I SA/Łd 1522/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku akcyzowym za lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 1998 r., oraz październik, listopad i grudzień 1999r. p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę E. B. na decyzję Dyrektora Izby C. w Łodzi z dnia [...] roku w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku akcyzowym za lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 1998 r., oraz październik, listopad i grudzień 1999r. W dniu 11 marca 2013 r. do sądu wpłynęła skarga kasacyjna podatnika od powyższego rozstrzygnięcia wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularz PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dodatkowych dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że E. B. samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący utrzymuje się z dochodu z pracy w wysokości około 2.400 zł brutto miesięcznie. Mieszka w wynajętym lokalu, ponosząc z tego tytułu czynsz w wysokości 350 zł. Zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniosku, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Z fotokopii informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11, wynika że w roku 2012 skarżący uzyskał dochód w wysokości 24.280 zł. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 kwietnia 2013 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych. W dniu 22 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Podniósł, że skarżący uzyskuje niewielki dochód z którego opłaca czynsz w wysokości 350 zł oraz ponosi opłaty związane z eksploatacją lokalu. Oświadczył, że skarżący nie posiada żadnego majątku i nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Z użytego w ostatnio cytowanym przepisie zwrotu: "przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje - gdy osoba ta wykaże...", wynika, że ciężar wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy. Wykazanie, o którym mowa w omawianym przepisie polega na przedstawieniu we wniosku, w sposób przekonywujący, okoliczności które świadczą, że uiszczenie kosztów postępowania spowoduje, że wnioskodawca nie będzie posiadał środków koniecznych dla własnego utrzymania. Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dołączonych dokumentów wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.400 zł brutto miesięcznie. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Mieszka w wynajętym lokalu ponosząc z tego tytułu koszty w wysokości 350 zł miesięcznie. Z załączonej do akt umowy najmu wynika, że ponosi również koszty eksploatacji lokalu, jednakże ani we wniosku o przyznanie prawa pomocy ani w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego, nie wskazano jaka jest wysokość tych wydatków. Oceniając wniosek Sąd wziął pod uwagę, że na obecnym etapie postępowania jedynym kosztem postępowania, który skarżący jest obowiązany ponieść by kontynuować postępowanie sądowe, jest wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł. Zestawiając wysokość zarobków skarżącego oraz wydatków na wynajęcie mieszkania oraz wpisu od skargi kasacyjnej, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący jest w stanie uiścić wpis od skargi kasacyjnej. nie ponosząc przy tym uszczerbku dla wskazanych we wniosku - koniecznych wydatków na własne utrzymanie. Sąd odstąpił od oceny poniesionych w sprzeciwie zarzutów kierowanych przeciwko postanowieniu referendarza sądowego. W opinii Sądu skoro na skutek wniesienia sprzeciwu postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd (art. 260 P.p.s.a.), to ocenianie treści postanowienia referendarza sądowego, nie ma żadnego znaczenia przy ustalaniu, czy przyznanie prawa pomocy jest zasadne, czy też przeciwnie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. AK.