I SA/Łd 1439/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku postanawia: odmówić przywrócenia terminu. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku. Zarządzeniem z 13 grudnia 2010 r. skarżący został wezwany do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego własnoręcznie odpisu skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie skarżący odebrał osobiście w dniu 23 grudnia 2010 r. Własnoręcznie podpisany egzemplarz skargi wraz z jej odpisem skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 29 grudnia 2010 r. natomiast wymagany wpis uiścił w kasie sądu dopiero 4 stycznia 2011 r., czyli 5 dni po terminie. W dniu 4 sierpnia 2011 r. P. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu podniósł, że przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia wpisu była nagła choroba dziecka. Dodatkowo w piśmie złożonym w biurze podawczym Sądu dniu 7 stycznia 2011 r. skarżący wyjaśnił, iż jego córka nagle zachorowała w dniu 28 grudnia 2010 r., nie dysponuje jednak zwolnieniem lekarskim, ponieważ był to okres ferii świątecznych. P. K. stwierdził nadto, iż córka była chora do końca roku, jego żona zaś przebywała w szpitalu, na dowód czego złożył kserokopię zwolnienia lekarskiego żony, z którego wynika, iż w dniach 27 grudnia 2010 - 14 stycznia 2011 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, a przez 3 dni była hospitalizowana. Skarżący podniósł zatem, iż był on w okresie choroby córki jedyną osobą mogącą zapewnić jej opiekę, ponieważ żona po zabiegu chirurgicznym nie mogła chodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1-2 p.p.s.a.). Przesłanka braku winy w uchybieniu terminu jest w orzecznictwie i doktrynie konsekwentnie oceniana przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że uprawdopodobnienie okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu winno polegać na wskazaniu konkretnych faktów lub okoliczności, które ten brak winy uprawdopodobniają. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221; wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, LEX nr 40057; wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285; wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 149). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Strona nie uprawdopodobniła bowiem okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wprawdzie skarżący w czasie biegu terminu do uiszczenia wpisu opiekował się chorą córką, to obowiązek ten w ocenie Sądu nie uniemożliwiał mu ani samodzielnego wypełnienia wezwania sądu, ani tym bardziej wyręczenia się inną osobą. Świadczy o tym chociażby fakt, że w dniu 29 grudnia 2010 r. nadał pismo, w którym uzupełnił w terminie brak formalny skargi. Oznacza to, że choroba córki nie stanowiła takiej przeszkody, która uniemożliwiała wypełnienie obowiązku uiszczenia wpisu w terminie. Ponadto Sąd zwraca uwagę, iż skarżący, o czym został pouczony w treści wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, mógł uiścić wpis również na wskazany rachunek bankowy. Nie musiał się zatem stawić w tym celu bezpośrednio w sądzie. Z możliwości takiej jednak nie skorzystał, uiszczając wpis osobiście w kasie Sądu dopiero w dniu 4 stycznia 2011 r. Także pobyt w szpitalu żony skarżącego oraz trwająca 19 dni jej niezdolność do pracy nie wykluczała zdaniem Sądu możliwości zachowania terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zauważyć również należy, że w okresie choroby swoich bliskich P. K. musiał samodzielnie rozwiązywać problemy życia codziennego. Zaopatrywał się zatem choćby w lekarstwa dla córki, żywność, czy środki czystości. Przyjmując nawet, że korzystał w tym zakresie z pomocy innej osoby, w ocenie Sądu nic nie stało na przeszkodzie, by korzystając z pomocy tej osoby wypełnił wezwanie Sądu w terminie. Skoro zatem skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sz.Ch.