I SA/Łd 1465/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynikającego z długu celnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 21 grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę Z. P. na swoją decyzję z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, wynikającego z długu celnego. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji podatkowej i niepodejmowania czynności egzekucyjnych do czasu rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonalności z uwagi na istnienie ważnego interesu strony. Podniosła, że obarczanie jej dodatkowymi konsekwencjami finansowymi w zakresie podatku od towarów i usług może grozić poważnymi reperkusjami finansowymi. Jednocześnie decyzja w przedmiocie podatku VAT w sytuacji, gdy kwestionowana jest zasadność wysokości ustalonej podstawy opodatkowania, jeśli nie powinna być z uwagi na ten fakt uchylona, to przynajmniej powinna zostać wstrzymana jej wykonalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z wymienionego przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając z urzędu przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej nie podniósł żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Badając sprawę Sąd nie dostrzegł występowania wystarczających okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W treści skargi pełnomocnik strony skarżącej podnosi jedynie, że obarczanie skarżącej dodatkowymi konsekwencjami finansowymi w zakresie podatku od towarów i usług może grozić poważnymi reperkusjami finansowymi, zaś w przedmiocie podatku VAT w sytuacji, gdy kwestionowana jest zasadność wysokości ustalonej podstawy opodatkowania, jeśli nie powinna być z uwagi na ten fakt uchylona, to przynajmniej powinna zostać wstrzymana jej wykonalność. Ponadto w skardze pełnomocnik strony skarżącej podnosi, iż nie może ona wystąpić z roszczeniami reklamacyjnymi wobec producenta w wyniku bardzo trudnej sytuacji finansowej. Zawarta we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji argumentacja pełnomocnika skarżącej jest w istocie bardzo lakoniczna. Sprowadza się do wskazania istnienia niebezpieczeństwa w postaci poważnych reperkusji finansowych. Zauważyć należy, że wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dn. 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811). Podniesione przez stronę skarżącą okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Natomiast podniesiona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność, że zaskarżona decyzja w przedmiocie podatku VAT w sytuacji, gdy kwestionowana jest zasadność wysokości ustalonej podstawy opodatkowania, powinna być z uwagi na ten fakt uchylona, będzie przedmiotem kontroli Sądu na etapie merytorycznego rozpoznawania sprawy. Sąd bowiem nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności skargi na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uprawdopodobnienie istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej i nie może polegać na przytoczeniu ogólnikowych stwierdzeń, ale winno wskazywać na konkretne, poważne skutki wykonania tego aktu, w szczególności dla sytuacji finansowej skarżącego. Powinno być poparte stosownymi dokumentami potwierdzającymi tę sytuację. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. A. B.