I SA/Łd 1501/06

Dnia 13 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędziowie Sędzia NSA Piotr Kiss, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 marca 2007 roku przy udziale sprawy ze skargi M.Z. i M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 rok 1. oddala skargę 2. przyznaje adwokatowi J.P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych zwiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącym M.Z. i M.Z. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi J.P. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. I SA/Łd 1501/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, wydaną na podstawie art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 4 i art. 6 ust. 1, 2 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), Uchwały Rady Gminy T. Nr XVII/142/04 z dnia 27 listopada 2004r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego Nr 3263 z 17 grudnia 2004r), art. 1, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 6a, art. 6c, art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz.U.z 1993r. Nr 94, poz. 431 ze zm.), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 i 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz.1682 ze zm.), § 1 Komunikatów Prezesa GUS z dnia 20 października 2005 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, liczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2005 MP. Nr 62, poz.868), z dnia 17 października 2005r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2005 r.(M.P. Nr 66, poz. 867), Wójt Gminy T. ustalił wymiar podatku na rok 2006 od nieruchomości: T. na kwotę: 106,00 zł. Powyższy nakaz płatniczy organ I instancji wystawił i doręczył M.Z. W nakazie tym jako współwłaścicieli wskazano M.Z. oraz R.Z. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonych informacji podatkowych oraz danych z ewidencji gruntów. Przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym były użytki rolne o powierzchni 4,1800 ha (1,8320 ha przeliczeniowych), zaś przedmiotem opodatkowania podatkiem leśnym był las o powierzchni 0,6300 ha. Budynki mieszkalne o powierzchni 60 m2 zostały zwolnione z podatku od nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołali się M.Z. i M.Z. Odwołujący wnieśli o jej uchylenie w całości. Podnieśli, iż podatek naliczono im wspólnie z R.Z., a zgodnie z aktem własności winni być obciążani podatkiem od połowy nieruchomości, natomiast R.Z. od drugiej połowy gospodarstwa. Aktem własności z dnia [...] otrzymali gospodarstwo o pow. 0,92 ha przeliczeniowego. Pismem z dnia 4 października 2005 r. R.Z. potwierdził, iż jest właścicielem połowy powierzchni gruntów, Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami tego podatku, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 ustawy). Art. 4 ust. 1 tej ustawy określa, co stanowi podstawę opodatkowania. W odniesieniu do budynków jest to ich powierzchnia użytkowa. W odniesieniu do gruntów - ich powierzchnia. Przepis art. 7 ustawy reguluje zwolnienia od podatku od nieruchomości, przy czym ust. 3 upoważnia radę gminy do wprowadzenia, w drodze uchwały, zwolnień przedmiotowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z kolei obowiązek podatkowy w podatku rolnym określony został przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Zgodnie z art. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podatnikami podatku rolnego są m. in. osoby fizyczne będące: 1) właścicielami gruntów, 2) posiadaczami samoistnymi gruntów, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z określonego tytułu. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów gospodarstw rolnych stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). W art. 12 ustawy o podatku rolnym określone zostały zwolnienia od tego podatku. Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VI z oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Zgodnie zaś z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę - art. 6c ust. 2 ww. ustawy. Ponadto Kolegium wyjaśniło, iż obowiązek podatkowy w podatku leśnym określony został ustawą z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy, stosownie do postanowień art. 1 ust. 2, są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, podatnikami tego podatku są m.in. osoby fizyczne będące: 1) właścicielami lasów, 2) posiadaczami samoistnymi lasów, 3) użytkownikami wieczystymi lasów, 4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli las jest współwłasnością lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, stanowi wówczas odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem leśnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach - art. 2 ust. 4 ustawy o podatku leśnym. Zgodnie z art. 3 ww. ustawy, podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 