I SA/Łd 1522/12

Dnia 8 kwietnia 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku akcyzowym za lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 1998 r., oraz październik, listopad i grudzień 1999r. p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu E. B. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odrzucił skargę E. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku akcyzowym za lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 1998 r., oraz październik, listopad i grudzień 1999r. W dniu 11 marca 2013 roku do sądu wpłynęła skarga kasacyjna podatnika od powyższego rozstrzygnięcia wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularz PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dodatkowych dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że E. B. samodzielnie prowadzą gospodarstwo domowe, którego jedynym źródłem utrzymania są jego dochody z pracy w wysokości ok. 2.400 zł brutto miesięcznie. Skarżący zamieszkuje w wynajętym lokalu, ponosząc z tego tytułu czynsz w wysokości 350 zł, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Z nadesłanych informacji o dochodach PIT-11 wynika, że jego dochód za rok 2012 zamknął się kwotą 24.280 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek jest częściowo zasadny. Stosownie do przepisu art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 powołanej ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dołączonych dokumentów wynika, że E. B. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód z tytułu wynagrodzenia za prace skarżącego zamyka się kwotą ok. 1.712 zł netto. Skarżący nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, zamieszkuje wynajętym lokalu ponosząc z tego tytułu koszty w wysokości 350 zł miesięcznie. Uwzględniając powyższe, oraz wysokość wpisu od skargi kasacyjnej stanowiącej na obecnym etapie postępowanie jedyny realny koszt sądowy w sprawie niniejszej (250 zł), stosownie do treści art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że wnioskodawca nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść niezbędnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Konieczność uiszczenia kosztów sądowych podyktowana jest obowiązkiem strony partycypacji w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Wysokość przychodów skarżącego w zestawieniu z wykazanymi kosztami utrzymania pozwala przyjąć, iż jest on wstanie wygospodarować środki na pokrycie wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. mk