I SA/Łd 1464/11

Dnia 11 czerwca 2012 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2005 rok p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu A. K. prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającą skarżącemu dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2005 rok. W dniu 13 kwietnia 2012 roku podatnik wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej. Ze złożonego na formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dodatkowych informacji i dokumentów załączonych do obecnego wniosku oraz wniosku złożonego w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1465/11, a także nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że A. K. jest osobą rozwiedzioną, samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania jest działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego w postaci stacji kontroli pojazdów. Z działalności tej w roku ubiegłym wnioskodawca zanotował dochód na poziomie 13.330 zł, również rok 2010 zakończył zyskiem w wysokości 7.231 zł. W bieżącym roku za pierwszy kwartał także uzyskał niewielki dochód w wysokości 1.049 zł. Skarżący mieszka w wynajętym mieszkaniu, za które ponosi wydatki w wysokości około 950 zł miesięcznie (opłata za najem, czynsz do spółdzielni, woda, światło). Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości na której zlokalizowana jest jego stacja kontroli pojazdów, oraz środków trwałych ujętych w ewidencji działalności. Wskazał, iż w związku z sytuacja rodzinną, w której się znalazł zmuszony był do rozpoczęcia na nowo, w nowej lokalizacji prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe wiązało się z koniecznością zaciągnięcia bardzo wysokich kredytów na zakup drogich urządzeń diagnostycznych. W chwili obecnej z tytułu zaciągniętych kredytów skarżący ma do spłaty kwotę ok. 1.500.000 zł, zaś miesięczna rata kredytowa stanowi blisko 10.000 zł. Ponadto wnioskodawca obciążony jest obowiązkiem alimentacyjnym na rzecz swojej córki i byłej żony w wysokości blisko 1.200 zł miesięcznie. Z nadesłanych odpisów deklaracji VAT-7 za miesiące od października 2011 roku do kwietnia 2012 roku wynika, że miesięczne przychody skarżącego z tytułu prowadzonej działalności wahają się w granicach od 45.500 do 25.000 zł Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie jest zasadny. Stosownie do przepisu art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. We wniosku o przyznanie prawa pomocy A. K. wskazał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest jego działalność gospodarcza. Działalność ta za rok 2011 przyniosła dochód w wysokości 13.330 zł przy obrotach rzędu 541.331 zł, w bieżącym roku za pierwszy kwartał podatnik także uzyskał skromny dochód w wysokości ok. 1.049 zł. Skarżący mieszka w wynajętym mieszkaniu, za które ponosi wydatki w wysokości około 950 zł miesięcznie, dodatkowo jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym wobec byłej żony i córki w łącznej wysokości ok. 1.200 zł miesięcznie. Jedyny majątek wnioskodawcy stanowi nieruchomość, na której zlokalizowana jest jego stacja kontroli pojazdów, oraz zakupione na kredyt środki trwałe ujęte w ewidencji działalności. Miesięczna rata związana z zaciągniętymi na uruchomienie działalności gospodarczej kredytami wynosi ok. 10.000 zł, zaś miesięczny obrót skarżącego z prowadzonej działalności waha się w granicach od 45.500 do 25.000 zł. Uwzględniając powyższe, fakt, iż w chwili obecnej skarżący jednorazowo zobowiązany jest do uiszczenia kwoty 500 zł z tytułu wpisów od skarg kasacyjnych w tej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1465/11, w której równocześnie wystąpił ze skargą kasacyjną od wyroku tutejszego sądu, stosownie do treści art. 245§ 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. obowiązkiem strony jest partycypacja w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W innych sprawach zawisłych przed tutejszym sądem, w których skarżący jednorazowo zobowiązany był do uiszczenia wyższych kwot tytułem wpisów od skargi uzyskał on pomoc, w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Obecnie jednorazowa kwota do uiszczenia z tytułu wpisów od skarg kasacyjnych w obu sprawach, w których skarżący wystąpił ze skargami kasacyjnymi wynosi 500 zł co w zestawieniu z obrotami z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego pozwala na przyjęcie, iż jest on wstanie jednorazowo pokryć obciążające go koszty procesu. Przeprowadzone postępowanie wskazuje, że skarżący mijał się z prawdą twierdząc, w swoich wcześniejszych wnioskach o prawo pomocy, że od dwóch lat prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi starty, bowiem z nadesłanych obecnie zaświadczeń z urzędu skarbowego wynika, że osiągał on skromne zyski. Za pierwszy kwartał br. także uzyskał on niewielki zysk, który rokuje prawdopodobieństwem przynoszenia dochodu w przyszłości. Dla oceny przedmiotowego wniosku nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że skarżący co miesiąc regularnie spłaca swoje zobowiązania prywatnoprawne z tytułu posiadanego kredytu, które wielokrotnie przewyższają kwotę obecnie wymaganych kosztów sądowych. Tym czasem przyznania prawa pomocy nie może uzasadniać chęć zaspokojenia w pierwszej kolejności innych zobowiązań, preferencyjnie traktowanych przez skarżącego. Wielkość obrotów uzyskiwanych co miesiąc z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej czyni niewiarygodnym oświadczenie skarżącego o braku jakichkolwiek środków finansowych, z których mogłoby zostać pokryte koszty wpisu od skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. mk