ustawy, podatek leśny od 1 ha za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ zwrócił także uwagę na przepisy: art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, które zobowiązują osoby fizyczne do złożenia właściwemu organowi podatkowemu stosownych informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach i lasach, sporządzonych na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego, podatku od nieruchomości i podatku leśnego lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania tymi podatkami w trakcie roku podatkowego. Złożenie przez podatnika powyższych informacji jest niezbędne, gdyż stosownie do przepisu art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania, wykazu, informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. W przypadku braku deklaracji (informacji) organ podatkowy powinien wezwać podatnika do jej złożenia lub do udzielenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w niej zawartych (art. 274a Ordynacji podatkowej). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, iż odwołujący nie kwestionują przedmiotu opodatkowania. Zarzuty odwołania sprowadzają się jedynie do ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego od całości nieruchomości dla wszystkich współwłaścicieli. Zdaniem skarżących ustalenie podatku winno nastąpić odrębnie dla skarżących - z jednej połowy gospodarstwa i odrębnie dla R.Z. - z drugiej połowy gospodarstwa. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Jak wynika z akt sprawy, stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres (za rok 2005) nie uległ zmianie w roku 2006. Małżonkowie M. i M.Z. oraz R.Z. są współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości o łącznej powierzchni 4,810 ha, w skład której wchodzą użytki rolne o powierzchni 4,180 ha i lasy o powierzchni 0,6300 ha. Ustalając zaskarżoną decyzją łączne zobowiązanie pieniężne, organ I instancji wskazał zarówno podstawę opodatkowania, jak i podstawy prawne, na podstawie których dokonał wymiaru podatku rolnego i leśnego, oraz zwolnienia z podatku od nieruchomości. Kolegium, ustosunkowując się do zarzutu skarżących w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku wyłącznie od połowy nieruchomości, wyjaśniło, że przepisy prawa podatkowego nie dają możliwości ustalania wymiaru podatku proporcjonalnie do udziałów poszczególnych współwłaścicieli. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na dany rok kalendarzowy musi być podana pełna wysokość podatku, bez podziału kwoty na poszczególnych współwłaścicieli, stosownie do wielkości ich udziałów. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnieśli o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...]. Powtórzyli argumenty zawarte w odwołaniu, a ponadto podali, iż podatek nie może być wystawiony na jednym nakazie płatniczym. Skarżący podnieśli, iż SKO w P. pominęło decyzję [...] Wójta Gminy T. oraz utrzymującą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...], w których zostało rozstrzygnięte zagadnienie wstępne, iż są właścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,92 ha przeliczeniowego. Skarżący podali, iż organ podatkowy powinien wszcząć postępowanie i wezwać wszystkie strony, czego nie uczynił. Zdaniem skarżących podatek winien być naliczony odrębnymi nakazami, gdyż aktem notarialnym dokonany został podział gospodarstwa przez darczyńców. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie. Powtórzyło argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazało, iż wbrew zarzutom skargi brak jest dowodu potwierdzającego podział otrzymanego gospodarstwa rolnego na dwa odrębne gospodarstwa. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wskazane przez skarżących decyzje z dnia [...] i [...] (znajdujące się w aktach sprawy) nie rozstrzygają zagadnienia wstępnego co do podstawy opodatkowania, lecz dotyczą przyznania M.Z. świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego. Fakt przyjęcia na potrzeby powyższych decyzji dochodu z gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,92 ha nie ma znaczenia dla ustalenia podstawy opodatkowania w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego braku wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie i niezawiadomienia wszystkich stron o prowadzonym postępowaniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 165 § 2 i § 4 Ordynacji (regulujących formy skutecznego wszczęcia postępowania podatkowego) nie stosuje się do postępowania w sprawach ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres nie uległ zmianie. Z akt sprawy nie wynika, aby stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005 r. uległ zmianie w 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.). Zgodnie