I SA/Łd 148/14

Dnia 26 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. R. N. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...]r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r., a następnie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu podał, że zapłata podatku określonego przez organy podatkowe stwarza zagrożenie dla podstawowych interesów majątkowych strony, ponieważ egzekucja nieuchronnie spowoduje utratę płynności finansowej firmy skarżącego. Jak wskazał wnioskodawca, zablokowanie kont bankowych spowoduje zaprzestanie wykonywania bieżących czynności, służących prowadzeniu działalności gospodarczej i zarobkowaniu. W tej sytuacji wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli uniknąć niebezpieczeństwa wywołania nieodwracalnych skutków. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania wskazanej wyżej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; w skrócie "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd zatem jest uprawniony rozstrzygnąć wniosek pozytywnie jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie wykonanie wydanej w rozpatrywanej sprawie decyzji będzie oddziaływało niekorzystnie na sytuację majątkową skarżącego, bowiem w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, zapłata podatku łączy się z obniżeniem dochodu strony. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływana wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz powstania skutków trudnych do odwrócenia, to jest takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Podkreślić również należy, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. W orzecznictwie akcentuje się, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej złożenie wniosku o wstrzymanie wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, LexPolonica nr 375763). Należy też zwrócić uwagę, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub części stanowi odstępstwo od generalnej reguły, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie pod warunkiem uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę istnienia jednej z dwóch przesłanek wymienionych w powoływanym już art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła by wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogło wyrządzić znaczną szkodę lub sprowadzić niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca jedynie ogólnie wskazał, że postępowanie egzekucyjne, a w szczególności zajęcie rachunków bankowych, skutkować będzie utratą płynności finansowej i zaprzestaniem wykonywania bieżących czynności służących prowadzeniu działalności gospodarczej. Choć w art. 61 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo ogólnikowe oświadczenie podatnika, iż w jego ocenie wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, wystarczy do tego by wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie jest możliwa ocena tego, czy uregulowanie kwoty zobowiązania podatkowego określonego w przedmiotowej sprawie rzeczywiście może grozić dalszemu funkcjonowaniu działalności skarżącego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. ak.