I SA/Łd 1466/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013r. oddala skargę. I SA/Łd 1466/13 Uzasadnienie Pismem z dnia 14 listopada 2013 r. G. i J. małżonkowie K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok. Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K. ustalił J. i G. K. wysokość zobowiązania podatkowego płatnego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. na kwotę 180 zł ( w tym podatek rolny wyniósł 3 zł, natomiast podatek od nieruchomości 177 zł). W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że z protokołu oględzin nieruchomości przy ul. A 23 A w K. (dz.nr [...]) wynika, że znajduje się tam budynek wielokondygnacyjny wielorodzinny, w którym podatnicy zajmują na IV piętrze odrębny lokal nr 17 o pow. 46,35 m2. Na działce znajdują się trzy budynki murowane, wolnostojące, w zabudowie szeregowej. W dwóch z nich znajdują się komórki mieszkańców, w tym komórka podatników o pow. 7,35 m2. Zaś w ostatnim budynku znajdują się murowane garaże w zabudowie szeregowej, z których jeden o pow. 18 m2 należy do podatników. Ustalono, że wymieniony garaż stanowi odrębną własność - został wybudowany w 1973 r. przez właścicieli. W związku z tym podatek wyliczono przyjmując, że komórka jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego i podlega łącznie z lokalem opodatkowaniu stawką od budynków mieszkalnych, natomiast garaż jako odrębna własność podlega w ocenie organu, opodatkowaniu stawką dla garaży, zgodnie z treścią uchwały 7 sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn.. akt II FPS 4/11. Zastosowane stawki wyliczono w oparciu o uchwałę Rady Gminy Ksawerów Nr XXXIII/197/2012 z 20 października 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2012 r. nr 384, poz. 4166). W złożonym odwołaniu podatnicy podnieśli, iż zmuszeni są płacić wyższy podatek za garaż niż za lokal mieszkalny i komórkę. Ich zdaniem, z wyjaśnień Ministerstwa Finansów wynika, że garaż jest pomieszczeniem pomocniczym, służącym zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych i powinien być opodatkowany stawką dla budynków mieszkalnych. Natomiast garaż z odrębną księgą wieczystą podlega opodatkowaniu stawką dla budynków pozostałych. W tej sprawie, jak podkreślono, garaż stoi na tej samej nieruchomości, co budynek mieszkalny i dla tej nieruchomości jest księga wieczysta. Podatnicy domagają się opodatkowania garażu taką stawką, jak budynki mieszkalne. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w całości rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, iż wobec sporu dotyczącego sposobu opodatkowania garażu należy odwołać się do tezy i uzasadnienia uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r. II FPS 4/11, w której NSA stwierdził, że "w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, póz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e/ tej ustawy," a stanowisko to pozostaje wiążące dla organów podatkowych. Organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie garaż podatników jest odrębną własnością od własności lokalu mieszkalnego, ponieważ nie został ujęty w akcie notarialnym obejmującym nabycie odrębnej własności lokalu jako pomieszczenie przynależne. W skardze do sądu administracyjnego podatnicy nie sformułowali żadnego zarzutu wobec kwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., a jedynie obszernie przedstawiając stan faktyczny sprawy zakwestionowali naliczenie przez organ wyższej stawki podatku za garaż, niż za lokal mieszkalny wraz z przynależną do niego komórką. Skarga została podpisana tylko przez G. K., wobec czego, w odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o odrzucenie skargi J. K., podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. K. z uwagi na fakt, iż w zakreślonym przez Sąd terminie nie podpisał on skargi, a brak ów uniemożliwił nadanie skardze podatnika dalszego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga G. K. nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości jaka powinna być zastosowana przy opodatkowaniu garażu o pow. 18 m2 znajdującego się w budynku murowanym wolnostojącym w zabudowie szeregowej na działce nr [...] przy ul. A 23A w K., stanowiącym przedmiot odrębnej własności. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia podatku od nieruchomości na gruncie art. 3 u.p.o.l. są właściciele, użytkownicy wieczyści lub posiadacze przedmiotów opodatkowania oraz inne osoby wskazane w przywołanym przepisie. Sam obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości - stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.o.l. - powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Podatek od nieruchomości został powiązany przez ustawodawcę z faktem uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości, który implikuje zarazem obowiązek regularnego ponoszenia ciężarów fiskalnych w wysokości wynikającej ze stosownej uchwały Rady Gminy (art. 5 u.p.o.l.). Ustawodawca w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nałożył na radę gminy obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w tym także dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2a) oraz dla tzw. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2e). Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązującego prawa miejscowego. Za najważniejsze kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych uznaje się faktyczne przeznaczenie danego budynku i jego wykorzystanie na cele mieszkalne. Za uwzględnieniem przesłanki sposobu wykorzystania danego lokalu przemawia brzmienie art. 5 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie oraz sposób wykorzystywania gruntu. Przeznaczenie budynku stanowi więc kryterium różnicujące stawkę podatkową. Realizując obowiązek ustawowy wynikający z art. 5 ust. 1 u.o.p.l. Rada Gminy Ksawerów uchwałą nr XXXIII z dnia 30 października 2012 r. (Dz.Urz. Województwa Łódzkiego z 2012 r., poz. 4166) określiła stawki podatku od nieruchomości. Mając na uwadze treść powołanej uchwały organy, w ocenie Sądu, zasadnie opodatkowały należący do skarżącej garaż jako budynek zaliczony do kategorii pozostałych, dla którego przewidziano stawkę w wysokości 5,30 zł/m2. W rozpoznawanej sprawie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości fakt, że należący do skarżącej garaż nie może być opodatkowany stawką podatku jak dla budynków mieszkalnych, albowiem nie realizuje się w nim, wbrew twierdzeniom strony, żadnej funkcji mieszkaniowej. Zgodnie z wolą ustawodawcy najniższe stawki podatku obowiązują w odniesieniu do budynków mieszkalnych, budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia ludności w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, gruntów zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (garaże), co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych (vide L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych, 2009 r. Nr 7 - 8 (101-102), s. 1 i 13). Na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, iż powołana przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Rozstrzygała ona bowiem spór odnoszący się do zastosowania właściwej stawki podatkowej w stosunku do garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Stwierdzono w niej, iż garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji, nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. W rezultacie będzie podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. W sytuacji, gdy zaś został on wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalnym przeznaczeniu, stanowiącym odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego). Dodatkowo w uchwale stwierdzono, iż dla potrzeb kwalifikacji przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej - garażu niezbędne jest ustalenie, czy ma on charakter mieszkalny, czy też takiego charakteru nie można mu przypisać. Zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W konsekwencji NSA uznał, iż garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., tj. stawki przewidzianej dla budynków lub ich części pozostałych. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W myśl natomiast art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ilekroć w ustawie mowa jest o ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) – rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Skoro zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno grunty, jak i budynki oraz części budynków (lokale), a ewidencja, o której mowa w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne obejmuje również zarówno grunty, jak i budynki oraz części budynków (lokale) to nie ulega wątpliwości, że – co do zasady – dane zawarte w tej ewidencji, jak słusznie stwierdził organ, stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości od gruntów, budynków i części budynków (por. uchwałę NSA z 18 listopada 2013r., sygn. akt II FPS 2/13, dostępna CBOSA). Wobec powyższego należy uznać, że garaż Skarżącej usytuowany w odrębnym budynku stosownie do art. 3 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. budynków lub ich części pozostałych, a nie budynków mieszkalnych. Z tych wszystkich względów, uznając skargę za bezzasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji ak