I SA/Łd 141/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012r., sygn. akt I SA/Łd 779/09 Wojewódzki Sąd administracyjny w Łodzi w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009 dotyczącego skarżącej D. A. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości dotyczącym nieruchomości przy ul. A. 4 w Ł. zignorowały kwestię stanu technicznego budynku skarżącej pomimo dysponowania z urzędu informacjami, że strona sygnalizuje zły stan techniczny budynku, w tym także w innych postępowaniach. W związku z tym opodatkowanie całego budynku usługowo-handlowego uznano za dowolne. Sąd administracyjny nakazał organom przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy "względy techniczne" faktycznie występują i w zależności od dokonanych ustaleń faktycznych wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazał również na konieczność zbadania kwestii całkowitego wyłączenia budynku z opodatkowania z powodu wad konstrukcyjnych dachu budynku. Decyzją z dnia [...]. Prezydent miasta Ł. ustalił D. A. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 3.885 zł od nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A. 4. Jako podstawę opodatkowania przyjął grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 818 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 131,50 m2, pozostałe budynki o powierzchni 65,50 m2 oraz budowle o wartości 20.467 zł. Tym samym organ zakwestionował złożoną przez skarżącą, po wszczęciu postępowania informację w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009, w której wskazała do opodatkowania jedynie grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 818 m2 oraz budowle o wartości 20.467 zł wskazując, że decyzję o oddaniu do użytkowania I piętra budynku handlowo-usługowego wydano z naruszeniem prawa. Organ I instancji ustalił, że skarżąca jest przedsiębiorcą, prowadzi działalność gospodarczą - doradztwo podatkowe - wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej, zaś nieruchomość przy ul. A. 4 figuruje jako miejsce prowadzenia tej działalności gospodarczej. Organ ustalił też, analizując zapisy w ewidencji gruntów i budynków, że przedmiotowa nieruchomość gruntowa o powierzchni 818 m2 została oznaczona w ewidencji gruntów jako inny teren zabudowany, co w ocenie organu, jest wystarczające do opodatkowania podatkiem od nieruchomości W toku oględzin ustalono ponadto, że I piętro przedmiotowego budynku o łącznej powierzchni 131,50 m2 jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej – biura rachunkowego. Ustalono również powierzchnię budynku gospodarczego niezwiązanego z działalnością gospodarczą na 65,50 m2 oraz budowli o wartości 20.467 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji powołując się na art. 1a ust.1 punkt 3 w związku z art. 2 ust.1 punkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zmianami, dalej upol) opodatkował stawką właściwą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą całość powierzchni przedmiotowej działki podnosząc, że wystarczające dla zastosowania tej stawki jest pozostawanie gruntów w posiadaniu przedsiębiorcy, jakim jest podatniczka. Zauważył również, że jest to niezależne od stanu technicznego budynku, w którym wykonywana była przedmiotowa działalność gospodarcza. W zakresie budynku handlowo-usługowego organ ustalił, że działalność gospodarcza jest prowadzona jedynie na I piętrze tego budynku, legitymującym się decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. o pozwoleniu na użytkowanie, która obejmowała także rok 2009. Ustalił także pozostała część budynku – parter, wobec której strona nie dysponowała pozwoleniem na użytkowanie nie była wykorzystywana na działalność gospodarczą. W tej sytuacji organ przyjął, że obowiązek podatkowy powstał w stosunku do I piętra budynku o powierzchni 131,50 m2 już w 2005r, zaś nie powstał w stosunku do parteru. Organ nie zgodził się z argumentacją skarżącej, iż w sprawie występują "względy techniczne" powodujące, że przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i poglądy doktryny przyjął, że rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej w obrębie I piętra budynku w roku 2009 oznacza bezprzedmiotowość badania istnienia owych względów technicznych. Jak wskazał ich badanie ma znaczenie