z art. 6 c ust. 1 tej ustawy osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (ust. 2 art. 6 c ustawy). Oznacza to, iż w przypadku współwłasności gospodarstwa rolnego łączne zobowiązanie pieniężne organ podatkowy wystawia na któregokolwiek ze współwłaścicieli, chyba że gospodarstwo to prowadzi w całości jeden z nich, to wówczas nakaz płatniczy wystawia się na tego współwłaściciela. W niniejszej sprawie, zgodnie z aktem notarialnym z dnia [...] Rep. A Nr [...] T. i A. małżonkowie Z. przenieśli nieodpłatnie własność zabudowanej nieruchomości rolnej, położonej we wsi T., w gminie T., w województwie [...], o powierzchni 4, 81 ha na rzecz następców M. i M. - małżonków Z. oraz R.Z. po połowie. Z danych zawartych w ewidencji gruntów, znajdujących odzwierciedlenie w załączonym do akt sprawy wypisie ze skorowidza działek z dnia 13 kwietnia 2006 r., wynika, że działki są przedmiotem współwłasności R.Z. (udział ½) oraz małżonków M. i M.Z. (udział ½ ). W zestawieniu gruntów podano ich powierzchnię i klasę. Sąd nie podzielił poglądu skarżących, iż winni być obciążeni podatkiem od połowy nieruchomości, R.Z. od drugiej połowy, a podstawę określenia powierzchni ich gospodarstwa rolnego powinny stanowić decyzje organów administracji dotyczące przyznania skarżącej – M.Z., na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414), zasiłku okresowego, w których to decyzjach dla potrzeb określenia kwoty zasiłku przyjęto powierzchnię 0,92 ha przeliczeniowego. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy o podatku rolnym podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi : 1) dla gruntów gospodarstw rolnych – liczba hektarów przeliczeniowych ustalona na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.) podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę m. in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Uczynienie z danych zawartych w ewidencji gruntów podstawy wymiaru podatków oznacza, że te dane mają dla organu podatkowego moc wiążącą i decydujące znaczenie dla obliczenia podatku. Związanie organu podatkowego tymi danymi oznacza, że nie ma on możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania innych danych, ani też wyjaśniania, czy są one zgodne z rzeczywistością. Stosownie zaś do treści art. 6a ust. 4 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatku leśnym osoby fizyczne są obowiązane złożyć organowi podatkowemu informacje o gruntach i o lasach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru o zaistnieniu zmian danych, o których mowa w odrębnych przepisach. Zasadnie zatem przyjęto za podstawę ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2006 r. powierzchnię gruntów wynikającą z danych z ewidencji gruntów oraz z aktu notarialnego, a nie powierzchnię wskazywaną przez podatników. Z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały zmiany (powierzchnia, sposób wykorzystania) wpływające na wysokość zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe prawidłowo więc oceniły, że skoro gospodarstwo rolne – obręb [...] T. jest przedmiotem współwłasności i jest prowadzone przez wszystkich współwłaścicieli, to adresatem decyzji w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego – wymiaru podatku za 2006 r. od całej nieruchomości może być którykolwiek ze współwłaścicieli. Stosownie bowiem do art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 4 ustawy o podatku leśnym w powyższej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Zwrócić należy uwagę, iż z istoty solidarności wynika, że wszyscy współwłaściciele odpowiadają za to samo zobowiązanie podatkowe do pełnej wysokości. Podkreślić należy, co słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, iż nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący niezawiadomienia przez organ podatkowy wszystkich stron postępowania o wszczęciu postępowania. Zgodnie z art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (§ 4 art. 165). Stosownie zaś do treści art. 165 § 5 pkt 1 przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Skoro, jak wynika z materialnego prawa podatkowego (art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 3 o podatku leśnym) podatek rolny oraz podatek leśny ustalany jest corocznie przez organ podatkowy, a stan faktyczny nie uległ zmianie, to art. 165 § 5 pkt 1 powołanej ustawy - Ordynacja podatkowa, który jest przepisem procesowym, nie tworzy obowiązku wszczęcia postępowania. Zauważyć należy, że organ odwoławczy nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wniosku strony o dopuszczenie dowodu w postaci oświadczenia R.Z., iż zgodnie z aktem notarialnym posiada 0,92 ha przeliczeniowego gospodarstwa rolnego. Powyższe naruszenie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej ustawy.