I SA/Łd 1526/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 maja 2009r. w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 maja 2009r. Postanowieniem z dnia 14 października 2008 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 1222/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, powołując się na uchybienie terminu, odrzucił skargę E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. Odpis postanowienia doręczono skarżącej w dniu 27 października 2008 r. W dniu 8 grudnia 2008r. skarżąca wniosła za pośrednictwem poczty pismo, datowane na dzień 28 listopada 2008r., oznaczone jako "Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia", zawierające żądanie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na wskazaną wyżej decyzję oraz skargę. Pismem z dnia 19 marca 2009r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik w osobie J. B. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Postanowieniem z dnia 5 maja 2009r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 18 maja 2009r. W dniu 21 maja 2009r. pełnomocnik wniósł o uzupełnienie rozstrzygnięcia tegoż postanowienia w zakresie kosztów. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w piśmie z dnia 19 marca 2009r. wnosił o ich zasądzenie, a wniosek ten w postanowieniu z dnia 5 maja 2009r. odmawiającym przywrócenia terminu do wniesienia skargi nie został rozpoznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić. Zgodnie z § 2 art. 157 ppsa wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, według § 3 tegoż przepisu zaś orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Wskazane przepisy na mocy art. 166 ppsa mają odpowiednie zastosowanie do postanowień, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 200 ppsa z kolei, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie, zgodnie z art. 250 ppsa, według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokackie w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Sąd zasądza tak ustalone koszty, jeśli pełnomocnik, stosownie do treści § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), złoży wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, wedle którego o kosztach postępowania sądowego Sąd orzeka po zakończeniu postępowania w sprawie. Wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozpoznawany może być zarówno w orzeczeniu kończącym sprawę, jak i w odrębnym postanowieniu, podjętym jednakże po zakończeniu postępowania sądowego. Sąd nie ma obowiązku ani tym bardziej uprawnienia do rozpoznania złożonego wniosku w sprawie kosztów przed zakończeniem sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, iż wobec nie zakończenia postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r.Sąd nie posiadał kognicji do uzupełnienia postanowienia z dnia 5 maja 2009r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia skargi w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Podnieść też należy, iż postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, a jedynie przesądzającym w kwestii formalnej, tj. dopuszczalności przeprowadzenia tegoż postępowania. Wniosek pełnomocnika z dnia 19 marca 2009r. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu może być zatem przedmiotem oceny Sądu dopiero po zakończeniu postępowania. Z tych względów na podstawie art. 157 w związku z art. 166 oraz art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. t.n.