wówczas, gdy spełnione są obie przesłanki art. 1a ust.1 punkt 3 upol to jest gdy dany budynek nie był i nie mógł być z powodu tych względów wykorzystywany do działalności gospodarczej. Jeśli zaś, jak miało miejsce w roku 2009, część budynku (I piętro) była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej to w tej części istnienie względów technicznych nie ma znaczenia dla jej opodatkowania. Ustosunkowując się do złożonego przez podatniczkę protokołu przeglądu budowlanego, w którym stwierdzono, że nieusunięcie wad konstrukcji dachu budynku może grozić katastrofą budowlaną organ wywiódł, że użytkowanie I piętra budynku, nawet w stanie technicznym wynikającym z przeglądu, w roku 2009 oznacza, że w odniesieniu do tego roku owe względy techniczne nie występowały. Odnosząc się natomiast do argumentacji strony dotyczącej wad konstrukcyjnych dachu budynku wyłączających możliwość opodatkowani organ I instancji zauważył, że zgodnie z art. 81 ust.2 punkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 243/2010, poz. 1623 ze zmianami) powiatowy inspektor nadzoru budowlanego sprawuje nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a zwłaszcza warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ w tym kontekście powołał się na pisma PINB w Ł. z 20 sierpnia 2008r. i 14 października 2010r., z których wynika, że w budynku przy ul. A. 4 nie stwierdzono usterek mogących mieć wpływ na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz z 17 maja 2011r. w którym stwierdzono po dokonaniu oględzin, że nieprawidłowości występujące w tym budynku nie uniemożliwiają prowadzenia działalności gospodarczej – biura rachunkowego. W obliczu powyższych danych organ I instancji przyjął, że względy techniczne nie zachodzą, gdyż ich cechą jest trwały charakter, którego nie ujawniły dane wynikające z pism organu nadzoru budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wnosząc o stwierdzenie jej nieważności lub uchylenie zażądała przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sprawie stanu technicznego budynku. Wskazała, że decyzja PINB z [...]r. dopuszczająca do użytkowania I piętro przedmiotowego budynku jest nieprawidłowa. Skarżąca podniosła, że konstrukcja dachu budynku posiada wady uniemożliwiające korzystanie z niego i prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że stan budynku jest na tyle zły, że w ewentualnym opodatkowaniu winny być zastosowane niższe stawki – jak dla budynków pozostałych. W toku przedmiotowego postępowania skarżąca złożyła 2 deklaracje podatkowe za rok 2009. W dniu 22 kwietnia 2013r. wskazała jako przedmiot opodatkowania 818 m2 gruntów związanych z działalnością gospodarczą oraz budowlę o wartości 20.467 zł oraz w dniu 3 października 2013r. podając do opodatkowania 390 m2 gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, 428 m2 gruntu pozostałego, 131 m2powierchni budynku związanego z działalnością gospodarczą oraz budowlę o wskazanej wyżej wartości. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w stanie faktycznym, w którym skarżąca nie zakończyła budowy budynku, nie wykończyła go ostatecznie, ale rozpoczęła jego użytkowanie obowiązek podatkowy powstał zgodnie z art. 6 ust.2 in fine upol. Organ zauważył, że w tej materii nie wypowiedział się WSA w Łodzi w wiążącym wyroku z dnia 28 sierpnia 2012r., sygn. akt I SA/Łd 779/09, wobec czego powyższa interpretacja art. 6 ust.2 upol wynikająca z wyroków NSA sygn. akt II FSK 2444/10 i II FSK 2445/10 jest dopuszczalna. W tej mierze organ powołał się na ostateczną decyzję PINB w Ł. z dnia [...]r. o pozwoleniu na częściowe użytkowanie budynku (I piętra) oraz na fakt rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej w tej części budynku przez skarżącą. Jak zauważył organ obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości nie powstał natomiast w odniesieniu do parteru tego budynku, którego skarżąca nie wykończyła, nie użytkuje i nie uzyskała pozwolenia na użytkowanie. Dlatego organ II instancji potwierdził stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, co do opodatkowania stawką właściwą dla prowadzenia działalności gospodarczej jedynie części budynku w postaci jego I piętra o powierzchni 131,50 m2. Odnosząc się do akcentowanych w cytowanym wyroku WSA w Łodzi