniowego dotyczącego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej nie powoduje, że postanowienie to uzyskuje atrybut orzeczenia ostatecznego. Jednocześnie wyłącza instancyjną kontrolę zgodności z prawem tego postanowienia, zakończoną orzeczeniem ostatecznym, które dawałoby Skarżącej podstawę do wystąpienia z ewentualnym roszczeniem odszkodowawczym, bądź wyłączało taką możliwość ( por. wyrok WSA w Łodzi z 24 września 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 847/13 ) . Powyższe czyni zasadnym kontynuowanie postępowania zażaleniowego . Podsumowując przedstawione rozważania należy stwierdzić, że organ odwoławczy naruszył zaskarżonym postanowieniem art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, umarzając postępowanie zażaleniowe w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące 2009 r. Z tej perspektywy naruszone zostały także przepisy art. 127 i 121 Op. Stwierdzenie przez organ odwoławczy bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego jest przedwczesne, bowiem nie zostało zbadane, czy nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej i skierowanie jej do egzekucji spowodowało ewentualne skutki w sferze majątkowej Spółki i jaki wpływ na dokonane ewentualnie wcześniej czynności egzekucyjne może mieć uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, przy założeniu zasadności zażalenia wniesionego na postanowienie o nadaniu rygoru. Z akt administracyjnych wynika ,że na poczet zaległości wyegzekwowano 35.016,- zł . Analizy takiej musi dokonać organ odwoławczy, bo po pierwsze, to organ rozpoznający zażalenie musi upewnić się, że postępowanie zażaleniowe jest rzeczywiście i w każdym aspekcie bezprzedmiotowe. Po drugie, za skarżącym wskazać należy ,że WSA w Łodzi w cytowanym wyroku z 23.06.2015 r. sygn. akt I SA/Łd 458/15 uchylił postanowienie DIS w Ł. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując brak spełnienia ustawowej przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 Op. a to z uwagi na wcześniejsze zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 §6 pkt 1 Op. , nakazując jednocześnie przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnienie uwag sądu. Wytyczne te nie zostały wykonane. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art.200 i art.205 § 2 tej ustawy. DB