I SA/Łd 1448/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. i D. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. G. i D. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym za rok 2006 p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzucił skargę podatników z uwagi na uchybienie przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., terminu do wniesienia skargi. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r. natomiast skarżącej [...] r. Pismem z dnia [...] r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., podatnicy wnieśli o przywrócenie terminu, wskazując że skarżący w okresie od 8 do [...] r. przebywał na kursie doskonalącym dla dyspozytorów medycznych, który był prowadzony w S.. Wyjaśnił, że ponieważ termin do wniesienia skargi upływał w dniu 12 listopada 2010 r., zostawił sporządzoną skargę żonie D. G., by wysłała ją zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji. D. G. na skutek stresu związanego z kontrolą podatkową od pewnego czasu ma kłopoty ze zdrowiem objawiające się silnymi nerwicami i dlatego pozostaje pod opieką lekarską. Wpisując na kopercie adresata przesyłki D. G. korzystała z pouczenia zawartego w treści zaskarżonej decyzji. Zrozumiała je jednak w ten sposób, że skargę należy wysłać na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Reasumując skarżący wyraził przekonanie, że wniosek zasługuje na uwzględnienie, bowiem podatnicy działając bez profesjonalnego pełnomocnika, uchybili terminowi do złożenia skargi bez swojej winy, zaś o fakcie uchybienia dowiedzieli się z postanowienia sądu z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożony przez skarżących wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wbrew przekonaniu wnioskodawców, nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy złożyć za pośrednictwem organu, którego bezczynność lub działanie są przedmiotem skargi. Wniosek należy złożyć w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 - 4 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić wtedy, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu przeszkody, której nie mogła przezwyciężyć pomimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że uchybienie terminu do złożenia skargi było niezawinione. Przeciwnie z uzasadnienia wniosku wynika wprost, że uchybiono terminowi do wniesienia skargi, bowiem D. G. błędnie odczytała treść pouczenia (prawidłowego) zawartego w zaskarżonej decyzji. W następstwie powyższego zaadresowała przesyłkę zawierającą skargę bezpośrednio do sądu, nie zaś do organu podatkowego. Niewątpliwie, gdyby strona dołożyła należytej staranności zrozumiałaby treść pouczenia i zaadresowała przesyłkę prawidłowo. Skarżący wyjaśnił wprawdzie, że jego żona ma problemy zdrowotne związane z silną nerwicą i znajduje się pod opieką lekarską, jednakże w ocenie Sądu okoliczności te nie wskazują na niezawinione uchybienie terminowi. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że skarżący powierzając żonie zaadresowanie przesyłki, wiedział o jej złym stanie zdrowia. Wyjaśnił bowiem, że ów stan zdrowia jest następstwem kontroli podatkowej, w następstwie której wydano m.in. zaskarżoną decyzję. Należy zatem przyjąć, że polecając żonie wysłanie skargi, skarżący mógł przewidzieć, że stan zdrowia uniemożliwi jej wykonanie tej czynności. W ocenie sądu nie są też jasne motywy, jakimi kierował się skarżący, powierzając sporządzenie przesyłki i jej wysłanie osobie cierpiącej na silną nerwicę. Za niewystarczające i nieprzekonujące należy uznać wyjaśnienie, iż w dniach między 8 a 15 listopada 2010 r. skarżący przebywał na szkoleniu. Z zaświadczenia załączonego do wniosku wynika, że przedmiotowe szkolenie odbywało się w Skierniewicach, zatem skarżący mógł wysłać skargę również z tej miejscowości, bez konieczności wyręczania się osobą chorą. Reasumując, zdaniem sądu, przedstawione we wniosku okoliczności świadczą o tym że przy dołożeniu należytej staranności skarżący mógł wysłać skargę w ustawowym terminie adresując przesyłkę zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, zaś przeszkody – w postaci złego stanu zdrowia skarżącej – nie miały charakteru przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. P.Z-C.