względów technicznych organ podniósł, że skoro w stosunku do parteru budynku nie powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości to badanie istnienia względów technicznych w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Z kolei co do I piętra, użytkowanego przez skarżącą, organ zauważył, że względy techniczne mają znaczenie wtedy, gdy za ich sprawą budynek nie jest i nie może być użytkowany. Skoro zaś skarżąca użytkowała I piętro budynku w roku 2009, to nie może zasadnie powoływać się na wyłączenie z opodatkowania z uwagi na względy techniczne. Organ odwoławczy ponadto wywiódł, że brał za podstawę swych ustaleń zapisy w ewidencji gruntów i budynków, co znajduje oparcie w treści art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. nr 100 z 2000r., poz. 1086 ze zmianami). Na tej podstawie uznał, że całość gruntu na przedmiotowej nieruchomości (o powierzchni 818 m2) winna być opodatkowana stawkami właściwymi dla opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przyjął bowiem, że wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, zgodnie z art. 1a ust.1 punkt 3 upol należy opodatkować taką właśnie stawką niezależnie od stanu technicznego budynku posadowionego na tej nieruchomości gruntowej. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, względnie ich uchylenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 121, 122, 180, 187, 190 i 272 ordynacji podatkowej tj. podstawowych zasad postępowania podatkowego. Zarzuciła także naruszenie art. 188, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy na okoliczność istnienia "względów technicznych" zwłaszcza w sytuacji oparcia rozstrzygnięcia na niezgodnych z faktami opiniach PINB w Ł. oraz obrazę art. 32 Konstytucji RP i art. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Podniosła również zarzut naruszenia art. 1a ust.1 punkt 3, art. 2ust.1 i 2 oraz art. 5 ust.1 punkt 1 litera b upol. W uzasadnieniu strona powołała się wadliwość opinii PINB co do stanu technicznego budynku przy ul. A. 4 i prowadzenia szeregu postępowań zmierzających do przywrócenia stanu zgodnego z rzeczywistością. Podniosła, że choć tylko piętro było przez nią wykorzystywane do działalności gospodarczej, to względy techniczne dotyczą całego budynku, zaś zły stan techniczny budynku powinien spowodować wyłączenie go z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wywiodła, że organ nie przeprowadził analizy pojęć "związania" gruntu z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 1a ust.1 punkt 3 upol i "zajęcia" gruntu pod tę działalność, jak brzmi art. 2 ust.2 tej ustawy, wobec czego bezpodstawnie przyjął, że cały grunt winien być opodatkowany stawka kwalifikowaną. Stwierdziła, że skoro działka przy ul. A. 4 nie stanowi części składowej przedsiębiorstwa, jej zakup nie stanowił kosztu podatkowego, ani nie została włączona do środków trwałych, to tylko grunt zajęty pod budowę budynków winien być opodatkowany według stawek najwyższych. Naruszenia art. 32 Konstytucji RP skarżąca upatrywała w obciążeniu jej najwyższymi stawkami poprzez fakt nabycia przez nią jako osobę fizyczną nieruchomości bez względu na związek z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji wnosił o oddalenie skargi. W obszernym piśmie procesowym z dnia 14 maja 2015r. skarżąca podtrzymała zarzuty i argumentację zawartą w skardze wzbogacając ja o zarzut naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W prawomocnym wyroku z dnia 28 sierpnia 2012r.,sygn. akt I SA/Łd 779/09 dotyczącym tożsamego zobowiązania podatkowego WSA w Łodzi zalecił, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ustalił czy faktycznie występują względy techniczne z art. 1a ust.1 punkt 3 upol, które powodują, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto nakazał organowi odnieść się do wad konstrukcyjnych przedmiotowego budynku przy ul. A. 4 i zbadać czy nie powodują one całkowitego wyłączenia tego budynku z opodatkowania. Powyższą ocenę prawną oraz zalecenia, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. należy traktować w sprawie jako wiążące. Zdaniem WSA w Łodzi obecnie rozpoznającego przedmiotową sprawę organy przeprowadzając ponowne postępowanie i wydając decyzje nie uchybiły przedstawionym wyżej zaleceniom i ocenie prawnej. Jeśli