I SA/Łd 1526/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi EM na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę; 2) przyznać i nakazać wypłatę z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi JB, prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. A 15 m 19, kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt) wraz z należnym od tej kwoty podatkiem od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 8 grudnia 2008r. skarżąca E. M. wniosła za pośrednictwem poczty pismo, datowane na dzień 28 listopada 2008r., oznaczone jako "Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia", zawierające żądanie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. Postanowieniem z dnia 5 maja 2009r. WSA w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to, wobec jego utrzymania w mocy przez NSA w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lipca 2009r., sygn. akt II FZ 237/09, stało się prawomocne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu oraz odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Powołany przepis wyznacza początek i koniec terminu. Uchybienie terminu do wniesienia skargi zachodzi wówczas, gdy skarga nie została wniesiona w ciągu trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji. Skutkiem upływu terminu procesowego, następującym z mocy samego prawa, jest zaś bezskuteczność czynności strony w postępowaniu sądowym obejmująca wniesienie skargi na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej (art. 85 ppsa). Uchybienie wskazanemu terminowi, oprócz bezskuteczności czynności podjętej przez stronę, rodzi jeszcze inny skutek procesowy, skutkiem tym w odniesieniu do uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż E. M. uchybiła terminowi do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. Wobec bowiem doręczenia tej decyzji skarżącej w dniu 21 lipca 2008r., termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 22 lipca 2008r., a zakończył dnia 20 sierpnia 2008r. Skarga została zaś złożona dopiero w dniu 08 grudnia 2008r. Wprawdzie skarżąca wraz ze skargą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, jednakże Sąd, co wynika z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 maja 2009r., odmówił przywrócenia terminu. Postanowienie to, wobec utrzymania go w mocy przez NSA w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lipca 2009r., uprawomocniło się. W tych okolicznościach uznać należało skargę jako niedopuszczalną. Problematykę wynagrodzenia adwokata z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu reguluje art. 250 ppsa oraz § 19 w związku z przepisem § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokackie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, zgodnie zaś z drugim z nich koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit.a tego rozporządzenia natomiast stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości określonej w § 6, ten ostatni przepis zaś w pkt 2 stanowi, iż stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1500 zł – 180 zł. Sąd zasądza tak ustalone koszty, jeśli pełnomocnik, stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia, złoży wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Złożony przez adwokata J. B. wniosek o zasądzenie kosztów udzielonej z urzędu skarżącej pomocy prawnej zawiera oświadczenia o powyższej treści. Tym samym zostało wykazane, iż skarżąca nie uiściła w całości lub części opłaty tych kosztów. W tym stanie należało, stosownie do powołanych przepisów, biorąc pod uwagę wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 1300 zł, przyznać adwokatowi wynagrodzenie w wysokości 180 zł wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 1 postanowienia, zaś na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, orzeczono jak w pkt 2 postanowienia. t.n.