I SA/Łd 1527/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. S. na postanowienie z 27 lipca 2012 r. o uchyleniu wcześniejszego postanowienia z 26 czerwca 2012 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Kwestionowanym postanowieniem z 27 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił własne postanowienie z 26 czerwca 2012 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie określenia podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej wniósł zażalenie, w którym zarzucił sądowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że "orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 czerwca 2012 r. w połączonych sprawach C-80/11 i C-142/11 będzie miało znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia postępowania podatkowego prowadzonego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, podczas gdy w ocenie organu moc wiążąca cytowanego orzeczenia rozciąga się wyłącznie na podatki wspólnotowe, tj. na podatek od towarów i usług". W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. W myśl art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Dziesięć z nich wymieniono już w cytowanym art. 194 § 1 p.p.s.a. Kolejny przewidziano dla postanowień wydanych w trybie autokontroli (art. 195 § 2 zd. 2 p.p.s.a.). W tym ostatnim przypadku ustawodawca uzależnił jednak możliwość zakwestionowania ponownie wydanego postanowienia od tego, czy przysługują od niego środki zaskarżenia na zasadach ogólnych. W konsekwencji przedmiot ponownego postanowienia musi być objęty zakresem art. 194 § 1 p.p.s.a., a procedura zgodna z art. 194 § 2–4 p.p.s.a. oraz art. 195–198 p.p.s.a. W niniejszej sprawie rozpoznawane zażalenie zostało złożone od postanowienia, którym sąd uchylił własne postanowienie o zawieszeniu postępowania. Skoro zaś z art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że nie jest dopuszczalne zażalenie na odmowę zawieszenia postępowania i na podjęcie zawieszonego postępowania, to przyjąć należy, że wydane w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. postanowienie uchylające postanowienie o zawieszeniu postępowania nie podlega zaskarżeniu (por. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, wyd. III, str. 586). Uchylenie bowiem postanowienia o zawieszeniu postępowania jest w istocie równoznaczne z odmową jego zawieszenia, a tego rodzaju postanowienie nie podlega zażaleniu (art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wniosku tego nie zmienia dołączone do kwestionowanego postanowienia uzasadnienie, mające charakter wyłącznie informacyjny. W tym stanie sprawy sąd, uznając złożone przez pełnomocnika organu podatkowego zażalenie za niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie. P.Pij.