chodzi o wspomniane względy techniczne, to w myśl powołanego wyżej art. 1a ust.1 punkt 3 upol ich zaistnienie powoduje, że dany obiekt (w rozpoznawanej sprawie budynek handlowo-usługowy) nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji istnienie tych względów powoduje, że wyłączone jest opodatkowanie najwyższymi stawkami właściwymi dla podatników prowadzących działalność gospodarczą. W rozpoznawanej sprawie, w toku ponowionego postępowania, organy przyjęły w tym zakresie ustalenia faktyczne uwzględniające istniejący stan rzeczy. Po pierwsze ustaliły, że działalność gospodarcza jest prowadzona (była prowadzona w roku 2009) tylko w części budynku, to jest na jego drugiej kondygnacji (I piętro) o powierzchni 131,50 m2. Powierzchnia tej części budynku została ustalona ponad wszelką wątpliwość w toku oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji. Powyższej okoliczności skarżąca co do zasady nie kwestionowała poza stwierdzeniem, że tylko część z tak określonej powierzchni kondygnacji była rzeczywiście użytkowana, zaś pozostała służyła jako magazyn lub archiwum, albo w ogóle nie była wykorzystywana. Zastrzeżenia powyższe, dotyczące sposobu wykorzystania powierzchni I piętra przedmiotowego budynku, są o tyle nieistotne, że zgodnie z powołanym wyżej art. 1a ust.1 punkt 3 upol wystarczającą przesłanką uznania danego budynku lub jego części za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej jest pozostawanie danego budynku w posiadaniu przedsiębiorcy. Ta okoliczność jest bezsporna między stronami. Poza faktycznym wykorzystaniem na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą istotne jest to, że skarżąca dysponowała ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. o pozwoleniu na częściowe użytkowanie przedmiotowego budynku tj. w zakresie I piętra obejmującą także rok 2009. W świetle powyższych okoliczności organy podatkowe zasadnie stwierdziły, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za rok 2009 powstał na podstawie art. 6 ust. 2 upol w związku z art. 2 ust.1 punkt 2 upol w stosunku do części budynku tj. I piętra przedmiotowego budynku. Dotyczył on opodatkowania I piętra stawkami właściwymi dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i powstając z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym skarżąca rozpoczęła jego użytkowanie istniał także w roku 2009. W omawianej części budynku przy ul. A. 4 względy techniczne, na które powołuje się skarżąca pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż obowiązek ich rozpoznania organy podatkowe mają jedynie wówczas, gdy dany budynek (lub jego część) nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 1a ust.1 punkt 3 in fine). Jeśli zaś, tak jak w rozpoznawanej sprawie ta część budynku była w roku 2009 wykorzystywana w tym celu, badanie istnienia względów technicznych staje się bezprzedmiotowe. Jednocześnie zaś organy te przyjęły, że obowiązek taki nie powstał co do pozostałej części tego budynku to jest parteru (pierwsza kondygnacja). W tej części budynek nie był wykorzystywany na cele prowadzonej działalności ani w 2009r. ani wcześniej, nie dotyczyła go również cytowana wyżej decyzja organu nadzoru budowlanego, wobec czego nie ma podstaw do zastosowania wobec niej regulacji przewidzianej w art. 6 ust.2 upol. Skoro więc w toku ponowionego postępowania organy przyjęły, że obowiązek podatkowy w zakresie parteru budynku nie powstał to bezprzedmiotowe było badanie występowania w tej części względów technicznych, o których mowa w wyroku WSA w Łodzi w sprawie I SA/Łd 779/09. Warto zauważyć, że przedstawione wyżej stanowisko organów co do opodatkowania najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości jedynie części budynku to jest tej, w której faktycznie prowadzona była działalność gospodarcza oraz braku powstania obowiązku podatkowego w pozostałej części tego budynku znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 14 sierpnia 2012r., sygn. akt II FSK 2444/10 dotyczącym zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2006. Organy odniosły się również do sugerowanych przez skarżącą wad konstrukcyjnych budynku, o których była mowa w wyroku WSA Łodzi z dnia 28 sierpnia 2012r. sygn. akt I SA/Łd 779/09. Organ odwoławczy zwrócił w tej mierze