I SA/Łd 1397/10

Dnia 17 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wartość niezaewidencjonowanego przychodu oraz ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz niezaewidencjonowanych za miesiące styczeń-kwiecień 2008 roku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. T.P., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wartość niezaewidencjonowanego przychodu oraz ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz niezaewidencjonowanych za miesiące styczeń-kwiecień 2008 roku. W skardze tej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w całości, stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...] oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej wpisu sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 284b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, co w jego ocenie powoduje istotne naruszenie art. 120-125 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podtrzymał argumentację przedstawioną wcześniej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie organ ten wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym i organem właściwym do jej wydania w pierwszej instancji jest Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 6 października 2010 roku. Stosownie zatem do treści art. 221 i art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, o czym strona została właściwie pouczona. Organ podkreślił przy tym, że termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu 20 października 2010 roku, zatem w tym dniu decyzja ta stała się ostateczną w administracyjnym toku instancji. W konkluzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej prawa odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w świetle art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesądza o braku uprawnień strony do złożenia na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego. Z uwagi zatem na fakt, że rozstrzygnięcie sprawy, w ocenie organu, jest możliwe dopiero po wyczerpaniu postępowania przed organami podatkowymi Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się merytorycznie do zarzutów skargi podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego artykułu). Wskazany przepis statuuje zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Zasada ta odnosi się również do skarg na decyzje wydawane w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej, w trybie stwierdzenia nieważności, o którym mowa w art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej "O.p.", w stosunku do decyzji wydawanych przez naczelnika urzędu skarbowego w sprawach z zakresu ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.). Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] określającej wartość niezaewidencjonowanego przychodu oraz ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz niezaewidencjonowanych za miesiące styczeń-kwiecień 2008 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. orzekał jako organ pierwszej instancji. Stronie zatem na podstawie art. 221 oraz art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. służyło odwołanie do tego samego organu, czyli Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, o czym została pouczona. W tym stanie rzeczy, wobec wniesienia przez skarżącego skargi na decyzję organu orzekającego w pierwszej instancji – Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., a tym samym niewyczerpania toku instancji administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. (MSi)