I SA/Łd 154/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. P. R. wniósł 12 stycznia 2018 r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że wykonanie zaskarżonej decyzji stworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca podniósł, że z przyczyn od niego niezależnych musiał zmienić lokalizację przedsiębiorstwa, co pociągnęło za sobą nieplanowane wydatki inwestycyjne w łącznej kwocie 36.202,90 zł. Następnie zmiana przepisów dotyczących minimalnego wynagrodzenia w 2017 r. zwiększyła wydatki osobowe, a w konsekwencji przyczyniła się do zredukowania stanu zatrudnienia o 4 osoby. Skutkowało to pogorszeniem efektywności działania przedsiębiorstwa oraz poniesieniem dodatkowych wydatków na odprawy dla pracowników. Skarżący wyjaśnił dalej, że środki na bieżącą działalność pozyskuje z kredytu odnawialnego, którego saldo na rachunku bieżącym waha się w przedziale od 5.000 do 50.000 zł Skorzystanie z kredytu w każdym przypadku generuje koszty w postaci odsetek od pozyskanych środków. Wskazał, że jego przedsiębiorstwo za drugie półrocze 2016 r. odnotowało stratę finansową spowodowaną między innymi dodatkowymi wydatkami inwestycyjnymi. W trzecim kwartale 2016 r. strona osiągnęła zysk w kwocie 10 987,89 zł, natomiast w czwartym kwartale 2016 r. stratę w wysokości 15 879,58 zł. Biorąc pod uwagę całe drugie półrocze 2016 r. strona poniosła stratę w wysokości 8 484,28 zł. W ocenie skarżącego sytuacja finansowa firmy nie pozwala na ponoszenie dodatkowych nieplanowanych wydatków. Na koniec wnioskodawca zwrócił uwagę również na inne, spoczywające na nim zobowiązania publicznoprawne. Zapłata orzeczonych w 10 decyzjach należności celnych może spowodować utratę płynności finansowej i w razie zaistnienia nieprzewidzianych wydatków bank może wypowiedzieć przedsiębiorstwu zawarte umowy kredytowe i w konsekwencji doprowadzić do zwolnienia 15 pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniane "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" oznacza szkodę, której nie można zrekompensować wskutek zwrotu spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, czy też przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205 oraz powołane tam postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienia NSA: z 26 września 2013 r., II FZ 718/13; z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, CBOSA). Zauważyć należy, że sam obowiązek uiszczenia podatku nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Konieczność uiszczenia określonych środków i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem decyzji (por. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II GZ 455/12, CBOSA). Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia tej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności rozpoznawany wniosek nie pozwala należycie ocenić możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Zauważyć należy, że wniosek strony zawiera jedynie wyselekcjonowane dane, które nie pozwalają na ustalenie rzeczywistej kondycji finansowej podatnika. Skarżący podaje, że w trzecim kwartale 2016 r. osiągnął zysk w kwocie 10 987,89 zł, natomiast w czwartym kwartale 2016 r. stratę w wysokości 15 879,58 zł. Dane te w żaden sposób nie obrazują sytuacji skarżącego w całym 2016 r. Niezrozumiałe jest również dlaczego skarżący, składając skargę w 2018 r., powołuje dane z 2016 r., nie zaś z 2017 r. Skarżący nie wskazał jakie osiąga aktualnie obroty z działalności, choć dane te mógł z łatwością pozyskać ze składanych na bieżąco deklaracji podatkowych. Jedyne wyobrażenie o rozmiarach działalności podatnika dają informacje o ilości zatrudnionych (15 osób), o kredycie odnawialnym z limitem 50 tys. zł, a także o zrealizowanej przez niego inwestycji związanej ze zmianą miejsca siedziby przedsiębiorstwa. W tym ostatnim wypadku skarżący deklaruje, że poniósł nieplanowane wydatki w łącznej kwocie przekraczającej 36 tys. zł. Dane te nie mogą jednak wystarczyć do uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie sądu, ze szczątkowych informacji ujawnionych przez podatnika, wypływa raczej wniosek, że skarżący może pozyskać środki na wydatki związane z działalnością. Do tego rodzaju wydatków należą niewątpliwie wydatki na należności publicznoprawne. Obowiązek ich ponoszenia musi być uwzględniany przez przedsiębiorców. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie zaległość podatkowa wynikająca z zaskarżonej decyzji (to jest: różnica pomiędzy podatkiem określonym przez organ podatkowy a zadeklarowanym przez skarżącego i pobranym przez organ podatkowy) wynosi 147 zł. Mając do dyspozycji ww. dane o działalności skarżącego nie można skutecznie dowodzić, że zapłata pozostałej części zobowiązania podatkowego (czyli 147 zł) spowoduje skutki wskazane we wniosku, to jest: doprowadzi do utraty przez skarżącego płynności finansowej, wypowiedzenia umów kredytowych i konieczności zwolnienia pracowników. Bez znaczenia dla zasadności wniosku jest okoliczność wydania wobec skarżącego szeregu decyzji w przedmiocie należności celnych. Skarżący po pierwsze nie wskazuje jakiego rzędu należności wynikają z tych decyzji. Po drugie w sprawach tych sąd, rozpoznając skargi na decyzje organów celnych, wstrzymał ich wykonanie (sprawy o sygn. akt III SA/Łd 708–717/17 oraz III SA/Łd 188/18). W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.