I SA/Łd 145/17

Dnia 8 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] UNP:[...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia oraz październik i listopad 2011 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z 15 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z [...] r. określającej R. P. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia oraz październik i listopad 2011 r. W skardze na powyższe postanowienie R. P. wniósł o wstrzymanie jego wykonania. Wniosek nie został przez stronę skarżącą uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Podkreślić należy, iż przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy, wydane na podstawie art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), postanowienie organu pierwszej instancji dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jest to akt prawny o charakterze procesowym, wydany w celu wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego, tj. decyzji w przedmiocie określenia podatku VAT. Akt administracyjny, którego dotyczy rozpoznawany wniosek nie nadaje się zatem do wykonania, powoduje natomiast skutki w postaci wykonalności decyzji, której dotyczy. Ewentualne wstrzymanie jego skuteczności skutkowałoby wstrzymaniem wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Odnosząc się do kwestii możliwości wstrzymania wykonania decyzji wydanej w przedmiocie spornego zobowiązania wskazać należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu akt administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Strona skarżąca poza argumentacją wskazującą na wadliwość kwestionowanej decyzji nie podała żadnych innych okoliczności uprawdopodobniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Ake.