I SA/Łd 1459/10

Dnia 23 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec – wrzesień 2004 roku postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu [...] roku J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającą podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec- wrzesień 2004 roku. Pismem z dnia [...]r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że postępowanie podatkowe wobec skarżącego toczy się od wielu lat. W tym czasie organ podatkowy kilkakrotnie wydawał orzeczenia wymiarowe, które w wyniku składanych środków zaskarżenia były uchylane przez organ II instancji w wyniku składanych odwołań od decyzji lub uchylane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. w wyniku składanych skarg na decyzje. Wyjaśniono, iż orzekane przez organy podatkowe kwoty w miarę upływu lat ulegają zmniejszeniu, jak również ulegają zmianom stawiane zarzuty i podstawy w oparciu o które organ wydaje kolejne swoje orzeczenia. Skarżący prowadzi firmę transportową w zakresie transportu chłodniczego. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej związany jest szeregiem umów transportowych, posiada w leasingu 15 zestawów samochodowych (tzw. TIR-ów) składających się z ciągników siodłowych wraz z naczepami chłodniami. Skarżący zatrudnia około 18 pracowników na umowę o pracę. Zdaniem wnioskodawcy wszczęcie postępowania egzekucyjnego doprowadzi do zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący jako strona umów transportowych z chwilą nie wywiązania się z zawartych umów wpadnie w spiralę skierowanych wobec niego roszczeń odszkodowawczych. Firma leasingowa odbierze skarżącemu leasingowane przez niego zestawy samochodowe, a tym samym zatrudniona grupa pracowników utraci pracę. Wskazano, że wnioskodawca korzysta z kredytu kupieckiego związanego z dostawami paliwa do jego samochodów, jaki udzielił mu A. Z chwilą wszczęcia egzekucji utraci możliwość korzystania z kredytu a tym samym zaprzestanie świadczenia usług transportowych. Zdaniem wnioskodawcy na uwagę zasługuje ponadto okoliczność, że przed laty organ podatkowy z chwilą wszczęcia postępowania kontrolnego zabezpieczył swoje ewentualne roszczenia na nieruchomości, której współwłaścicielem jest skarżący, zabudowanej domem jednorodzinnym wraz z ca. 9 ha gruntem rolnym. Podkreślono okoliczność, że na przestrzeni lat prowadzonego postępowania kontrolnego wobec skarżącego nie podejmował on żadnych działań w celu ukrywania lub uciekania w majątkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w pierwszym rzędzie, zważyć należy, że argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem przemawia wadliwość decyzji podatkowych dotyczących skarżącego, nie zasługuje na aprobatę. Po pierwsze, wadliwość innych (niż zaskarżona) decyzji podatkowych dotyczących skarżącego nie jest przesłanką wymienioną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Po drugie, do stwierdzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający fakt wskazania na naruszenie prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie stanowią przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu. Zasadność wydanej decyzji jest przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Przechodząc do dalszej argumentacji wniosku, w ocenie Sądu strona skarżąca, uprawdopodobniła możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w ww. przepisie. Mając na uwadze fakt, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do utraty płynności finansowej firmy, a co za tym idzie pracę mogłoby utracić 18 osób uznać trzeba, że w niniejszej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Reasumując, wobec spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. P.Z-C.