I SA/Łd 141/15

Dnia 6 maja 2015 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku obrotowym za lata 1991-1993 wraz z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – W. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 5 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku obrotowym za lata 1991-1993 wraz z odsetkami za zwłokę. Wobec treści wyroku skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł skargę kasacyjną i wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 16-letnią córką W.. Majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci domu o pow. 60 m2 i nieruchomości rolnej o pow. 0,29 ha. Skarżący podkreślił przy tym, że nieruchomości te są zajęte przez komornika, a dom ma już 150 lat i jest ustanowiony na fundamentach mających ok. 400 lat, wymagających stale bieżących remontów. Jednocześnie skarżący wskazał, że uzyskuje dochód z tytułu emerytury, której wysokość po potrąceniach związanych z zajęciem komorniczym wynosi 1.150 zł netto. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że z emerytury utrzymuje siebie i córkę – uczennicę technikum. Obecnie z uwagi na stan zdrowia (II grupa inwalidzka) przyjmuje wiele kosztownych leków podtrzymujących go przy życiu. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 243 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 4 p.p.s.a. częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Jednocześnie podkreślić należy, że w myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 16-letnią córką W., uczennicą technikum. Majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci domu o pow. 60 m2 i nieruchomości rolnej o pow. 0,29 ha. Majątek ten jest zajęty przez komornika. Jedyne źródło utrzymania rodziny stanowi emerytura skarżącego, przy czym z uwagi na potrącenia związane z zajęciem komorniczym skarżący otrzymuje do dyspozycji kwotę jedynie 1.150 zł netto. Z uwagi na stan zdrowia (II grupa inwalidzka) skarżący przyjmuje wiele kosztownych leków podtrzymujących go przy życiu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Kierując się zatem tymi ustaleniami przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Niemniej jednak w tym miejscu z całą mocą należy podkreślić, iż przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie nie obejmuje zwolnienia od kosztów sądowych, do których uiszczenia skarżący był zobowiązany przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten jest bowiem skuteczny od momentu jego wniesienia, nie obejmuje zatem zwolnienia od kosztów, do uiszczenia których strona obowiązana jest przed jego złożeniem (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2004 r., FZ 125/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, a także T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 630-631). Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Ake.