I SA/Łd 1487/13

Dnia 2 czerwca 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Postanowieniem z 16 października 2013 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi uwzględnił wniosek A. S. i przyznał mu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z 18 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. i przyznał adwokatowi J. S. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. W dniu 12 maja 2014 roku skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożył Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. Odpis skargi kasacyjnej w dniu 16 czerwca 2014 roku doręczony został pełnomocnikowi z urzędu skarżącego. W dniu 15 grudnia 2015 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika z urzędu A. S. adwokata J. S. zawierające jego stanowisko w sprawie wraz z wnioskiem o zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Pismo zawierało także oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Po zamknięciu rozprawy, na której pełnomocnik skarżącego prawidłowo zawiadomiony o rozprawie był nieobecny, wyrokiem z 18 grudnia 2015 roku w sprawie I FSK 1198/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku tutejszego sądu z 18 marca 2014 roku. W orzeczeniu swoim nie zawarł rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W dniu 21 grudnia 2015 roku do sądu wpłynął wniosek adwokata J. S. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Katalog czynności, o których mowa w powyższym przepisie zawarty jest w § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. 2013 r. poz. 461). Przepis § 18 ustęp 2 lit. a)-d) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera wyczerpujący wykaz stawek minimalnych w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji. Analiza powołanego przepisu wykazuje, iż przewiduje on odpowiednie stawki za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym bądź za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej albo za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz w postępowaniu zażaleniowym. W rozstrzyganej sprawie pełnomocnik skarżącego z urzędu na dwa dni przed wyznaczonym terminem rozprawy kasacyjnej zlożył pismo procesowe, w którym zawarł swoje stanowisko w sprawie wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone na zasadzie prawa pomocy. Czynność ta jednak nie została przewidziana w rozporządzeniu o opłatach za czynności adwokackie jako podstawa do przyznania wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu przepisy powołanego rozporządzenia w odniesieniu do pełnomocnika strony, która nie wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalają stawki minimalne jedynie za stawiennictwo na rozprawie przed sądem II instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zaś ukształtował się pogląd o dopuszczalności ich odpowiedniego stosowania w wypadku sporządzenia przez pełnomocnika strony, która nie wniosła skargi kasacyjnej, z zachowaniem 14 dniowego terminu, o którym mowa w art.179 p.p.s.a., odpowiedzi na skargę kasacyjną. W przedmiotowej sprawie brak jest normatywnych podstaw do przyznania wynagrodzenia adwokatowi ustanowionemu z urzędu za podjęte przez niego czynności i dlatego na podstawie art. 250 § 1 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 18 ustęp 2 lit. a)-d) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono jak w postanowieniu. m.m.