I SA/Łd 145/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o zmianę postanowienia referendarza sądowego z 11 kwietnia 2018 r. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wyłączenia gruntu rolnego z podatku rolnego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. J. R. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wyłączenia gruntu rolnego z podatku rolnego. We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jest rolnikiem. W 2017 r. poniósł klęskę żywiołową. Nie ma źródła dochodu. Mieszka samotnie. Skarżący stoi na stanowisku, że decyzja w sprawie podatku rolnego jest niewłaściwa ponieważ jego ziemia jest skażona i nie może prowadzić produkcji rolnej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Posiada dom o powierzchni 100 m2 o wartości około 40.000 zł oraz gospodarstwo rolne o powierzchni 21 ha. Twierdzi, że grunt o powierzchni 20 ha jest skażony i niewykorzystywany do produkcji rolnej od ponad 20 lat. Skarżący oświadczył, że posiada zobowiązania z tytułu pożyczek w wysokości 14.000 zł, których nie spłaca. Miesięczne koszty utrzymania wynoszą 170 zł, w tym: prąd - 90 zł, telefon - 30 zł, gaz – 50 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 20 lutego 2018 r. wpis sądowy od skargi został określony w wysokości 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie referendarza do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy (pismo z 9 kwietnia 2018 r. – karta 16 akt), której skarżący oświadczył, że nie pobiera renty ani emerytury. Nie posiada rachunku bankowego. Ciąży na nim dług w wysokości 14.000 zł z tytułu pożyczek zaciągniętych na obsianie pola, których nie spłaca. Oświadczył też, że występował do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskami o dopłaty. W 2016 i 2017 skarżący zgłosił, że na 6 ha prowadzi uprawy, a 1 ha zajmują łąki. Wyjaśnił też, że "Dopłaty to zabierali za dług, w 2017 otrzymał to, co komornikowi nie wolno zająć." Skarżący załączył zaświadczenie Wójta Gminy O. z 5 kwietnia 2018 r. o wielkości i dochodowości posiadanego gospodarstwa rolnego, z którego wynika, że gospodarstwo skarżącego ma powierzchnię 21,14 ha, w tym użytki rolne zajmują 20,99 ha co stanowi na 27,1015 ha przeliczeniowych. Z zaświadczenia wynika, że przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego wynosił w roku 2016 – 2.577 zł. Postanowieniem z 11 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z 15 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie referendarza. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 18 maja 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Postanowieniem z 25 czerwca 2018 r. sąd odrzucił skargę wobec nieuiszczenia powyższej opłaty sądowej. W dniu 24 lipca 2018 r. skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku podał, że urząd gminy obciążył go podatkiem od nieruchomości od wszystkich gruntów, z czym skarżący się nie zgadza, ponieważ w 1997 r. 17 ha gruntów zostało skażonych i nie nadaje się do użytkowania. W 2017 r. zniszczone zostały pozostałe 4 ha gruntów skarżącego. Grunty te również nie nadają się do użytkowania. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący jest osobą samotną, posiada dom o powierzchni 100 m2 oraz gospodarstwo rolne, o powierzchni 21 ha, które nie nadaje się do użytkowania. Według oświadczenia skarżący nie posiada innego majątku ani oszczędności. Nie osiąga żadnych dochodów. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżący ponosi wydatki na zakup energii elektrycznej w wysokości 60 zł i gazu w wysokości 50 zł. Na życie bierze kredyty. Zobowiązania z tego tytułu wynoszą 15.000 zł. Wysokość rat kredytowych wynosiła 300-400 zł. Skarżący oświadczył, że nie spłaca rat, ponieważ nie ma z czego żyć. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Ponieważ jest to drugi wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych wskazać należy, że zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Do kategorii postanowień niekończących postępowania w sprawie należą między innymi postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy. Z cytowanego art. 165 P.p.s.a. wynika, że w przypadku złożenia przez stronę kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy należy ustalić, czy wnioskodawca wskazał nowe okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Po przeanalizowaniu argumentów zawartych w obu wnioskach o przyznanie prawa pomocy referendarz doszedł do przekonania, że powyższy warunek nie został spełniony. W obu wnioskach o przyznanie prawa pomocy zasadniczym argumentem podnoszonym przez wnioskodawcę jest skażenie gospodarstwa rolnego, w wyniku czego nie nadaje się ono do produkcji rolnej. W postanowieniu referendarza sądowego z 11 kwietnia 2018 r. wskazano, że argument ten budzi wątpliwości, ponieważ w aktach sprawy znajduje się kopia protokołu z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Ł. w dniu 3 lipca 2017 r., z którego wynika, że pole skarżącego było obsiane gorczycą i prosem. Z oświadczenia skarżącego zawartego w ww. protokole wynika, że rok wcześniej uprawiał owies. Informacje te przeczą zatem twierdzeniu skarżącego, iż nie prowadzi produkcji rolnej i że gospodarstwo, które posiada to w przeważającej większości bezwartościowe nieużytki, których nie uprawia od wielu lat. Przeczą im także informacje zawarte w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w której skarżący oświadczył, że we wnioskach o przyznanie dopłat, z którymi występował do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w latach 2016 -2017 deklarował, że uprawia 6 ha, natomiast 1 ha zajmuje łąka. We wniosku z dnia 24 lipca 2018 r. skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, z których wynikałoby, że całe gospodarstwo rolne nie nadaje się do użytkowania, a co za tym idzie skarżący nie osiąga żadnych dochodów z tego tytułu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 165, art. 258 § 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Ake.