I SA/Łd 1437/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów pochodzących z nieujawnionych źródeł za 2003 rok postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku ustalającą R. W. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów pochodzących z nieujawnionych źródeł za 2003 r. w kwocie 253.079 zł. Odpis powyższej decyzji wraz z uzasadnieniem i pouczeniem, że na decyzję przysługuje stronie skarga do WSA w Ł. za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w terminie 30 dni od daty doręczenia, pełnomocnik strony skarżącej otrzymał w dniu 4 października 2010 roku. W nagłówku rozstrzygnięcia wskazany został dokładny adres organu odwoławczego. Skargą nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 2 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Na przesyłce zawierającej skargę wskazano jako adresata Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., przy czym podano nieprawidłowy adres. Skarga wpłynęła – zgodnie z adresem, który umieszczono na kopercie – bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., w dniu 9 listopada 2010 r., skąd – dnia 10 listopada 2010 r. przekazano ją do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., który otrzymał ją tego samego dnia. Pismem z dnia 22 listopada 2010 r. (nadanym również tego dnia w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 30 września 2010 r., jednocześnie wnosząc skargę. W uzasadnieniu wniosku stwierdził m.in., że informację o tym, iż Poczta Polska dokonała doręczenia przesyłki zawierającej skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., nie zaś do Izby Skarbowej w Ł., powziął z otrzymanego w dniu 18 listopada 2010 r. pisma WSA w Ł. z dnia 10 listopada 2010 r. (przy wskazanym piśmie Sąd przesłał skargę do organu odwoławczego). Pełnomocnik skarżącej podniósł, że przywrócenie terminu do wniesienia skargi znajduje uzasadnienie z uwagi na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. dokonując odbioru przesyłki, w której jako adresata wskazano Izbę Skarbową w Ł., odebrał przesyłkę, której nie był adresatem. W ocenie pełnomocnika, powyższego działania nie może uzasadniać fakt, iż na kopercie wskazano błędny adres Izby Skarbowej. Doręczenie, którego Poczta Polska dokonała w niniejszej sprawie zostało zatem dokonane z naruszeniem art. 26 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), dalej: Prawo pocztowe. Zgodnie ze wskazanym przepisem, przesyłka – jeżeli nie jest nadana na poste restante – może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie uprawnionej do odbioru przesyłek w urzędzie organu władzy publicznej, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych, jeżeli adresatem przesyłki jest dany organ władzy publicznej. Poczta Polska mogła zatem dokonać doręczenia przedmiotowej przesyłki, na której jako adresata wskazano Izbę Skarbową w Ł., jedynie osobie uprawnionej do odbioru przesyłek w Izbie Skarbowej w Ł.. Wskazano ponadto, że pracownik Poczty Polskiej, który doręczał przedmiotową przesyłkę naruszył § 44 pkt 1 Regulaminu świadczenia powszechnych usług pocztowych, gdyż nie ustalił osoby uprawnionej do odbioru przesyłki rejestrowanej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu łącznie z dokonaniem czynności, której strona nie dokonała w terminie, wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Nie jest bowiem dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (por. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (por. postanowienie WSA w Warszawie z 26 lipca 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 480/07). Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminowi. Pełnomocnik nie wykazał bowiem, aby na przeszkodzie złożeniu w terminie skargi stanęły niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo starań nie udało się usunąć. Z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że uchybienie terminu było następstwem niedołożenia przez pełnomocnika należytej staranności w prowadzeniu sprawy, ponieważ wbrew treści art. 54 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, skargę tę przesłał na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., zamiast Izby Skarbowej w Ł.. Wprawdzie wskazał na kopercie jako adresata Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., jednak nie określił jego siedziby i wpisał adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumenty odnośnie powinności Poczty Polskiej S.A. – w ocenie Sądu – nie mogą stanowić uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy pełnomocnika. W szczególności wskazać należy, że błędne działanie doręczyciela nie miało wpływu na możliwość zachowania terminu do wniesienia przez R. W. przedmiotowej skargi. Nawet bowiem gdyby operator pocztowy postąpił zgodnie z przepisem art. 27 § 1 zd. 1 Prawa pocztowego (stosownie do którego przesyłkę, której nie można doręczyć adresatowi, operator zwraca nadawcy), termin do wniesienia skargi również nie mógłby zostać przez stronę dochowany, jako że skarga została nadana przedostatniego dnia biegu terminu do jej wniesienia. Reasumując, uznać należy, że fakt uchybienia terminowi ustawowemu, wymaganemu do wniesienia skargi jest niewątpliwy. Pełnomocnik strony skarżącej dla dopełnienia wskazanej czynności procesowej nie wykazał się należytą starannością ani zapobiegliwością. Podana przyczyna świadczy, iż pełnomocnik skarżącej niedostatecznie zadbał, pomimo możliwości (nagłówek zaskarżonej decyzji zawierał precyzyjny adres organu odwoławczego), o sprawę reprezentowanej przez niego Podatniczki. Przy zachowaniu minimum staranności mógł zaadresować kopertę na właściwy adres i tym samym zachować ustawowy termin do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. P. Z. –C.