I SA/Łd 1420/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi E. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oddala skargę. I SA/Łd 1420/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. - na podstawie art. 233 § 2 w związku z art. 123 § 1, art. 133 § 1, art. 221, art. 248 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) – uchyliło własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia E. i M. K. , R. K., B. K. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 17.464,- zł i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2010 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. SKO w Ł. stwierdziło nieważność tej decyzji wymiarowej, gdyż organ podatkowy pierwszej instancji ustalił E. K., M. K. i B. K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości (III i IV ratę) za 2008 r. w kwocie 17.464,- zł. W tym samym dniu (15 lipca 2008 r.) decyzją nr [...] organ ten zmienił w części decyzję nr [...] z dnia 8 stycznia 2008 r. i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu III i IV raty podatku od nieruchomości za 2008 r., przez co wydana decyzja jest obarczona wadą wynikającą z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. SKO wskazało, iż przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło kwestii merytorycznych, czyli zasadności, bądź bezzasadności ustalania podatku od nieruchomości za lata 2002 – 2006, lecz konkretnej wadliwości postępowania, polegającej na niewykonalności przedmiotowej decyzji oraz rażącym naruszeniu normy. Stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji pozwoli organowi dokonać wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: E. K., M. K., B. K. i R. K. Zakwestionowali oni swój udział w postępowaniu wszczętym w/w postanowieniem z dnia [...] r. (zakresu udzielonego pełnomocnictwa adwokatowi). Ponadto wskazali na nieprawidłowe wskazanie numerów decyzji wymiarowych, jak również okresu (lat podatkowych) jakiego dotyczyły te decyzje. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. za strony postępowania należało uznać zarówno E. i M. małżonków K., R. K. i B. K., ponieważ osoby te widnieją jako współwłaściciele w wypisach z ewidencji gruntów dotyczących nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 46. Wobec tego doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oraz decyzji stwierdzającej nieważność takiej decyzji osobie niebędącej stroną narusza przepisy art. 248 § 1 i art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej oraz powoduje wadliwość zaskarżonej odwołaniem decyzji Kolegium. Działanie takie narusza też w ocenie SKO art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej – nie zapewniono wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu od momentu jego wszczęcia. W dniu [...] r. M. i E. K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję SKO z dnia [...] r., wnosząc o stwierdzenie je nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Dodatkowo zarzucili tej decyzji naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wskazało, iż od 1 stycznia 1998 r. w postępowaniu podatkowym nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Istnienie innych okoliczności stanowiących ewentualną podstawę uchylenia decyzji, poza nieprawidłowym wszczęciem tego posterowania i błędnym oznaczeniem stron, nie miało wpływu na wydanie zaskarżonej decyzji. Błędne oznaczenie numerów decyzji wymiarowych oraz lat, których dotyczyły, świadczy jedynie o oczywistych pomyłkach pisarskich w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W sprawie nie mogło dojść do naruszenie wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem jak słusznie zauważyło SKO w Ł., w postępowaniu podatkowym nie stosuje się przepisów tej ustawy, lecz ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydało zaskarżoną decyzję na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Z rozstrzygnięcia SKO w Ł. wynika jakie przyczyny legły u podstaw uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, a mianowicie wskazano na wadliwe zainicjowanie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej, co spowodowało także niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu wszystkim stronom postępowania – współwłaścicielom nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 46. Jak wynika z treści art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję typu kasacyjnego poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez ten organ. Wydając takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy może jedynie wskazać, jakie okoliczności (fakty) należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Chodzi tu o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ nie może uwzględniać lub odrzucać merytorycznych zarzutów strony, odnoszących się do "istoty sprawy". Z treści skargi wynika, że skarżący nie zgadzają się z ustaleniami wskazanymi w decyzji z dnia [...] r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Słusznie wskazują na błędne, niepełne, numery decyzji wymiarowych określone w uzasadnieniu decyzji, jak również nieuzasadnione odwołanie się do okresu podatkowego za lata 2002 – 2006. Zarzuty te potwierdzają zatem zasadność wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, co niewątpliwie uczyniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. nr [...]. W ocenie Sądu organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia wtedy, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo, co prawda postępowanie takie przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Takie rozumienie przepisu art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej wynika również z treści art. 229 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę oddalić. P.Z-C.