uwagę na dane wynikające z pisma organu nadzoru budowlanego z 17 maja 2011r., z którego niezbicie wynika, że nieprawidłowości występujące w przedmiotowym budynku stwierdzone podczas oględzin dokonanych w dniu 31 marca 2011r. nie uniemożliwiają prowadzenia działalności gospodarczej – biura rachunkowego. Oznacza to, że organy w odpowiedzi na zalecenie sądu administracyjnego stwierdziły wadliwość konstrukcji budynku i wyjaśniły, iż wadliwość ta nie powoduje całkowitego wyłączenia tego budynku z opodatkowania. Innymi słowy organy w toku ponowionego postępowania uczyniły zadość zaleceniom sądu wydanym w trybie art. 153 p.p.s.a. Zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłączający z opodatkowania parter nieruchomości skarżącej i skupiający uwagę organów podatkowych na jej I piętrze, gdzie prowadzona była działalność gospodarcza eliminuje potrzebę badania zasadności żądania skargi dotyczącego dopuszczenia biegłego na okoliczność istnienia względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust.1 punkt 3 upol. Z przyczyn wskazanych wyżej brak jest też podstaw do uwzględnienia żądania powołania biegłego rzeczoznawcy na okoliczność wad konstrukcyjnych budynku. W tej mierze za wystarczające należało uznać oparcie się przez organy na opinie wyrażone w urzędowych pisma przez organ nadzoru budowlanego. Sąd I instancji w całości podziela stanowisko organów podatkowych odnośnie opodatkowania gruntów nieruchomości przy ul. A. 4 stawkami dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Grunty stanowią odrębny od budynków przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust.1 punkt 1 upol) i ma do nich zastosowanie ogólna zasada wyrażona w art. 1a ust. 1 punkt 3 upol, zgodnie z którą grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są uznawane za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że grunty te są opodatkowane stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nawet jeśli (co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie) budynek na nich posadowiony ze względów technicznych nie podlega opodatkowaniu tą stawką. Nie ma przy tym racji skarżąca akcentując w skardze różnice między "gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej". W powoływanym przez skarżącą art. 2 ust.2 upol ustawodawca uczynił zasadą niepodleganie podatkowi od nieruchomości użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym, zaś wyjątkiem od tej zasady opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości tylko wówczas gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, wbrew stanowisku skarżącej, że reguła ta dotyczy gruntów pozostałych to jest niepodlegających podatkowi rolnemu lub leśnemu. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości owych pozostałych gruntów niepodlegających podatkowi leśnemu i rolnemu, i pozostających w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej jest uregulowane na podstawie art. 2 ust.1 punkt 1 w związku z art. 1a ust.1 punkt 3 upol. Do ich opodatkowania nie jest niezbędne "zajęcie" tych gruntów dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Do wystąpienia podatku od nieruchomości wystarczy "związanie" takich gruntów z działalnością gospodarczą. Jedynie ma marginesie należy zauważyć, że skarżąca przypisuje nadmierne i jak się wydaje, nieuzasadnione znaczenie charakterowi posiadania przez nią nieruchomości położonej przy ul. A. 4. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy istotne jest bowiem to, że jest ona jej właścicielem i prowadzi na niej działalność gospodarczą. To są okoliczności determinujące powstanie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości po stronie skarżącej, a charakter posiadania przez nią tej nieruchomości pozostaje bez znaczenia w tym zakresie. Z powyższych względów zasadnie organy podatkowe opodatkowały stawką, o której mowa wyżej całość gruntów o powierzchni 818 m2. Powyższe rozróżnienie wynika wprost z treści powoływanych przepisów ustawy podatkowej i nie powinno budzić problemów interpretacyjnych. Ponadto sąd I instancji nie dopatrzył się w postępowaniu organów podatkowych w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisów proceduralnych, o których mowa w skardze. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić skargę. J.B.