I SA/Łd 1390/14

Dnia 29 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia opłaty paliwowej za maj 2012 roku p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Celnej w Ł.utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] roku określającą A. Z. opłatę paliwową za maj 2012 roku. Podstawę faktyczną wskazanych decyzji stanowiło między innymi zobowiązanie skarżącego w podatku akcyzowym za ten sam miesiąc, określone decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romanowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 299 - 303). W ocenie sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy dotyczącej określenia stronie skarżącej opłaty paliwowej, jest uzależnione od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za ten sam okres. W obu sprawach podstawę ustaleń faktycznych stanowią tożsame, a zarazem sporne między stronami, okoliczności nabycia przez stronę skarżącą paliwa i uznania skarżącego za podatnika podatku akcyzowego od tego paliwa. Podkreślić należy przy tym, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej obciąża podmioty zobowiązane do zapłaty podatku akcyzowego. Konsekwencją obciążenia strony skarżącej obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego jest zatem dopuszczalność określenia opłaty paliwowej od ilości paliwa, od którego obowiązana jest ona zapłacić podatek akcyzowy. Stosownie bowiem do art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 roku o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 roku, nr 256, poz. 2571 ze zm.) obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. W myśl art. 37l tej ustawy podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Stosownie do art. 170 p.p.s.a. wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że związanie prawomocnym orzeczeniem sądowym polega na tym, że inne podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treści tego wyroku. Implikuje to w sposób bezwzględny obowiązek wzięcia tej okoliczności pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dane okoliczności faktyczne, jak i ich ocena prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym wyroku. Zatem w kolejnych postępowaniach, w których się pojawiają, nie mogą one być już przedmiotem badania. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym została zaskarżona do tutejszego sądu (sygn. akt III SA/Łd 629/14), lecz postępowanie w tej sprawie jeszcze się nie zakończyło. Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji. AKE.