I SA/Łd 1393/05

Dnia 9 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA : Paweł Chmielecki, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2003 roku Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, na zgodny wniosek stron, zawiesił postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...], nr [...], Minister Finansów stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...], nr [...]. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania oraz o jego umorzenie w trybie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W dniu 9 grudnia 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo skarżącego cofające skargę. Jednocześnie skarżący wniósł o zwrot wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 w/w ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż określone w pkt 1 i 2 art. 161 § 1 w/w ustawy) stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 mamy do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności). Wobec stwierdzenia nieważności przez Ministra Finansów zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie w niniejszej sprawie należało także umorzyć ze względu na cofnięcie skargi. Zgodnie z art. 60 w/w ustawy, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu, żadna z przytoczonych wyżej negatywnych okoliczności nie zachodzi. Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia skarżącemu uiszczonego wpisu. Stosownie bowiem do treści art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu uwzględniającym skargę kasacyjną (art. 203 w/w ustawy), oddalającym skargę kasacyjną (art. 204 w/w ustawy), postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego z powodu uwzględnienia skargi w całości przez organ administracji (art. 201 § 1 w/w ustawy), postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego z powodu, o którym mowa w art. 201 § 2 ustawy. Przywołane przepisy nie stanowią podstawy do zwrotu wpisu skarżącemu. W niniejszej sprawie nie ma również zastosowania art. 232 w/w ustawy. Uzależnia on bowiem możliwość zwrotu wpisu od faktu czy cofnięcie skargi nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi. Wobec braku podstawy prawnej do zwrotu uiszczonego wpisu Sąd nie mógł uwzględnić wniosku strony skarżącej w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, z uwagi na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi, orzeczono jak w sentencji.