I SA/Łd 1503/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędzia NSA Piotr Kiss, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. 117Sygn. akt I SA/Łd 1503/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) i Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] roku w sprawie podatku od nieruchomości, określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "A" wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za I – VII/2005 w kwocie 55.512,80 zł. Odpis powyższej decyzji doręczono stronie skarżącej w dniu [...]. W dniu 18 maja 2006 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło odwołanie od wskazanej powyżej decyzji. W piśmie skarżąca spółka wniosła o zmianę decyzji organu I instancji poprzez stwierdzenie braku obowiązku podatkowego od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2005 roku. Postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 ze zm.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od doręczenia stronie decyzji, o czym organ I instancji, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, prawidłowo pouczył stronę. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] roku, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 12 maja 2006 roku. Natomiast odwołanie w niniejszej sprawie wniesiono 13 maja 2006 roku, o czym świadczy pieczęć pocztowa na kopercie nadawczej złożonego odwołania. Kolegium Odwoławcze wskazało, iż terminy w postępowaniu administracyjnym, w tym terminy do wniesienia odwołania, są terminami zawitymi, a ich niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe. Z upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja staje się ostateczna, a niedotrzymanie tego terminu powoduje utratę prawa do wniesienia odwołania. W dniu 25 lipca 2006 r. T.K., działająca w imieniu "A" Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zatytułowaną jako "wniosek", w której zwróciła się o "przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku od wniesionego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku o znaku [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od lipca 2005 roku w kwocie 55.512,80 PLN". Uzasadniając skargę T.K. poinformowała, iż zarządza spółką jednoosobowo, nie zatrudnia pracowników, jest natomiast przewlekle chora. Pogorszenie stanu zdrowia następuje nieoczekiwanie. Wyjaśniła, że nie pamięta daty doręczenia decyzji Prezydenta z dnia [...] roku. Nie mogła też osobiście wysłać odwołania i stąd opóźnienie o jeden dzień. Poinformowała dodatkowo, iż przechodzi hospitalizację i diagnostykę oraz liczne konsultacje ze specjalistami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu możliwe jest jedynie w przypadku wydania postawienia o przywróceniu terminu. Jednakże, zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, przywrócenie terminu możliwe jest jedynie na wniosek, nie jest zatem dopuszczalne przywrócenie terminu z urzędu. Łączenie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy wnieść samo odwołanie. Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2007 r. skarżąca została zapytana przez Sąd, czy złożone do Sądu pismo jest skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., czy też jest to wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, że "jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dotyczy w istocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. i nie jest on skargą, tylko wnioskiem o przywrócenie tego terminu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm) – dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy, zostały określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 - 4 i 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 8 ) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje, zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli uzna, iż postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Zdarzenie to musi stanowić przeszkodę o charakterze trwałym, powodującym niemożność dalszego toku postępowania. W rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek bezprzedmiotowości dalszego postępowania, rodzący konieczność jego umorzenia. Decydującym dla zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia jest złożone przez skarżącą oświadczenie, z którego wynika, iż wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo z dnia 25 lipca 2006 r. nie jest skargą, tylko skierowanym do Sądu wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...]. Zgodnie z treścią art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. W związku z powyższym należy więc uznać, że rozpoznanie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, leży w kompetencji właściwego organu administracji, a nie Sądu. Mając to na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu. A.W.